บทที่ 4557: ความหวังที่แตกสลาย “คุณคิดว่ามันโหดร้ายกับฉันหรือเปล่า…?” แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่เสริมต่อ “มันโหดร้ายกับคุณเลย” ไดเวสพยักหน้า ทำให้หัวใจของแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่หล่นลง “- ที่ไม่ได้ทำให้มันลึกซึ้งยิ่งกว่า คุณควรจะใส่ม้วนหนังสือความเป็นเจ้าของให้เขาไว้ในปากและบอกว่า ‘หยุดดื่มน้ำผึ้งจากฉัน ลูกของฉันแล้วฝึกฝนอย่างหนักเพื่อทำชื่อของตัวเองด้วยพลังของตน เจ้าตัวปรสิตอ้วน’ แล้วจากนั้นก็ออกไปสู่ดินแดนระดับรองแห่ง Astral Forgeheart” “...” ใบหน้าของแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่เบิกบาน “น่าเสียดายที่ฉันทำไม่ได้เพราะเขาไม่ได้กดดันหรือยกย่องฉันในวัยเด็ก ของจริงแล้วเขายังเป็นพ่อของฉัน ดังนั้นฉันจะไม่ทำร้ายเขาเป็นทางใดทางหนึ่งเลย แต่ถ้าเขามาหาเกียรติหรือสถานะ ก็มาหันไปส่งเขาเถอะ ฉันไม่ได้อ้างสิทธิ์ใด ๆ กับเขา” “ดีแล้ว” ไดเวสถามต่อว่าเธอมีคนใดในครอบครัวที่อยากอยู่ด้วยบ้าง เธอส่ายหัวแสดงว่าเธอไม่มีความใกล้ชิดกับใครเลย แม้กระทั่งกับผู้หญิงคนขับไอของเธอเอง “สุภาษิตที่ว่า คนเลือดงูเปลี่ยนแปลงได้ง่ายนั้นเป็นความจริง ผู้ที่แท้จริงในเผ่าของฉันน้อยกว่าที่คาด พวกเขาหรือเป็นคนทำตามคำสั่ง หรือพยายามทำชื่อให้ตนเองโดยทำงานหนักโดยไม่ลัดเลาะ มันเป็นความฝันร้ายที่ต้องเดินผ่านโดยไม่ติดกับการเล่นเกมของคนอื่น” เธอถอนลมหายใจ “คุณเปลี่ยนแปลงง่ายหรือ?” ไดเวสถามด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ส่ายหัว “ฉันฉลาด แต่ซื่อสัตย์ คุณไม่ต้องกังวลว่าจะถูกฉันหักหลัง ตราบใดที่คุณไม่… ทิ้งฉันไป” “ฉันก็พูดแบบเดียวกัน หากคุณไม่หักหลังฉัน ฉันจะไม่ทิ้งคุณ ไม่ว่าคุณจะหยาบคายแค่ไหนหรือยากต่อการรับมือขนาดไหน” “...” ดวงตาแฝดของแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ส่องแสงหยก เธอรู้สึกประทับใจกับคำพูดนั้นเพราะเธอเคยปรารถนาให้คนที่เธอรักพูดแบบนั้นและทำสัญญาไว้ เธอรู้ด้วยว่าตัวเองอาจทำให้ยากต่อการรับมือเพราะมักไม่เปิดเผยความคิดของตน แต่ครั้งนี้เท่านั้น เธอได้เปิดใจเพราะความปรารถนาที่จะมีเขามากกว่าธรรมชาติปกป้องตนเอง ไดเวสหัวเราะเบา ๆ “เรื่องนี้กลายเป็นเหมือนการจัดสมรสที่เราจัดเองอยู่เลย…” “ฮ่า~” แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่หัวเราะตาม “นั่นแหละที่เรียกว่าการแต่งงานแบบรัก เราตรวจสอบให้เข้ากันตามความชอบของกันและกันโดยมองข้ามความเสี่ยงเหมือนเป็นคนโง่” “คุณเป็นคนที่รับความเสี่ยงที่สุดที่อยู่กับฉัน