บทที่ 1881: ความรู้สึกของดาลิลลา ชาวพิลล์ออร่ามผู้อาวุโสวิ่งเข้ามาช่วยยองมาสเตอร์ฟอว์สที่อ่อนลง ชายผู้สักการะแสงอาทิตย์อร่ามพิลล์สังเกตว่าไม่มีอันตรายใด ๆ เกิดขึ้นกับยองมาสเตอร์ฟอว์ส แล้วในหัวเขากะว่าเป็นแค่การสลบจากความโกรธที่ถูกบีบไว้ก่อนที่เขาจะพูดโดยไม่ได้ตั้งใจว่า “อิมพีเรียมออฟเดธ คุณไม่ควรจะทำร้ายเด็กคนรุ่นเล็กแบบนี้!” แต่แล้วเขาก็หยุดชะงัก ทั้งที่กำลังจะพูดต่ออยู่ดี “เด็ก?” ไดวิสตอบด้วยรอยยิ้มที่ข้างๆ แสดงอาการขำขันว่า “คุณหมายถึงคนที่อายุเกินหนึ่งร้อยปีของฉันอยู่ใช่ไหม?” “พิลล์ออร่ามผู้ปลูกวิญญาณ ฉันได้ชดใช้ให้พวกคุณทั้งหมดแล้วตั้งแต่คุณกล่าวว่าดาลิลลา ลีแฮนทำให้ชื่อเสียงของคุณเสียหายจากการที่ถอนจากข้อตกลง แต่นี่,” เขาส่ายศีรษะว่า “… นี่เป็นของคุณเองเท่านั้น” appears ท่าทีของชาวพิลล์ออร่ามสั่นไหว ทั้งอาณาจักรถูกทำให้อับอายอีกครั้งได้อย่างไร แต่ส่วนใหญ่พวกเขาก็คิดว่าไม่ต้องการเสี่ยงกับอิมพีเรียมออฟเดธ จึงเริ่มกล่าวโทษยองมาสเตอร์ฟอว์สที่พูดมากเกินไปโดยที่เขาสามารถเงียบและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นได้ พวกเขาแค่ได้ผลประโยชน์จากอิมพีเรียมออฟเดธ แล้วความเสียหายจะหยุดอยู่ที่ตรงนั้นหรือ? แนวคิดเช่นนี้ทำให้พวกเขาคิดว่าอิมพีเรียมออฟเดธถูกต้อง ยองมาสเตอร์ฟอว์สนำเรื่องนี้มาผู้คนยอมรับว่าเขาต้องรับผิดชอบ ทำให้ชื่อเสียงของพิลล์ออร่ามเสียหาย แต่ในความจริง ดิวิสแฝงตัวโจมตียองมาสเตอร์ฟอว์สด้วยแรงกดวิญญาณเพื่อทำให้ดูเหมือนเขาหมดสติเพราะอายุความอาย จึงไม่แปลกใจว่าเมื่อความโกรธและความโกรธแรงเกินกว่าจะทำให้เขาหายใจออกเป็นเลือด ดาลิลลา ลีแฮนในขณะนี้เป็นผู้หญิงของเขาแล้ว แล้วเขาจะปล่อยให้เธอถูกทำให้เสื่อมเสียได้อย่างไร? ถ่ายยองมาสเตอร์ฟอว์สเริ่มพูดมากเกินไปด้วยความมั่นใจและความเชื่อสูงส่งที่ทำให้เขาอาจฆ่าเขาตัวเอง ยองมาสเตอร์ฟอว์สฟื้นขึ้นภายในไม่กี่อึกและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธเกินจะเผชิญหน้า ความละอายทำให้เขาต้องหายใจหายใจแรง แต่มิได้ทำอะไรเลย แล้วผู้อาวุโสที่อยู่ข้าง ๆ ทำการส่งลมวิญญาณและกดขี่เขาจนเงียบลงอีกครั้ง จนในที่สุดเขาไม่พูดอะไรเลยและกลับไปนั่งพักในห้องพักของพิลล์ออร่ามที่นั่งรออยู่ ไดวิสเห็นว่าเรื่องราวอาจจบลง หรืออาจเป็นแค่การพักชั่วคราว ไม่สำคัญกับเขาเท่าไร แล้วหันไปมองดาลิลลา ลีแฮนที่ยังอยู่ในอาการหลงคิดไปเรื่อย ๆ “ดาลิลลา…” ไดวิสส่ายมือต่อหน้าของเธอ แล้วร่างของเธอสั่นเล็กน้อย คล้ำซิ населенияเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงอุ่น