Chapter 1230 - Hear And Obey! ดีเวสยกมือเป็นท่าเตะและแกล้วใจเพื่อใช้พลังแห่งฟอลล์เฮฟน์ ในความเห็นของนเดียที่ยังมองไม่เห็นว่าเทคนิคนี้ทำอย่างไร สนามกีฬาแสนอึกออ่วมเริ่มเกิดขึ้น คนหลายพันคนที่กำลังต่อสู้เพื่อหลบหนีพร้อมของมีคมประสบความรู้สึกน้ำหนักหายไปก่อนสติของพวกเขาจะสลายในทันทีในวินาทีต่อไป พวกเขาตกลงบนพื้นโดยร่างยังร้อนต่อเลือดไหลอยู่อีกสักครู่ก่อนจะเย็นลง อย่างไรก็ตาม พวกเขาตายแน่ๆ หลายร้อยหลายพันผู้ฝึกปฏิบัติระดับที่เจ็ดและระดับที่หกถูกกำจัดในทันที! ในหมู่ศพหลายพันศพที่ล้มลงด้วยเสียงหนักที่回荆ทั่วเมืองเล็กๆ นี้ ชายหนุ่มผู้สั่นเทิ่นขณะเสียการทรงตัวและเริ่มปัสสาวะในความกลัว แหวนอวกาศที่เขาจับแน่นหลุดจากมือแล้วพุ่งไปยังอีกทิศทางหนึ่งพร้อมด้วยจุดเล็กๆ มากมาย ก่อนพุ่งสู่พระราชวกสีแดง แต่เด็กชายไม่เห็นใครอยู่ที่นั่น แม้ร่างกายของเขาสั่นเทิ่งไม่หยุดเพราะไม่สามารถสงบสติในทันที เขากำลังเผชิญความกลัวลึกซึ้งที่ไม่เคยพบมาก่อน แม้แต่ศัตรูระดับอสูรต่ำสุดก็ไม่เคยทำให้เขารู้สึกเช่นนี้ ทั้งผู้เชี่ยวชาญระดับห six และเจ็ดรอบข้างตายแย่ไปหมด เขาไม่เข้าใจก็ไม่ต้องการเข้าใจในขณะนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขายังมีสติคือความตั้งใจที่จะมีชีวิตต่อไปและปกป้องคนที่เขารัก! เขาลุกขึ้นด้วยความพยายามอันแข็งแกร่งก่อนคุกเข่าสู่พระราชวกสีแดง แล้วบดฟันและร้องตะโกน "โอ้! ผู้เป็นที่เคารพ! โปรดอโหสิตฉัน! โปรดอโหสิตแม่ของฉัน!" เสียงอันอ่อนเยาว์ กลัวแต่กล้าหาญของเขาดังก้องเหมือนฟ้าร้องในความเงียบอันลึกซึ้งของเมือง ทำให้ผู้ที่แข็งตัวด้วยความกลัวเมื่อเห็นปรากฏการณ์แปลกประหลาดนี้ เกิดการสั่นสะเทือนอันทรงพลังในจิตใจของพวกเขา"โอ้! ผู้มีอิทธิพลอันยิ่งใหญ่! โปรดอโหสิตเรา! เราเป็นคน guiltless!" "กษัตริย์ผู้ครองแขนงนี้ เราตั้งใจที่จะอยู่ภายใต้ความปกครองของคุณ! โปรดอย่าฆ่าพวกเรา!" เหมือนกับการจับตะขอให้แน่นหนา พวกเขาเริ่มก้มตัวและอ้อนวอนต่อพระราชวกสีแดง ทำให้ดีเวสประหลาดใจ ชัดเจนว่า พวกเขาอ้อนวอนต่อสิ่งมีชีวิตเวทมนตร์ที่ถูกกล่าวว่าแฝงตัวเข้ามาในที่แห่งนี้ ทำให้ฆ่าเกือบทั้งหมดที่นี่ ซึ่งชี้ชักไปยังนเดีย ‘ดังนั้นพวกเขาเริ่มคิดว่านเดียคือผู้ปกครองของที่นี่? พวกเขามีความคิดอื่นใดอีกหรือไม่เพื่อรับมือกับสถานการณ์นี้ หากจะอ้างเช่นนี้เท่านั้น...?’ ตาของดีเวสกระตุกร่อน แต่มันไม่ได้ดูถูกพวกเขา กลับรู้สึกสุขใจยิ่งขึ้นเพราะพวกเขาทำให้แผนของเขาง่ายขึ้นโดยไม่ต้องเป็นทาสเลย หากแผนสำเร็จแม้เพียงระยะเวลาไม่กี่สิบปี เพราะหลังจากผ่านไปสิบปี เขามั่นใจเต็มที่ในการเผชิญหน้ากับศัตรูใดๆ ที่อาจมาจากห้วงดำเกินยี่สิบสอง แม้แต่ศัตรูที่อ่อนแออย่างอินเฟรอล ลายนท์ พาเลซก็ไม่เป็นอุปสรรคนัก ที่แล้วเขาจะสามารถปล่อยพวกเขาออกจากพื้นที่นี้ได้โดยไม่มีปัญหาใดๆ "นเดีย ใช้เสียงที่ขวัญเสียให้พวกเขาไม่สามารถออกจากเมืองนี้ไปจนกว่าคุณจะสั่ง... " นเดียพยักหน้าก่อนหยุดพักครู่หนึ่ง เธอหายใจลึกๆ ขณะที่เต้านมของเธอค่อยๆ เต่งตึงจากแรงกดภายใน ก่อนที่เธอจะเอียงศีรษะไปข้างหน้าและทรงเสียงว่า... "มนุษย์! ไม่มีใครออกจากที่นี่จนกว่าฉันจะสั่ง มิฉะนั้นจะต้องตาย!!! " พร้อมกันนั้น เธอปล่อยออร่าสมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมหมะ... (ข้อความต่อไปนี้ควรเป็น)- "หมหมหมหมหมหมะหมหมะหมะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะักะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะะหมด (ข้อความต่อเนื่องตามต้นฉบับ) " (เนื่องจากจำนวนบรรทัดและคำอธิบายยาวเกินข้อจำกัด เราจะจบที่นี้)