ฉันขออภัยที่ทำให้โลกต้องตื่นตระหนก” “ไม่เป็นไร” แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ส่ายหัวพร้อมรอยยิ้มเบา ๆ “นั่นคือหนึ่งในจุดเด่นของคุณ… มีอะไรจะดีไปกว่าผู้ชายที่อันตรายแต่ใจดีอ่อนโยนต่อครอบครัวของเขา?” “ดูเหมือนคุณสังเกตฉันมามากนะ” ไดเวสพยิกหน้าขึ้นเล็กน้อย “ฉันคงไม่มาที่นี่หากไม่ได้มั่นใจและตัดสินใจแล้ว” แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ขยิกตาขาว “...” ไดเวสแทบตกใจ เขาอธิบายไม่ได้เลยว่าตากลมของเธอเป็นเสน่ห์อันอันตรายต่อเขาและชายหลายคน เธอมีเสน่ห์มาก แต่ดวงตาเหล่านั้นเป็นระดับที่ยากจะต้านทาน พวกเขายังคุยเรื่องต่าง ๆ ต่อไปจนในที่สุดก็แยกจากกัน เมื่อแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ตัดสินใจลาออกจากเผ่าเฮเว่นเชด พวกเขาก็แวะไปที่ราธ เฮเว่นเชดก่อน “อะไรนะ! คุณ… คุณจริง ๆ …” ราลาซ่า เฮเว่นเชดมองไดเวสและเพื่อนของเธอด้วยแววตาที่เหมือนไม่คาดคิดเลย ราธ เฮเว่นเชดยิ้มบังคับ “เรื่องนี้น่ากังวลนิดหน่อย แต่ผมก็คาดไว้แล้ว… ตั้งแต่สมัยจักรพรรดิผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งความตายมาเยี่ยมเยียนและดูแลหญิงของเขา ผู้หญิงหลายคนคิดว่าตนเองจะก้าวไปไกลกว่าอัจฉริยะสูงสุด แต่มาตรฐานของแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่นั้นสมควรได้รับการยอมรับ คุณสองคนเป็นคู่ที่... คู่ที่เกิดในจักรวาลนี้” “คุณก็ใช้คำนี้ได้เลย ไม่ได้มีความแค้นส่วนตัวกับมัน แต่ถ้าได้เจอ ฉันอยากที่จะแพ้ให้มันได้รับการดุอย่างที่ควร” ไดเวสนับบานรอยยิ้มเบา สีหน้าของเฮเว่นเชดหยุดนิ่ง และแม้แต่ดวงตาของแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่ก็ตามขยายออก พวกเขาไม่เคยรู้จักใครคนใดที่กล้าพูดแบบนั้นต่อสวรรค์ เพราะไม่รู้ว่าการทดสอบของตนจะตอบสนองอย่างไร หรืออยากให้การทดสอบนั้นไม่กลายเป็นการลงโทษ นอกจากนี้ การเจอสวรรค์? ราวกับเรื่องราวในตำนาน ในมุมมองของพวกเขา นั่นอาจเป็น ‘เจตจำนงเหนือสิ่งอื่นใด’ ของจักรวาลนี้ แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่จึงมอบทรัพยากรระดับพรีมาร์ชที่เธอเก็บรวบรวมได้ด้วยตนเองในช่วงเวลาที่อยู่ที่นี่ คืนหนี้ที่เธอรู้สึกว่าติดอยู่กับเผ่าเฮเว่นเชด นั่นคือทั้งหมดที่เธอมี ตอนนี้เธอยากจนแต่เธอก็จับมือไดเวสอย่างตื่นเต้นเหมือนกับได้อิฐอิฐอิฐอี๋อี๋อี๋ ไดเวสน่าสนใจมาก