บทที่ 710 หวังเถิง ถอยไป! เหล่านักรบจากกองกำลังทั้งสามพุ่งเข้าใส่พวกเผ่าปีศาจอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาคือทหารที่ทรงพลังและเปี่ยมประสบการณ์ซึ่งผ่านศึกสงครามมานับครั้งไม่ถ้วน ในด้านประสบการณ์การต่อสู้แล้ว พวกเผ่าปีศาจเหล่านั้นไม่อาจเทียบชั้นได้เลย ปัง ปัง ปัง... ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที เผ่าปีศาจส่วนใหญ่ที่อยู่ที่นั่นก็ถูกสังหาร เสียงอาวุธปะทะเนื้อดังระงมไปทั่ว เลือดสดๆ กระเซ็นไปทั่วทุกหนแห่ง แน่นอนว่าเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดก็เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เช่นกัน ทว่า ไม่มีใครรู้สึกสงสารพวกมันเลย มือของพวกมันทุกคนล้วนเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือด และการตายของพวกมันก็ไม่ใช่สิ่งที่น่าเสียดาย การกำจัดพวกมันทิ้งในทันทีถือเป็นความเมตตาแล้ว บนท้องฟ้า หวังเถิง, โจวเสวียนอู่ และเซียวหนานเฟิง กำลังต่อสู้กับประมุขของเผ่าเจินหลี่ ออร่าอันตรายจางๆ ปกคลุมรอบตัวพวกเขา เหล่านักรบและเผ่าปีศาจที่อยู่โดยรอบไม่กล้าเข้าใกล้มากนัก พวกเขาต่างรักษาระยะห่างเอาไว้ ไม่มีใครกล้าย่างกรายเข้ามาในรัศมีไม่กี่ร้อยเมตรจากตำแหน่งที่พวกเขาอยู่ “ประมุขเผ่าเจินหลี่บรรลุถึงจุดสูงสุดของระดับขุนพลแล้ว บางทีเขาอาจจะก้าวข้ามไปอีกขั้นหนึ่งแล้วด้วย ระวังตัวด้วย” หวังเถิงใช้การส่งเสียงเตือนแม่ทัพอีกสองคน ก้าวข้ามไปอีกขั้นงั้นหรือ? ทั้งสองคนตกตะลึง พวกเขาเข้าใจสิ่งที่หวังเถิงกำลังจะสื่อ ในเขตนระดับขุนพล นักรบทุกคนต่างพยายามอย่างหนักเพื่อปีนป่ายขึ้นไปสู่ระดับที่สูงขึ้น ทว่าเหล่านักรบบนโลกมนุษย์ส่วนใหญ่เพิ่งจะมาถึงระดับขุนพลและกำลังหาหนทางไปสู่ระดับถัดไป ไม่ว่าพวกเขาจะก้าวข้ามขีดจำกัดนี้ไปได้หรือไม่นั้นคือเรื่องสำคัญยิ่ง มีหุบเหวตามธรรมชาติขวางกั้นระหว่างสองขอบเขตนี้อยู่ พวกเขาทั้งหมดต่างกำลังค้นหาเส้นทางข้ามผ่านหุบเหวนี้ หากประมุขคนนั้นพบเส้นทางแล้ว พวกเขาก็จำเป็นต้องระวังตัวให้ดี สีหน้าของโจวเสวียนอู่และเซียวหนานเฟิงเริ่มเคร่งขรึมขึ้น “ข้าต้องยอมรับว่าพวกเจ้าเป็นยอดอัจฉริยะจริงๆ ที่สามารถมาถึงระดับนี้ได้” ประมุขเผ่าเจินหลี่เอ่ยขึ้นมาทันใด “ไม่ต้องมาประจบพวกเราหรอก มันไร้ประโยชน์ พวกเรามีหลักการของพวกเรา ไม่ว่าเจ้าจะพูดอะไร เราก็ไม่มีวันปล่อยให้เจ้าหนีไปไหนแน่” หวังเถิงกล่าว ประมุขเผ่าเจินหลี่: ...