Chapter 706 ถ้าข้าฆ่าผิด ข้าจะขอโทษเจ้าเอง! สายตาของทุกคนจับจ้องไปมาระหว่างเฟิงหัวกับหญิงสาวหน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง ดูเหมือนจะมีนัยยะแฝงบางอย่างซ่อนอยู่ในสายตาของพวกเขา หลายคนกำลังอมยิ้ม ซึ่งรอยยิ้มนั้นดูจะ... ลามกไปสักหน่อย “ไอ้โง่!” เฟิงเฉวียนรู้สึกอับอายจนตะโกนออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ ความเงียบเข้าปกคลุม เฟิงหัวงุนงง เกิดอะไรขึ้น? เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมข้าถึงโดนด่า? ด้วยความกังขา เขาหันไปมองเฟิงเฉวียนอย่างมึนงงแล้วถามว่า “ท่านพ่อ ท่านด่าข้าทำไม?!” “ยังจะมาถามอีกรึ? เจ้าไม่รู้ความผิดของตัวเองหรือไง!” เฟิงเฉวียนตวาดด้วยความโกรธ “ข้าไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” เฟิงหัวตอบอย่างใสซื่อ “ไม่ได้ทำอะไร? แล้วทำไมเจ้าถึงเรียกสตรีผู้นั้น?” เฟิงเฉวียนถามด้วยความผิดหวัง “ท่านเข้าใจข้าผิดแล้ว ท่านไม่คิดว่านางดูคล้ายหม่าเฟยเฟยหรือไง?” เฟิงหัวร้องบอก เขาไม่สามารถรักษามาดนิ่งเฉยห่างเหินต่อไปได้อีกแล้ว หวังเถิงและจั่วเทียนเลี่ยฮัวรู้สึกหัวใจหล่นวูบเมื่อได้ยินเช่นนั้น อย่างไรก็ตาม ในฐานะผู้ที่ผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมามากมาย พวกเขายังคงรักษาความสงบไว้ได้ในเวลานี้ จั่วเทียนเลี่ยฮัวแสร้งทำเป็นหวาดกลัว เธอแสดงบทบาทเป็นคนของเผ่าปีศาจธรรมดาที่ถูกบุตรชายของเจ้าหน้าที่รังแก “ไร้สาระ เจ้าจะหาข้ออ้างไปถึงไหน? หม่าเฟยเฟยเป็นหญิงงาม สตรีหน้าตาจืดชืดผู้นี้จะเป็นนางได้ยังไง?” เฟิงเฉวียนไม่เชื่อคำพูดของบุตรชาย เขากวาดสายตามองใบหน้าอันธรรมดาของจั่วเทียนเลี่ยฮัวแล้วดุด่าลูกชายอีกครั้ง “นั่นสิ พวกเราไม่ได้ตาบอดนะ สตรีธรรมดาคนนี้จะเป็นหม่าเฟยเฟยได้ยังไงกัน” “ไม่มีส่วนไหนคล้ายกันเลยสักนิด ต่อให้ปลอมตัวมา ก็ไม่น่าจะต่างกันขนาดนี้หรอก” ทุกคนพยักหน้า พวกเขาไม่เชื่อคำพูดนั้น “ลองดูรูปร่างนางสิ ถึงนางจะพยายามปกปิด แต่ก็ปิดได้ไม่มิดหรอก รูปร่างนางดีกว่าสตรีคนอื่นๆ เชื่อข้าเถอะ” เฟิงหัวรีบกล่าว “อ้อออ!” ทุกคนร้องอ๋อขึ้นมาทันที “เสียงนั่นมันอะไรกัน?” เฟิงหัวฉงน เขารู้สึกว่าคนพวกนี้กำลังคิดอะไรแปลกๆ อยู่ “นายน้อยเฟิงสังเกตเห็นรูปร่างนางงั้นหรือ? พูดตามตรง หน้าตาอาจจะธรรมดา แต่รูปร่างไม่เลวเลยนะ นายน้อยเฟิง ท่านนี่สายตาเฉียบแหลมจริงๆ!” “ระดับของนายน้อยเฟิงสูงกว่าพวกเราจริงๆ” “พอดับไฟแล้ว หน้าตาก็ไม่สำคัญหรอก รูปร่างต่างหากที่สำคัญที่สุด” “นายน้อยเฟิงนี่ฉลาดจริงๆ” ฝูงชนต่างพากันพูดจาชื่นชมเขา เฟิงหัวถึงกับพูดไม่ออก ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ชายหนุ่มน่าสงสารคนนี้กำลังจะสติแตก