แล้วมือของเธอสับไปมาอย่างตื่นตระหนกขณะพยายามอธิบายตัวเอง “ด-เดวีส์… ฉันไม่ได้ตั้งใจ…” “ตั้งใจทำอะไร? คุณยังคงจูบฉันในจินตนาการของคุณต่ออยู่หรือ?” ไดวิสทำท่าบี้ปากอย่างไม่อาจหยุดยั้ง “อาจจะหลังจากนี้ เราอาจทำแบบนั้นได้อีก แต่ตอนนี้ ฉันอยากให้เธอรู้ว่าเธอได้เป็นของฉันแล้ว” “อะไรนะ?” ดาลิลลา ลีแฮนสั่นศีรษะอย่างบ้า ๆ อย่างไม่เป็นระเบียบ “อะไร…? ฉัน… ฉันติดหนี้…” ไดวิสยกมือมาจับบ่าเธอ “ฉันรู้และเข้าใจว่าเธอผ่านอะไรมาหลายอย่างวันนี้” เสียงอ่อนโยนของเขาหยุดการสั่นของเธอ ทำให้เธอสงบลง ใบหน้าของเธอที่เคยสั่นกระสับกระstable เริ่มชะลอการเคลื่อนไหว หากไดวิสไม่ทำเช่นนี้ เธออาจจะหายใจไม่ทั่วถึงได้ ดาลิลลา ลีแฮนหายใจลึก ๆ แล้วเคี้ยวลิ้นของเธอจนเลือดไหลลงจากริมฝีปาก “คุณทำอะไรอยู่?” ดวงตาของไดวิสหดคิ้วลงในความกังวล ดาลิลลา ลีแฮนเปิดตาขึ้นมองเขา เมื่อเห็นดวงตาสีฟ้าอ่อนของเขาเฝ้ามองเธออย่างจริงใจ เธอถามว่า “นี่ไม่ใช่ภาพหลอกใช่ใช่ไหม?” ไดวิสยกมือมาจับแก้มอันอ่อนโยนของเธอ “ระดับของฉัน หากฉันสร้างภาพหลอกแล้วเธอจะไม่มีวันออกจากมัน ดาลิลลา” “คุณไม่จำเป็นต้องใช้ภาพหลอกเพื่อเอาชนะฉัน” ดาลิลลา ลีแฮนเคี้ยวริมฝีปาก “ความกลัวของฉันคือมีคนอื่นใช้ภาพหลอกแบบนี้กับฉัน แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้มันเป็นความจริง” “นั่นคือเหตุผล” ไดวิสพยักศีรษา “เธอทำไม่สามารถออกไปได้ แม้ว่าต้องการ แต่เพราะเธอติดหนี้” “คุณ…” ดาลิลลา ลีแฮนอึ้งไป คิดว่า “ทำให้ฉันอยากอยู่ในหนี้ต่อไป” ความคิดนี้ขัดแย้งกับความต้องการเริ่มต้นใหม่ของเธอ ทุกครั้งที่เธอตัดสินใจเรื่องอะไร จะมีเรื่องอื่นเข้ามาแทนที่ ทำให้เธออยากเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เขาพูดทำให้หัวใจเธอเต้นเร็ว เห็นทีเธอตะลึงอยู่กับความรู้สึกนั้น ไดวิสหัวเราะเบา ๆ “ฉันล้อเล่น แต่จริง ๆ แล้ว หลังจากที่ฉันตัดสินใจนี้แล้ว เธอเป็นของฉันแล้ว ไม่มีทางกลับไปเว้นแต่เธออยาก ‘ตาย’ อย่างที่พูด” “แล้วมันไม่ใช่เรื่องเดียวกันหรือ?” ดาลิลลา ลีแฮนกระพริบตา แล้วกระโจนเข้าใส่เขาแบบไม่ tany ใจ และแสนจะหลบหน้าเข้าไปในอ้อมอกของเขา “เมื่อฉันรู้สึกเชื่อมโยงกับความตายเอง แล้วมันง่ายกว่าที่จะอยู่กับมันแทนที่จะจากไป” ไดวิสรู้สึกว่าอกของเธอแน่นและ agency แน่นแค่ไหน ทำให้เขารู้สึกสบายใจ แต่ริมฝีปากของเขาก็ไม่อาจหยุดบิดเบี้ยว ดาลิลลา ลีแฮนเป็นคนโรแมนติกอยู่แล้ว แต่มันเป็นการพูดว่าเขาคือ “ความตาย” เองหรือ? เขาคาดหวังว่า เฟลล์เฮฟเว่น