Chapter 150: Table (R-18)

Published Mar 14, 2026, 05:15 AM

Chapter 150: โต๊ะ (R-18) แก่นกายของผมฝังลึกอยู่ภายในตัวเธอ หัวของมันกดทับอย่างหนักหน่วงกับจุดที่อ่อนไหวและชุ่มฉ่ำ ช่องทางที่คับแน่นบีบรัดรอบตัวผมราวกับถูกสร้างมาเพื่อให้พอดีกับผมเพียงผู้เดียว ศีรษะของเธอพับเอนไปด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงที่สวยงาม เสียงครางกระหึ่มหลุดลอดออกมาจากลำคอของเธอ มันเป็นเสียงที่ดิบเถื่อนและไม่มีการปรุงแต่ง เสียงครางที่สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งร่างราวกับพายุที่กำลังโหมกระหน่ำ "พระเจ้า... คุณรู้สึกถึง... ปีเตอร์ คุณรู้สึก..." เธอพูดต่อไม่จบ คำพูดทั้งหลายถูกกลืนหายไปในคลื่นแห่งความรู้สึกที่ถาโถมเข้าใส่ตัวเธอ ผมดึงเธอเข้ามาแนบชิด สัมผัสได้ถึงทุกความสั่นสะท้านที่วิ่งพล่านจากใจกลางของเธอไปจนถึงปลายนิ้ว รู้ดีว่าผมเป็นเพียงคนเดียวที่ทำให้เธอรู้สึกเช่นนี้ได้ ผมขโมยคำพูดที่เหลือของเธอด้วยริมฝีปาก กดจูบลงไปขณะเริ่มขยับตัว จังหวะกระแทกที่เชื่องช้าแต่ทรงพลังดันลึกเข้าไปจนร่างกายของเธอสั่นสะท้านอยู่ใต้ร่างผม ผนังภายในตัวเธอตอดรัดแน่น พยายามปรับตัวให้รับกับความใหญ่โตของผม แต่ผมยังคงรักษาจังหวะที่มั่นคงและหนักหน่วงเอาไว้ ทุกนิ้วที่แทรกซึมลึกเข้าไปภายในตัวเธอ เติมเต็มเธอจนเต็มเปี่ยม มันยืดขยายเธอจนไม่มีข้อกังขาเลยว่าเธอเป็นของใคร มันเป็นการตีตราที่เธอจะไม่มีวันลืม ผมต้องการให้เธอจดจำช่วงเวลานี้ ต้องการให้เธอแบกรับความรู้สึกที่ผมฝังลึกอยู่ในตัวเธอเอาไว้ แม้ในยามที่เราต้องแยกจากกัน โต๊ะไม้ส่งเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดอยู่ใต้ร่างเรา เป็นเสียงที่ดิบและจริงจังในทุกจังหวะการเข้าออก ขาของเธอเกี่ยวรัดรอบตัวผมแน่น ส้นเท้าจิกลงบนแผ่นหลังของผมราวกับสมอเรือ ราวกับจะบอกว่า 'อย่าได้คิดที่จะจากไปไหน' และผมก็ไม่ได้คิดจะไปไหนเลย จนกว่าเธอจะรู้ซึ้งถึงกระดูกดำว่า เธอเป็นของผม ในทุกจังหวะที่ผมกระแทกเข้าอย่างตั้งใจ ผมจมลึกลงไปอย่างเชื่องช้าและมั่นคง สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวและความชุ่มฉ่ำที่โอบรัดผมราวกับเป็นผิวหนังชั้นที่สอง มันเกาะเกี่ยวไปตามรอยหยักและเส้นเลือดของผม ความร้อนและความเปียกชื้นทำให้ผมลื่นไหลไปกับมัน เคลือบไล้แก่นกายของผมด้วยความปรารถนาของเธอ ทำให้ทุกการเคลื่อนไหวราบรื่นยิ่งขึ้น แต่ไม่เคยสูญเสียความรู้สึกอันรุนแรงที่กดทับลงไป ลมหายใจของเธอขาดห้วง เป็นจังหวะที่สั้นและหอบกระชั้นในยามที่ผมโน้มสะโพกกระแทกลึกเข้าไป จากนั้นจึงดึงกลับมาเพียงเล็กน้อยเพื่อให้เธอได้สูดลมหายใจที่สั่นเทา ก่อนจะกระแทกกลับเข้าไปอีกครั้งอย่างลึกซึ้งและไม่ยอมผ่อนปรน เล็บของเธอจิกลงบนแผ่นหลังผม ทิ้งรอยแผลที่ร้อนผ่าวราวกับคำสัญญา ร่างกายของเธอเกร็งกระตุกรอบตัวผม สั่นสะท้านไปพร้อมกับทุกจังหวะราวกับพยายามจะหยุดเวลาไว้ชั่วนิรันดร์ ทั้งตื่นตะลึงและโหยหามากยิ่งขึ้น "มองหน้าฉัน" ผมกระซิบเสียงต่ำ ริมฝีปากเฉียดผ่านริมฝีปากของเธอระหว่างจังหวะการเคลื่อนไหว เธอทำตาม ดวงตาเบิกกว้าง สั่นไหว และยอมจำนนอย่างสิ้นเชิง นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นพร่ามัวไปด้วยตัณหา "ฉันอยากให้เธอจำเรื่องนี้เอาไว้" ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ต่ำแต่หนักแน่น สะโพกยังคงบดเบียดช้าๆ อยู่ในช่องทางที่คับแน่นของเธอ "ทุกครั้งที่เธอก้าวเข้ามาในห้องนี้ ทุกครั้งที่เธอนั่งลงบนโต๊ะตัวนี้ ฉันอยากให้เธอรู้สึกถึงฉัน... อยู่ตรงนี้ ในตัวของเธอ" เธอครางออกมา เสียงดังและเต็มไปด้วยความโหยหา ร่างกายทั้งร่างสั่นสะท้านราวกับจะแตกสลายแต่ในขณะเดียวกันก็พยายามยึดเหนี่ยวตัวเองเอาไว้ "ฉันเป็นของคุณแล้ว..." เธอหอบหายใจ ผมจูบเธออีกครั้ง คราวนี้เป็นจังหวะที่เชื่องช้าและอ่อนหวาน มือข้างหนึ่งประคองแก้มเธอไว้ ส่วนอีกข้างดึงรั้งเธอเข้ามาใกล้ ให้เธออยู่ตรงที่ที่ผมต้องการ "ฉันรู้" ผมกระซิบชิดริมฝีปากเธอ "และฉันจะไม่มีวันคืนเธอให้ใคร" เธอยังคงหอบหายใจอยู่ใต้ร่างผม ผิวพรรณแดงระเรื่อและดูหมดแรง เหงื่อซึมตามผิวหนัง ริมฝีปากบวมเจ่อจากการจูบของผม กล้ามเนื้อทุกส่วนสั่นระริก ทว่าดวงตาคู่นั้นเล่า? ยังคงหิวกระหาย ยังคงอ้อนวอนขอมากกว่านี้ ผมโน้มตัวลงไป ปัดผมที่ปรกหน้าเธอออก จูบที่ขมับ ที่แก้ม และที่แนวขากรรไกรของเธอ "เธอยังไม่จบใช่ไหม" ผมพึมพำ เธอพยักหน้าอย่างช้าๆ ดวงตาพร่าเลือนแต่เปี่ยมไปด้วยความต้องการ "ฉันไม่อยากให้จบ" ผมไม่จำเป็นต้องให้เธอพูดอะไรอีก แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ผมสอดมือเข้าไปใต้ต้นขาของเธออีกครั้ง สัมผัสถึงความร้อนเนียนนุ่มของผิวผ่านเนื้อผ้าบางเบา โดยไม่ลังเล ผมยกตัวเธอขึ้นจากโต๊ะราวกับไร้น้ำหนัก หมุนตัวเธอช้าๆ จนเธอส่งเสียงอุทานด้วยความแปลกใจ เธอคว้าแขนผมไว้ นิ้วมือกดจิกแน่นราวกับต้องการที่ยึดเหนี่ยว และผมก็ไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือ ผมประคองเธอลง คราวนี้ให้เธออยู่ในท่าคุกเข่า มั่นคงและตั้งใจ "คลานสี่ขา" ผมสั่ง น้ำเสียงต่ำ นิ่งสงบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีด เปี่ยมไปด้วยอำนาจและควบคุมทุกอย่าง เธอไม่รีรอ เธอเปลี่ยนท่าทางทันที หน้าอกของเธอแนบไปกับพื้นผิวที่เย็นเยียบของโต๊ะ แยกเข่าออกกว้างจนผมเข้าถึงเธอได้อย่างเต็มที่ ชุดของเธอถูกรั้งขึ้นไปกองอยู่ที่เอว ผ้าไหมเนื้อดีพับย่นและเลื่อนหลุดไปตามการเคลื่อนไหว บั้นท้ายของเธอโค้งมนสมบูรณ์แบบ ทั้งกลมกลึงและแน่นตึง ยามที่มันยกขึ้นและเกร็งตัวอยู่ใต้สายตาผม ยิ่งทำให้เลือดในกายของผมสูบฉีดเร็วขึ้น ผิวพรรณนั้นเรียบเนียนและแดงระเรื่อ ดูอ่อนนุ่มน่าสัมผัสและจับจอง ร่องระหว่างแก้มก้นของเธอเด่นชัดขึ้นยามที่เธอขยับ และตรงนั้น... แม้จะมองเห็นได้เพียงแรไรแต่ก็เย้ายวนจนแทบคลั่ง คือร่องรอยอันบอบบางของช่องทางที่คับแน่น มันแดงระเรื่อและบีบรัด เป็นส่วนที่ดิบเถื่อน เปิดเผย และเป็นของผมเพียงผู้เดียวที่ได้รับอนุญาตให้เห็น