**ตอนที่ 1226 – การเผาเผาชั่วครู่ หยุดชั่วคราว** “​ทำไมเนี่ย!?” หญิงสาวผู้นั่งกอาหนโลตัสในห้องเพาะพลังสำเร็จการหมุนเวียนพลังจนล้มเหลว แต่พลังที่เธอพยายามปล่อยออกกลับถูกบังคับให้หดเกร็งจนลึกเกินกว่าที่จะทำให้ร่างกายเต็มที่ ทำให้เธอต้องแสลงเลือดออกมาจากความตะกั่วที่เธอประสบ! สีหน้าของเธอซีดขาวเมื่อเธอเริ่มสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะกลัวว่าจะมีบาดแผลภายใน แต่เธอสะลักว่าเสียงบ่นของเธอเต็มไปด้วยความ disbelief “​ดาเวส…” อีฟลินยังคงยึดวงศ์นั่งกอาหนต่อไป แล้วหัวเธอหมุนอย่างหม่นหมม ไม่อยากเชื่อว่าการโจมตีพลังภายในของเธอทำให้เธอต้องหลุดจากความสงบ หัวเราะโดยไร้เสียงในความหวาดกลัว “ทำไม…ทำไมฉันไม่รู้สึกถึงการปรากฏของเขาอีกแล้ว!?” เธอหลบหนีจากความตื่นตระหนก ก้าวผ่าน corridors จนหยุดหน้าประตูหนึ่ง ก่อนที่จะผลักมันเปิดออก เธอเห็นร่างวิญญาณของดาเวสทรุดลงบนพื้นและสีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นระย efectuชากับความตะลึง “​ดาเวส!!!” ตาพupilของเธอขยายกว้างขณะที่เธอตะโกนในความกังวล กายของเธอสั่นเทิ้มไปตามความเจ็บปวดเมื่อเธอเคลื่อนตัวเข้าใกล้ร่างวิญญาณที่กำลังค่อยหายไป เธอเห็นว่าพลังวิญญาณของดาเวสกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว แทบไม่มีสติปัญญาใด ๆ อยู่ภายใน เธออาจไม่เชี่ยวชาญเกี่ยวกับวิญญาณ แต่เธอรู้ว่าสิ่งนี้จะเกิดขึ้นได้เฉพาะเมื่อร่างกายหลัก หรือวิญญาณของคน ๆ นั้นสูญหายไปเท่านั้น ถ้าหากวิญญาณของดาเรสย์ยังคงอยู่ หรือเขาได้เก็บส่วนวิญญาณไว้ในร่างวิญญาณก็ยังอยู่กับสติและสติสืบต่อไป ทว่าเขาไม่เคยทำเช่นนั้น เธอหยุดคิดต่อจากนี้แล้ว รู้สึกว่าหัวใจของเธอเหมือนถูกฉีกขาด แม้ว่าจะอยากทำอะไรบางอย่าง แต่ร่างกายของเธอไม่ขยับ เพราะความคิดที่เธอได้ถึงคือ… ​อีกครั้งจิตใจของเธอหยุดนิ่ง เพราะมันกำลังค้นหาที่อื่นเหมือนกับว่าเธอไม่ยอมรับผลลัพธ์ที่ชัดเจน ​“นั่นแหละ… ฉันต้องติดต่อเขาผ่านกระจกสื่อสาร…” มือของเธอสั่นขณะที่กระจกสื่อสารปรากฏขึ้นในมือ ความรู้สึกของเธอสั่นคลอนขณะที่ลจุบหน้าต่างเธอพูดด้วยเสียงสั่น “ดาเวส…?” ที่สำคัญของเธอดูเหมือนจะสั้นลงเป็นคำอ้อนวอนแทนการพูดตามปกติ เธอเคี้ยวฝีปากแล้วรอจนกระจกสื่อสารส่องแสงตอบกลับแต่แต่ละวินาทีที่ผ่านไปทำให้หัวใจเธอเต้นแรงขึ้นเรื่อย ๆ หลังจากผ่านไปสักระยะ ยังไม่มีการตอบกลับแต่อย่างใด ​“รอ… เขาต้องบาดเจ็บที่วิญญาณแน่ ๆ …对… ฉันไม่รู้อะไร about Supreme Soul Stage… นั่นแหละ!” เธอพยายามชักชวนให้ตัวเองเชื่อ แต่แล้วเธอจำได้อีกว่า ​“ยังมีกระจกสื่อของอวาตาร์ของเขาอีกนะ!” อีฟลินหยิบกระจกสื่ออีกใบออกมา เธอขมวดคิ้ว เหมือนว่าแผลน้ำตาจะไหลออกมาตลอดเวลา แต่เธอไม่ร้องไห้แต่อย่างใด ลếtเธอส่งเสียงสั่นขณะกระซิบ “ดาเวส บอกบอกว่า…ฉันรออยู่ที่นี่” เมื่อจบคำพูด ความเงียบก็ครอบคลุมเธออีกครั้ง เวลาเหมือนหยุดนิ่ง ทั้งที่สำหรับเธอแล้วมันหยุดนิ่งจริง ๆ จนเธอคิดถึงผลลัพธ์ที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ร่างกายของเธอเริ่มสั่นกระสับกระเส็ด เธอจับมือแน่น จนถึงขั้นแทบทำลายกระจกสื่อเมื่อความเจ็บปวดในหัวใจพุ่งเหวี่ยง จนกระทั้งกระจกสื่อใบหนึ่งส่องแสงสว่างขึ้น “​นี่! นี่! ฉันอยู่ที่นี่!” “​ดาเวส!!!” อีฟลินกรี้ดอย่างปลดปล่อยและความสุขใจ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสบายใจ แม้จะมีน้ำตาไหลอยู่บ้าง แต่ลึก ๆ แล้วก็เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ “​อย่าร้องไห้ ฉัน没事แน่ ฉันแข็งแรงกว่ามาก แค่บางครั้งร่างกายหลักของฉันกับคุณสูญเสียการเชื่อมโยงกัน” เสียงของอวาตาร์วิญญาณบอกจากอีกฝั่ง “​แล้วทำไมฉันก็ไม่รู้สึกตัวเลยมั้ย?” อีฟลินกังวลใหม่ “​ใช่ ฉันก็ไม่สามารถสังเกตตัวเองได้เช่นกับที่เคย” “​ซึ่งเรื่องนี้… ดีใจที่ได้ยินนะ” อีฟลินสำลักที่ร้องไห้ด้วยความดีใจ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความอ่อนโยน เธอพูดต่อ “​กลับมาเลย ฉันอยากเห็นคุณ~” ความอำเภหน้าทึ้งของเธอเต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัว แต่อย่างน้อยก็เป็นช่วงเวลาที่เธอสามารถปล่อยให้ความอำเภหน้าแบบนี้ผ่านไปได้ “​แหละ ฉันอยากเห็นคุณด้วยเช่นกัน เร็ว ๆ นี้นะ” อีฟลินเคลื่อนไหวที่มือของเธอเหมือนกดแน่น แล้วส่งสัญญาณให้เธอเคลื่อนตัวมาหาเธอ “​มาหลายสิบปีแล้วมั้ย?” เธอถามด้วยความสงสัย “​แน่นอน ฉันบอกแล้วนะว่าไม่มีใครตายแน่” ​“​แม่ของฉันคือโซเฟีย เธออาจอยู่ที่เกาะมืด-ฟ้าร้องที่ค่อนข้างปลอดภัยอยู่ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าตัว clones ของนัดียังอยู่กับเธอหรือเปล่า ฉันต้องไปช่วยเธออีกด้ว” ​ “​ฉันจะมาด้วย!” อีฟลินก้าวเข้าใกล้ พร้อมกับกระแทกหน้าอกของเธอเป็นจังหวะ “​ไม่ ดิเรกจะอยู่ที่นี่แทน” อีฟลินสั่นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอเข้าใจว่าเธอเป็นภาระอยู่แล้ว จึงไม่ได้ต่อต้านต่อเมื่อเปลี่ยนใจได้ “​ดูว่าฉันบอกอะไรเธอทำไม” ดาเวสพลิกตากับตาขึ้นแล้วหัวเราะ “​เอ่อ… ฉันอยากให้เธอปลอดภัยที่นี่ แล้วก็ตามที่ฉันบอกไป มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะฆ่าฉัน” ดาเวสยิ้มและส่ายหัวแล้วพูดต่อ “​ในสถานที่ที่ร่างกายหลักหลงอยู่ อาจมีสมบัติมากมายที่ต้องดำเนินการ fast เพื่อเก็บเกี่ยวให้เสร็จและไม่ให้ร่างกายหลักติดต่อเราต่อไป” “​ดังนั้น… ฉันต้องทำอะไรบางอย่างให้เสร็จเร็ว ๆ หรืออาจจะต้องหยุดพยายามทำอะไรบางนที่ทำให้ฉันต้องพลาด” อีฟลินพยักหน้าอย่างเข้าใจ “​เข้าใจแล้ว” “​ดี!” ดาเวสยื่นมือออกจับหัวเธอที่เต็มไปด้วยความพอใจ เขาเริ่มมอบของให้เธอ พร้อมกับพูดต่อว่า “​พวกนี้เป็นของกินเลี้ยงให้เธอและนาตาลย่า…เธอจะทำอะไรกับมันเอง” “​คุณจะกลับมาหรือ?” อีฟลินสอบด้วยความไม่เชื่อถือ “​แน่นอนว่าใช่! ฉันบอกแล้วว่าไม่มีใครจะมาหากฉันทำให้เขาไม่มีใครได้อีก!” อีฟลินพูดด้วยความเชื่อมั่น “​เข้าใจแล้ว” ดาเวสยกมือกุมหัวเธออย่างอุ่นใจแล้วส่งของให้ หลังจากนั้นปากของเขาก็เคลื่อนไหว “​ดิเรกบอกว่าต้องส่งของให้เธอในเร็ว ๆ นี้ ฉันจะไปเตรียมของให้เธอ” “​แน่ใจว่าคุณจะกลับมาอีกนะ?” อีฟลินพูดด้วยความสงสัย ​ “​ประเภทนี้ก็ทำให้เธออยากอยู่กับฉันต่อไป” ​“​อีฟลิน…?” เขาตะลึง “​ใครจะไปทำแบบนี้กับเธอได้ล่ะ?” เขาไม่สามารถห้ามความรู้สึกว่าเขากำลังทำให้เธอเสียเปรียบเท่าไหร่ เขาหยิบอีกกระเป๋าเก็บของออกมาและเปิดออกดูสิ่งของภายในจนดวงตาแวววาว “​นี่นะครับ สำหรับเราทั้งคู่” อีฟลินสังเกตเห็นชื่อหนังสือ แก้มของเธอแดงขึ้น “​คุณทำอะไรมาถึงได้!!” ​“​ฮา! ตอนแบบนี้… คุณไม่คิดว่าไม่อยากให้ฉันทำอะไรบางอย่างบ้างหรือไง?” อีฟลินตอบกลับด้วยความรักและความห่วงใคร “​คุณทำอะไรแบบนี้กับฉันตลอด…?” “​รอให้ฉันเริ่มทำอะไรบ้างในเตียงแล้วค่อยหายไปแล้ว?” อีฟลินทำให้เธอหายไปในแสงสว่าง เหมือนลมพัดพาเธอออกไปและไม่สนใจที่จะฟังคำพูดที่ล่อแหลมและ invite จากเขา ขณะที่ดาเวสยิ้มอ้อมยิ้มด้วยความพอใจที่เห็นเธอวิ่งหนีโดยเก็บหนังสือเหล่านั้นเข้าไปในกระเป๋าเก็บของของเธอ สำหรับหนังสือ Yin‑Yang Sutra และ Dual Cultivation Method ที่เขาได้มาใหม่ มันเป็นสิ่งที่เขาจะเรียนต่อเมื่อมีเวลา เหมือนกับว่าเขาอาจจะเรียนต่อในภายหลัง ส่วนเรื่องของชีรี่ย์และเอลเลีย เขายังเสียใจเล็กน้อย แต่อย่างไรก็ตามเขาต้องการอยู่กับคนที่เขามีอยู่ก่อนเพื่อปกป้องพวกเขา ​“​ตอนนี้เราต้องไปเก็บโซเฟียและกำจัดศัตรูเหล่านั้น…” เขาเตือนใจตัวเองว่า “​หัวหน้าหลักของฉันกำลังเดินทางไปล่าสัตว์ร้ายอยู่ในตอนนี้” --- **ต่อเนื่องในบทต่อไป:** ดาเวสได้มาถึงอาคารหลวงพรางในความลับ ก่อนจะเคลื่อนเข้าไปยังห้องที่ร่างวิญญาณของเขาเองอยู่อาศัย พอเขาเปิดประตูเขาเห็นอีฟลินยืนอยู่ที่ห้องพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความโล่งใจบนใบหน้า “​ก่อนจะถามอะไร ฉันบอกเลยว่าไม่มีใครตาย!” อีฟลินประกอบกับสวมแขนแน่น “​ฉัน…จะมาด้วย!” ​“​ไม่ ฉันบอกว่าให้อยู่ที่นี่แทน” อีฟลินเริ่มสั่นเล็กน้อยแต่เข้าใจว่าเธอเป็นภาระที่ยิ่งใหญ่ จึงเงียบไป ดาเวสส่ายศีรษะด้วยความรู้สึกว่าเธอทำให้เขารู้สึกแย่ที่ทำให้เธอต้องเป็นเช่นนั้น เขาไม่สามารถทำอะไรที่ทำให้เธอให้รู้สึกว่าเธอเป็นภาระได้ ดาเวสหยิบกระเป๋าอื่นอีกหนึ่งออกมาตรวจสอบของที่อยู่ภายใน จนแววตาของเขาส่องประกาย “​นี่นะครับ สำหรับเราทั้งสอง…” อีฟลินมองเห็นชื่อหนังสือ แก้มของเธอแดงขึ้น “​คุณทำอะไร!” ​“​เขโอ! ตอนแบบนี้… คุณเลยอยากบอกว่าไม่อยากให้ฉันทำอะไรกับคุณบ้างหรือไง?” อีฟลินบอกกับเขาด้วยความอับอายและอคราม “​คุณทำอะไรแบบนี้กับฉัน!” ​“​แล้วรอให้ฉันเริ่มทำอะไรกับคุณบนเตียงนะ?” อีฟลินก็หายตัวออกไปด้วยความเร็วแสง ไม่สนใจที่จะฟังคำพูดล่อแหลมของเขาเรื่อย ๆ ดาเวสยิ้มอำเภ้อนหน้าตาแสดงความพอใจเมื่อเห็นเธอวิ่งหนีและเก็บหนังสือไว้ในกระเป๋า ​เขาหยุดคิดว่า “​ตอนนี้ฉันต้องไปรับโซเฟียและกำจัดศัตรูเหล่านั้น” แล้วเขาก็สรุปว่า “​ตอนนี้ถึงเวลาเก็บของกลับมาแล้ว…​” （และยังมีเรื่องราวต่อไป...）