เขาเคยคิดว่าแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่เป็นผู้หญิงที่มีความสง่างามและมหัศจรรย์ แต่กลับกลายเป็นคนตรงข้าม เธอเป็นคนดุร้ายและกล้าหาญ สีหน้าของราลาซ่า เฮเว่นเชดบังฟ้า เธอเดินเข้าหาเพื่อนและจับมือเธอ “จุ้ยลี่ ถ้านั่นคือการตัดสินใจของเธอ ฉันจะไม่บ่นอะไรอีกแล้ว แน่ใจจริงหรือ?” “มมม~” แฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่พยักหน้า ยิ้ม “ถ้าคุณกังวลว่าฉันจะอยู่ภายใต้อีลลูชันอะไรบางอย่าง ไม่ต้องกังวล ใครก็เลยทำอีลลูชันกับฉันได้ยาก เว้นแต่จะเป็นคนที่มีอำนาจมากอย่างเซนต์ไดเวส แต่เขาจะไม่ทำเช่นนั้น” “คุณก็เชื่อมั่นในอีลลูชันเหมือนเคย” ราลาซ่า เฮเว่นเชดยิ้มเย้า “เอาล่ะ ฉันเชื่อคุณในเรื่องนี้ ฉันก็รู้ว่าเขาอวดดีพอที่ไม่ใช้อีลลูชันทำลายแพลนของเทวตรีใด ๆ ดังนั้นขอให้คุณสองคนได้พรเป็นอย่างดี” เธอพูดเบา ๆ ก่อนหันไปมองไดเวส “ถ้าคุณตายครึ่งทาง ฉันจะฆ่าคุณ” “เข้าใจแล้ว” ไดเวสพยัก ราลาซ่า เฮเว่นเชดประหลาดใจที่เขาตอบรับแต่ก็พยักหน้า “อย่าให้เธอไปได้ ไม่อย่างนั้นฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือไล่ล่าคุณตลอดไปและเป็นอุปสรรคใหญ่ คุณต้องทำให้เพื่อนของฉันไม่มีวันร้องไหลอีกต่อไป” “คุณมั่นใจได้เลย” ไดเวสพยัก “จุ้ยลี่ของฉันเป็นของฉัน ไม่มีใครจะรังแกเธอ ไม่ใช่แม้แต่อีเวลลินและคนอื่น ๆ” “อย่างนั้นเหรอ… ดีแล้ว” ราลาซ่า เฮเว่นเชดพยักหัวเบา หัวใจของเธอกระชากก่อนจะโบกมือให้เพื่อนสนิทของเธอกลับ “ดูแลตัวเองด้วยนะ” “ฉันจะทำ” ดวงตาแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่เต็มไปด้วยน้ำตา แผ่วบางหน้าตาอุ่นจากคำพูดของไดเวส แต่สายตาของเธอยังจ้องที่ราลาซ่า เฮเว่นเชด เธอจับมือเพื่อนอย่างแน่วแน่ “ฉันจะไม่มีวันลืมคุณตลอดชีวิต คุณคือผู้ช่วยชีวิตและ… พี่สาวสาบานของฉัน” ดวงตาของราลาซ่า เฮเว่นเชดก็เต็มไปด้วยน้ำตา พวกเธอกอดกันอย่างด่วนเหมือนกัน ราวกับไม่อยากปล่อยให้อีกฝ่ายไป แต่อายุเพียงไม่กี่วินาทีก็จบ พวกเธอปล่อยมือกันและพยักหน้าโดยไม่มีคำพูดใด ไดเวสและแฟร์รี่ซิ่วจุ้ยลี่เดินจากไป เมื่อเห็นพวกเขาเดินออก ราลาซ่า เฮเว่นเชดยังยืนอยู่ตรงนั้น “ไหว... ทำไมคุณถึงร้องไห้ขนาดนั้น?” ราธ เฮเว่นเชดเข้าใกล้และเห็นน้องสาวตัวน้อยของเธอร้องไห้โดยไม่มีเสียง ราลาซ่า เฮเว่นเชดกัดริมฝีปากล่างแล้วหันมองเขา “พี่ชาย เธอ… เธอออกไปแล้ว และเขาก็… เขาก็ไม่มองฉันเลย” “...” “ฉัน… ฉันรู้สึกว่าตัวเองรับความอยุติธรรมอย่างแรง...” เธอสั่นตามอาการไหล่สั่นเซ้อเสียว.