เส้นเลือดปูดขึ้นที่ขมับของเขา อะไรกันนักหนากับสมองของเจ้าเด็กนี่? เขาประจบประแจงพวกมันตรงไหน? นี่มันความสามารถในการทำความเข้าใจระดับไหนกัน? เขาคิดอะไรอยู่กันแน่? เขาเป็นไอ้งั่งหรือไง!? ประมุขเผ่าเจินหลี่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลายครั้งเพื่อระงับความโกรธที่กำลังเดือดพล่าน โจวเสวียนอู่และเซียวหนานเฟิงต่างก็เหลือบมองหวังเถิงด้วยสายตาแปลกๆ ประมุขคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงสูงส่ง แต่หวังเถิงกลับทำให้มันฟังดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำลังเลียแข้งเลียขาพวกเขา คนที่กำลังวิพากษ์วิจารณ์กลับกลายเป็นคนที่กำลังประจบประแจงศัตรูเสียเอง ตอนแรกพวกเขาโกรธเคืองน้ำเสียงของประมุขคนนั้นเล็กน้อย ในฐานะแม่ทัพ พวกเขารู้สึกว่าประมุขคนนั้นไม่มีสิทธิ์มาวิจารณ์พวกเขา แต่ตอนนี้ความโกรธของพวกเขาหายไปจนหมดสิ้น แถมยังรู้สึกว่าสถานการณ์นี้มันน่าขบขันเสียด้วยซ้ำ “สมกับที่เป็นคนหนุ่มที่เขลาเบาปัญญา” ประมุขกล่าวอย่างใจเย็นขณะมองไปที่หวังเถิง “เจ้าพูดถูก ข้ายังเด็ก ไม่เหมือนเจ้าที่มีขาข้างหนึ่งก้าวลงหลุมไปแล้ว เดี๋ยวข้าจะส่งขาอีกข้างของเจ้าตามลงไปเอง ไม่ต้องขอบคุณข้าหรอกนะ” หวังเถิงตอบกลับ ความเงียบเข้าปกคลุม น่าโมโหชะมัด! ประมุขเผ่าเจินหลี่รู้สึกปวดหัวขึ้นมาเล็กน้อย ไม่สิ มันเจ็บปวดอย่างที่สุด! ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นมืดครึ้ม แล้วกระบี่ยาวเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือ มันสะท้อนประกายคมกริบออกมา “ในเมื่อเจ้าอยากตายนัก ข้าก็จะสนองให้” ประมุขตอบกลับทันควัน ทันทีที่พูดจบ เขาก็หายวับไปจากจุดนั้น “ระวัง!” สีหน้าของโจวเสวียนอู่และเซียวหนานเฟิงเปลี่ยนไป พวกเขาชักอาวุธออกมาและกวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างระแวดระวัง ฉับ! เสียงเบาหวิวแว่วผ่านอากาศ แสงกระบี่สีขาวซีดปรากฏขึ้นต่อหน้าหวังเถิงและฟันลงมาที่ศีรษะของเขา กระบี่เล่มนี้รวดเร็วเสียจนแทบมองไม่ทัน มันวูบไหวราวกับสายฟ้าแลบ ใบหน้าของประมุขปรากฏขึ้นเบื้องหลังแสงกระบี่นั้น ทว่าหวังเถิงกลับไม่หลบการโจมตี เขาจ้องมองแสงกระบี่นั้นแล้วพุ่งสวนเข้าไปหา วินาทีถัดมาอาวุธขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นในมือของเขา เกิดเสียงโซนิคบูมดังขึ้นในขณะที่เขาเหวี่ยงมันออกไป แสงกระบี่สีทองเจิดจ้าพุ่งทะยานออกมาจากอาวุธชิ้นนั้น ตูม! แสงกระบี่ทั้งสองปะทะกันกลางอากาศและแตกสลายด้วยเสียงดังสนั่น แรงระเบิดของพลังปราณก่อตัวเป็นพายุที่กวาดไปทั่วพื้นที่ สีหน้าของประมุขแข็งค้าง ความสามารถของเจ้าเด็กนี่มันไม่ถูกต้อง! เมื่อครั้งที่เขาสู้กับมันในอดีต เขายังทำให้มันกระอักเลือดได้อยู่เลย เขาคิดว่าความสามารถของมันน่าจะอยู่ที่ระดับขุนพล 