ท่าทางที่กล้ามเนื้อของเธอเกร็งตัวในยามที่หายใจเข้าออก ความสั่นไหวเล็กๆ ที่วิ่งผ่านจุดนั้นส่งสัญญาณที่ชัดเจนว่า เธอเปราะบางเพียงใดและพร้อมเพียงใด ผมยืนอยู่ด้านหลังเธอ มือไล้ไปตามแนวโค้งของกระดูกสันหลังอย่างเชื่องช้าและอบอุ่น ราวกับกำลังจดจำทุกส่วนเว้าส่วนโค้งของร่างกายเธอ ซึ่งเป็นงานศิลปะที่สร้างมาเพื่อผมโดยเฉพาะ "เธอดูสมบูรณ์แบบเหลือเกินในท่านี้" ผมพึมพำ น้ำเสียงต่ำและแหบพร่า เธอหันหน้ามาเล็กน้อย แก้มแนบไปกับพื้นโต๊ะที่เย็นเฉียบ สบตากับผมผ่านหัวไหล่ของเธอ "งั้นก็... เข้ามาสิ" เธอพึมพำ ผมคำรามในลำคอ เป็นเสียงที่แสดงถึงความต้องการและความเป็นเจ้าของอย่างลึกซึ้ง ขณะที่เลื่อนมือลงไปตามแผ่นหลัง ผ่านช่วงเอว และสัมผัสที่บั้นท้ายของเธอ การจับของผมหนักแน่นและแสดงความเป็นเจ้าของ ดึงรั้งเธอเข้ามาใกล้ ให้เธอได้สัมผัสถึงตัวตนของผมในทุกนิ้วก่อนที่ผมจะเริ่มเคลื่อนไหว ช้าๆ ผมกดหัวของแก่นกายเข้ากับทางเข้าที่ชุ่มฉ่ำของเธอ สัมผัสได้ถึงการสั่นสะท้านและการเต้นตุบๆ ของเธอเมื่อมีการสัมผัส ผนังภายในตัวเธอตอดรัดตามสัญชาตญาณ จากนั้นจึงเริ่มเปิดออก... อบอุ่น ชุ่มฉ่ำ และหิวกระหาย... ต้อนรับผมเข้าไปทีละนิ้วอย่างทรมานใจ ความรู้สึกที่ยืดขยายนั้นช่างหอมหวาน ราวกับเธอโอบรัดรอบตัวผมอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกนิ้วที่แทรกซึมเข้าไปนั้นผ่านการดูแลอย่างตั้งใจ แม้แต่ช่องทางที่บีบรัดนั้นก็ตอบสนองเพียงเล็กน้อย มีการสั่นไหวเบาๆ ใต้สัมผัสของผม มันเป็นความรู้สึกที่ดิบเถื่อน เปราะบาง และจริงแท้เสียจนทำให้ลมหายใจของผมขาดห้วง เธอครางออกมา ลมหายใจติดขัดอยู่ที่ลำคอ ราวกับผมพรากลมหายใจไปจากปอดของเธอจนหมดสิ้น และจากนั้น ผมก็เริ่มกำหนดจังหวะ ไม่เร็ว แต่ลึกซึ้ง ทุกจังหวะการกระแทกนั้นผ่านการคำนวณมาอย่างดี แรงจนโต๊ะไม้ส่งเสียงครวญครางอยู่ใต้ร่างเรา แม่นยำจนทำให้เธอแทบคลั่ง มือของเธอจิกแน่นลงบนขอบโต๊ะราวกับพยายามรั้งสติเอาไว้ ร่างกายของเธอเป็นส่วนผสมที่สั่นสะท้านระหว่างการต่อต้านและการยอมจำนน "พระเจ้า... ปีเตอร์..." เสียงของเธอแหบพร่า หอบกระชั้น ราวกับพยายามยึดเกาะไว้แต่กลับกำลังแพ้พ่าย "คุณรู้สึกลึกขึ้นกว่าเดิมอีก..." ผมโน้มตัวลงไป หน้าอกแนบชิดแผ่นหลังของเธอ ริมฝีปากเฉียดผ่านใบหู "นั่นก็เพราะว่าฉันเข้าไปลึกขึ้นยังไงล่ะ" มือของผมเลื่อนขึ้นไปตามร่างกายของเธออย่างเชื่องช้าและตั้งใจ โอบรัดรอบลำคอ ไม่ได้บีบให้ขาดใจ แต่เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของ ให้เธอได้รู้สึกถึงการควบคุมที่ผมมี ให้เธอรู้ว่าเธอปลอดภัยเพียงใดในอ้อมกอดนี้ และเธอนั้นเป็นของผมมากแค่ไหนในตอนนี้ เธอดันตัวกลับเข้ามาหาผมอย่างโหยหา ตอบรับทุกจังหวะด้วยความเร่งเร้า ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามจังหวะของผม ผมมอบทุกอย่างให้เธอ ทั้งลึกซึ้งและหนักหน่วง แต่ไม่เคยสูญเสียการควบคุม ไม่เคยรีบร้อนกับช่วงเวลานี้ "บอกมา" ผมกระซิบ ลมหายใจร้อนระอุที่ข้างหูเธอ "เธอเป็นของใคร"

React

Discussion