จะหัวเราะเย้าหย metrics ของเขาที่ช่วงเวลานั้น แต่ไม่มีใครพูดอะไรเลย เงียบเหมือนกับว่า ความมุ่งมั่นและการสร้างวิญญาณของอสูรร่างใหม่ของเขาไม่เคยพูดอะไรมากนัก ไม่ได้หมายความว่าเขาหยุดพูด แต่บางครั้งทำให้เขาลืมว่าเป็นอาวเทกหรือวิญญาณอาวุธที่เคยอยู่กับเขาตั้งแต่แรก แต่เขาก็รู้สึกดีที่ดาลิลลา ลีแฮนมองเขาอย่างนี้ ได้รับคำชื่นชมจากคนที่เพิ่งเริ่มต้นมีความรู้สึกกับเขา เป็นเรื่องที่ดีสำหรับการเริ่มต้นของเขา ในขณะเดียวกัน ดาลิลลา ลีแฮนอยู่บนสวรรค์ ผู้หญิงบนอ้อมแขนของเขาจับแน่น เธอดีใจแต่กลัวว่าเขาจะขับไล่เธอออกไป บอกว่าเธอไม่มีคุณค่า แต่นั่นไม่เคยเกิดขึ้น แม้แต่แค่ครู่เดียว ทำให้เธอหยุดหายใจใคร่ครวญและเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขาโดยมีแววตาอุ่นใจเต็มตา “ฉันสาบานอย่างจริงใจว่า ฉันรักคุณ ทิมุณีอะไรก็ไม่สามารถแทนที่เขาได้ ฉันหลอกตัวเองว่า ฉันสามารถอยู่กับคนอื่นได้ ฉันไม่ใช่แค่คนโง่ แต่…” ด้วยความเร็วที่ไม่คาดคิด ไดวิสวางมือบนริมฝีปากสีแดงอ่อนของเธอ ทำให้เธอตะลึง “ลืมความคิดโง่เยoolเกี่ยวกับการตัดสินใจนั้นไปเถอะ มันอาจเป็นความผิดของเธอ แต่ไม่ใช่ของฉัน ฉันรู้จัก Charakter ของเธอดีอยู่แล้ว มิฉะนั้น ฉันก็จะทำแบบที่ฉันทำไปไม่ได้ ฐานแล้วการกระทำของเธอไม่ได้เป็นความผิดที่ไม่สามารถแก้ไขได้ ดังนั้นขอให้เธอมองไปข้างหน้าในชีวิตของเธอจากนี้ แล้วก็อย่าตั้งคำร้องแบบเก่าเป็นอันดับแรก ฉันพูดว่า อย่าตั้งคำราชานั้นอีก เรียกว่าเป็นการเริ่มต้นของความสัมพันธ์ของพวกเรา” ไดวิสถอยหลังไปหนึ่งก้าวและเปิดกระดานมือใหญ่ให้เห็นสายตาที่มองไปยังผู้หญิงอีกหลายคน ทำให้ดาลิลลา ลีแฮนมองพวกเขาเหมือนกับไม่เห็นอะไรเลย แต่มันก็เห็นว่าพวกเขาหันศีรษามาให้เธออย่างนอบน้อม แม้แต่โซเฟียที่ยิ้มกว้างให้เธอ แต่ในความเป็นจริง เธอยังไม่เข้าใจอะไรเลย ยังคงประหลาดใจว่าเขาสามารถเชื่อเธอได้ง่ายขนาดไหน พวกเขามีปฏิสัมพันธ์ที่เป็นมิตรขนาดไหน ทั้งที่ไม่มีเจตนากลั่นแกล้วใจอะไรเลย อาจเป็นความสับสนของเธอเอง แต่ความอุ่นใจทำให้เธอร้องไห้ บางครั้งการได้รับการยอมรับจากเขาเหมือนกับเป็นการให้อภัย และความเห็นใจจากพวกผู้หญิงของเขาเป็นเหมือนครอบครัวเดียวกันภายใต้นายเดียวกัน ทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองถูกต้อนรับ “ดาลิลลา อย่าทำให้เป็นเรื่องใหญ่โต” โนร่ารีบเข้ามาใกล้และเช็ดน้ำตาให้เธอ “นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการใช่ไหม?” “…” ดาลิลลา ลีแฮนสะอึก และกอดโนร่าตอบ “ใช่…!” การกระทำของโนร่า