11 ดาวเป็นอย่างมาก แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ดูเหมือนว่าเรื่องทั้งหมดจะเป็นแค่การแสดง “แปลกใจไหม? ข้าทำให้เจ้าอึ้งเลยหรือเปล่า?” หวังเถิงหัวเราะหึๆ ประมุขเผ่าเจินหลี่รู้สึกหงุดหงิด เขาตระหนักได้ว่าหวังเถิงหลอกเขา ความโกรธที่เขาพยายามกดเอาไว้ก่อนหน้านี้กลับพุ่งพล่านขึ้นมาอีกครั้ง ตูม ตูม ตูม! เสียงระเบิดดังต่อเนื่องมาจากระยะไกล ประมุขเหลือบมองไปรอบตัวแล้วหรี่ตาลง เผ่าปีศาจส่วนใหญ่ถูกสังหารอย่างโหดเหี้ยม ทว่ากำลังเสริมจำนวนมากกำลังพุ่งออกมาจากภูเขาและเข้าร่วมการต่อสู้อันดุเดือด ท้ายที่สุดแล้ว ที่นี่ก็คือฐานที่มั่นของเผ่าเจินหลี่ สมาชิกทุกคนของเผ่ารวมตัวกันอยู่ที่นี่ จำนวนของพวกมันนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง นอกจากนี้ ในเผ่าเจินหลี่ยังมีนักรบที่น่าเกรงขามอยู่ด้วย มีนักรบระดับขุนพลอยู่มากกว่าสิบคน ความโหดเหี้ยมของพวกมันถูกปลุกเร้าขึ้นมาในระหว่างการสังหารหมู่ พวกมันเริ่มคลุ้มคลั่งและเข้าต่อสู้กับกองทัพโดยไม่กลัวตายแม้แต่น้อย ภายในพริบตา เผ่าเจินหลี่ก็เริ่มพลิกสถานการณ์กลับมาได้ สีหน้าของแม่ทัพทั้งสามเปลี่ยนไปเล็กน้อย “ดูเหมือนว่าผู้ชนะยังคงไม่แน่ชัดนะ” ประมุขกล่าวพร้อมรอยยิ้ม “หึ!” โจวเสวียนอู่แค่นเสียง “เลิกเสียเวลาแล้วฆ่าคนชั่วคนนี้ซะ!” พลังปราณรอบตัวเขาระเบิดออก เขาคว้าดาบแล้วฟันใส่ประมุข “ฆ่า!” แววตาของหวังเถิงคมกริบขึ้นเช่นกัน เขารุดหน้าเข้าไป เซียวหนานเฟิงตามติดมาข้างหลัง ทั้งสามล้อมประมุขเอาไว้แล้วเริ่มกระหน่ำโจมตี ทว่าประมุขคนนั้นเป็นตัวอันตรายที่น่าเกรงขาม เขาไม่เสียเปรียบเลยแม้จะต้องรับมือกับทั้งสามคนพร้อมกัน ฉับพลัน เขาก็พบช่องโหว่และเหวี่ยงกระบี่ออกไป ทำให้หวังเถิงและโจวเสวียนอู่ต้องถอยร่น ในขณะเดียวกัน เขาก็ปล่อยหมัดเข้าใส่เซียวหนานเฟิง “อั่ก!” เซียวหนานเฟิงกระอักเลือดคำโตและกระเด็นออกไปราวกับกระสอบทราย โจวเสวียนอู่และหวังเถิงตกใจสุดขีด พวกเขารีบเข้าไปขวางประมุขเอาไว้เพื่อไม่ให้ตามเซียวหนานเฟิงไป “หลบไป!” ประมุขโกรธจัด ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบ แล้วเขาจึงฟันกระบี่ในมือออกไป ออร่ากระบี่อันมหาศาลทะลักออกมา พุ่งตรงไปที่หวังเถิงและโจวเสวียนอู่ พลังของการโจมตีนี้อยู่ในระดับสูงสุดของระดับขุนพล นักรบทั่วไปไม่มีทางรับมือได้แน่นอน “หวังเถิง ถอยไป” สีหน้าของโจวเสวียนอู่เปลี่ยนไป เขารุดหน้าไปยืนตรงหน้าหวังเถิงและชูดาบขึ้นเหนือศีรษะ ออร่าดาบอันน่าสะพรึงกลัวพุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า แสงดาบทอดยาวหลายร้อยเมตรในขณะที่เขาฟาดดาบลงไป