ไม่มีใครเชื่อเขาเลย! เขาไม่คิดเลยว่าจะเป็นแบบนี้ “พอได้แล้ว อย่าทำตัวน่าขายหน้าไปมากกว่านี้เลย ถ้าอยากได้ผู้หญิง ก็ไปหาเอาหลังจากจบเรื่องไร้สาระนี้ซะ” เฟิงเฉวียนส่งกระแสเสียงบอกเขา เขารู้สึกปวดหัว แต่ก็นะ นี่เป็นลูกชายของเขา เขาไม่อยากจะดุด่าซ้ำสองต่อหน้าทุกคน เฟิงหัว: … สีหน้าของเขาบิดเบี้ยว เขาเดินไปหาจั่วเทียนเลี่ยฮัวอย่างเงียบเชียบแล้วชักกระบี่ออกมา “ไม่ว่าเจ้าจะเป็นผู้บุกรุกหรือไม่ก็ช่าง ข้าจะฆ่าเจ้าเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นเข้าใจข้าผิด” “ถ้าเจ้าไม่ใช่ผู้บุกรุก ข้าจะขอโทษเจ้าเอง แต่ถ้าเจ้าใช่ มันก็ดีไป” ทุกคนตกตะลึง พวกเขาจ้องมองเฟิงหัวด้วยดวงตาเบิกกว้าง คนผู้นี้เลือดเย็นนัก! เขาจะฆ่าผู้บริสุทธิ์โดยไม่กะพริบตาเพียงเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง หลายคนเลิกคิ้วมองดูพวกเขาด้วยความสนใจ ตอนแรกพวกเขาเตรียมจะจากไปแล้ว แต่ตอนนี้กลับตัดสินใจรอดูเรื่องสนุกๆ ต่อ “นายน้อยเฟิง ข้าไม่ใช่ผู้บุกรุก ข้า...” จั่วเทียนเลี่ยฮัวแสดงท่าทีหวาดกลัว แต่ในใจเธอกำลังสบถอย่างหนัก ช่างเป็นหายนะที่ไม่คาดคิดจริงๆ! เธอก็ออกมาจากที่ซ่อนแล้วแท้ๆ แต่เฟิงหัวดันสังเกตเห็นเธอเพราะรูปร่าง การเปลี่ยนแปลงกะทันหันทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน และเพราะถูกคนอื่นดูถูก เฟิงหัวจึงต้องการฆ่าเธอเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง บัดซบ นี่มันตรรกะงี่เง่าอะไรกัน! เธอเกร็งตัวขึ้นและเหลือบมองหวังเถิงจากหางตาอยู่ตลอด หากเฟิงหัวคิดจะฆ่าเธอจริงๆ เธอคงไม่นั่งรอความตายแน่ “ข้าบอกไปแล้วว่าถ้าข้าเข้าใจผิด ข้าจะขอโทษเจ้า” ใบหน้าของเฟิงหัวเย็นชา เขากล่าวตัดสินชีวิตของเธอราวกับผู้พิพากษาที่อยู่สูงส่ง เฟิงเฉวียนพยักหน้าอย่างพึงพอใจเมื่อเห็นฉากนี้ สมกับเป็นบุตรชายของเขา เขาตัดสินใจเด็ดขาดและใช้วิธีที่ง่ายที่สุดในการพิสูจน์ความบริสุทธิ์ ดูเหมือนว่าเขาจะเข้าใจลูกผิดไปก่อนหน้านี้ เฟิงหัวไม่เสียเวลาแม้แต่น้อย ประกายเย็นเยียบปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา และเขาก็แทงกระบี่ไปที่หัวใจของจั่วเทียนเลี่ยฮัว หากกระบี่เล่มนี้แทงโดน จั่วเทียนเลี่ยฮัวจะต้องตายอย่างแน่นอน ทว่าเธอเตรียมตัวไว้แล้ว เธอรู้ว่าเฟิงหัวต้องการฆ่าเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่สนเรื่องการปกปิดตัวเองหรือผลที่จะตามมาหลังจากถูกเปิดเผยอีกต่อไป การมีชีวิตรอดสำคัญกว่า! ดังนั้น ในวินาทีที่เฟิงหัวลงมือ จั่วเทียนเลี่ยฮัวก็ขยับตัว เธอถอยหลังด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบและเอียงตัวเล็กน้อย