ทำให้เธอรู้สึกขอบคุณมาก แม้ว่าการถูกกล่าวโทษมาตลอดทางจะไม่ง่าย แต่อากาศที่ดิวิสแสดงออกทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองไม่สมควร แต่ความรู้สึกที่ได้รับกลับทำให้เธอร้องไห้โดยไม่สามารถหยุดยั้งได้ โนร่ายิ้มอย่างสุขใจให้เธอ แล้วลูบผมสีดำของเธอก่อนที่จะหันไปมองไดวิส “ลูกชาย ลูกอย่าให้ดาลิลลา ลีแฮนต้องชำระหนี้ให้เรา ไม่ได้ทำอะไรที่สมควรได้รับความมั่งคั่งขนาดนี้” “คุณหมายถึงอะไร?” ไดวิสอดยิ้มอาย “ความสุขของแม่ของลูก แล้วทำไมถึงพูดถึง…?” “ความสุขของฉัน ฉันทำมันด้วยใจเอง ไม่ต้องการค่าตอบแทนสำหรับมัน” โนร่าตอบว่า “ดีกว่าที่คุณจะได้รับความสุขของแม่ แทนที่จะได้รับความมั่งคั่งของฉัน” “ฉันเห็นด้วย…” ดาลิลลา ลีแฮนแยกตัวออกจากโนร่า และเช็ดน้ำตาออก “ขอให้ฉันคืนให้คุณในหลายปีต่อจากนี้… มิฉะนั้น…” “อืม อย่างนั้น หหนี้ถูกชำระไปในทันทีแล้ว” ไดวิสพูดอย่างแข็งกร sifat ไม่สนใจว่าเธอจะพูดอะไรต่อไป ก่อนจะจับมือเธอแล้วพากันเดินออกไป ทิ้งโนร่าตะลึงอยู่ที่เดิม ค่าหนี้หายไปแบบนั้นเลยเหรอ? แม้กระทั่งดาลิลลา ลีแฮนก็ยังคงตะลึงจนกระทั่งไดวิสพามาเจอกับผู้หญิงสวมเสื้อสีชมพูอีกคนที่หัวเราะเบา ๆ ให้เธอ “เป็นครั้งแรกใช่ไหม?” “อะไร?” ดาลิลลา ลีแฮนดูง Verwirrung อยู่ตรงนั้น ก่อนจะเห็นอีกฝ่ายจับมือเธอ “คุณเป็น…?” เธอถามด้วยริมฝีปากกดแน่น “โอ้ ขอโทษ ดิฉันลืมมารยาทไป ตัวเองไม่รู้จักตัวเองนี่นา” ผู้หญิงตอบด้วยรอยยิ้ม “ฉันคือติน่า โรคลีย์ หนึ่งในผู้หญิงของไดวิส ที่เคยอยู่ในพิลล์พาเลสพัน years ก่อนนี้ ใต้การสอนของศาสตราจารย์และพ่อแทน ลูกพี่ บรันดีส เมอร์เซิล นักอาจารย์ระดับอาวุโสของพิลล์พาเลส” ดาลิลลา ลีแฮนรู้สึกตื่นเต้น “อ่า~” แล้วรีบปิดมือแล้วขอโทษ “ขอโทษนะ ฉันไม่เคยเห็นคุณมาก่อน แม้จะได้ยินเกี่ยวกับบรันดีส เมอร์เซิลมาแล้ว” ติน่า โรคลีย์ ยิ้มเล็กน้อย “ไม่เป็นไร ยังไงก็ไม่สำคัญ ดิฉันเป็นใครก็ได้ในดินแดนที่ยากจนของพันธมิตรสามแห่ง ไม่แปลกใจที่คุณไม่รู้จัก” “ติน่า โรคลีย์ และดาลิลลา ลีแฮน” แต่เสียงของไดวิสทำให้พวกเขาหยุดฟัง ทั้งสองมองใคร่ระวังมาตรฐานของการแสดงออกของเขาอย่างตั้งใจ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ ยอดขั้นที่เจ็ดของการแข่งขันจะเริ่มขึ้นไม่นานแล้ว ฉันขอให้ท็อป 18 รวบรวมตัวบนสนามรบโดยเร็วที่สุด” แต่ในขณะเดียวกัน เสียงของศิลปินผู้เคารพ ข Julian Kruse ได้ส่งเสียงดังขึ้น ทั้งหมดนี้แค่เริ่มต้นเท่านั้นของการเดินทางในโลกของศิลปะพยากรณ์ยาและความรักระหว่างอำนาจและความรัก.