หลบกระบี่ของเฟิงหัว จากนั้นเธอก็งอนิ้วมือและตะปบเข้าที่ลำคอของเฟิงหัว “มีบางอย่างผิดปกติกับเจ้าจริงๆ ด้วย!” เฟิงหัวไม่ได้ตกใจ แต่กลับลิงโลดใจ เขายิ้มอย่างมีความสุขกับแผนที่ประสบความสำเร็จและหัวเราะเสียงดัง เขาพลิกกระบี่แล้วฟันไปยังมือของจั่วเทียนเลี่ยฮัว สีหน้าของจั่วเทียนเลี่ยฮัวเปลี่ยนไปทันที “ระวัง!” เฟิงเฉวียนตะโกนขึ้นอย่างกะทันหัน เฟิงหัวชะงักเมื่อได้ยินเสียงของบิดา ในเวลาเดียวกัน เขารู้สึกถึงพลังอันทรงพลังที่พุ่งมาจากด้านซ้าย เขารู้สึกตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก ร่างหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้างและชกเข้าที่เฟิงหัวอย่างรุนแรง ตู้ม! เฟิงหัวไม่ทันได้หลบหลีก ร่างของเขาปลิวไปราวกับถูกรถบรรทุกชนและกระแทกเข้ากับผนังภูเขาอย่างจัง หิมะร่วงหล่นลงมาจากโขดหิน ฝังร่างของเฟิงหัวไว้ใต้กองหิมะ ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก พวกคนของเผ่าปีศาจที่เหลือจ้องมองหวังเถิงที่ปรากฏตัวข้างจั่วเทียนเลี่ยฮัวโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยอย่างเหม่อลอย พวกเขายังอยู่ในอาการมึนงง “พั่ก!” เฟิงหัวพยายามตะเกียกตะกายขึ้นมาจากกองหิมะ แต่ก่อนที่เขาจะยืนขึ้นได้ เขาก็อาเจียนเป็นเลือดออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าซีดเผือด “หือ? ยังไม่ตายหรือ?” หวังเถิงอุทาน น่าเสียดายจริงๆ! เฟิงหัวโกรธจัดกับน้ำเสียงดูแคลนของอีกฝ่าย หัวใจเดือดพล่านด้วยความแค้น “แกกล้าดียังไง!” เฟิงเฉวียนจ้องหวังเถิงด้วยสีหน้าดุร้าย อย่างไรก็ตาม เขาไม่ได้บุกเข้าไปโจมตีหวังเถิงทันที แต่กลับพุ่งร่างไปปรากฏตัวข้างเฟิงหัว แล้วหยิบเม็ดยาออกมาป้อนเข้าปากลูกชาย “เจ้าหนุ่ม คราวหน้าคราวหลังอย่าทำตัวรุนแรงนักเลย เดี๋ยวก็โดนตีตายหรอก” หวังเถิงกล่าวอย่างใจเย็นขณะเฝ้ามองเฟิงหัวกลืนยาลงไป “แก!” ใบหน้าของเฟิงหัวบิดเบี้ยว เขาหอบหายใจแรงราวกับวัว “แกคือผู้บุกรุก!” เฟิงเฉวียนกดไหล่เฟิงหัวไว้เพื่อไม่ให้ทำอะไรบุ่มบ่าม เขามองหวังเถิงพลางหรี่ตาและตะโกนด้วยความมั่นใจ “แล้วถ้าข้าใช่ แล้วถ้าข้าไม่ใช่ล่ะ?” หวังเถิงเอ่ย “ไม่ว่าแกจะเป็นใคร แกจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่ทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ หลังจากทำร้ายลูกชายของข้า” เฟิงเฉวียนกล่าว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความอาฆาต “ฮ่าๆ มาดูกันว่าเจ้ามีความสามารถพอจะทำแบบนั้นได้หรือเปล่า” หวังเถิงหัวเราะเยาะ “โอหัง!” เฟิงเฉวียนแค่นเสียง “ล้อมพวกมันไว้!” “ไปแจ้งท่านผู้นำเผ่าเดี๋ยวนี้!”