Chapter 110 - Her Desire To Become Strong

Published Mar 11, 2026, 11:09 AM

Chapter 110 - ความปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้น อเลน่าถอนหายใจยาวขณะมองไปที่โยฮัน "ไม่ต้องห่วงแม่หรอก ลองมองขึ้นไปบนฟ้าสิ แล้วลูกจะได้คำตอบในสิ่งที่ลูกสงสัย" เธอกล่าวพลางมองไปที่โยฮัน ก่อนที่สายตาของเธอจะเลื่อนไปทางดิย่า ซึ่งกำลังเดินตามหลังโยฮันมาติดๆ เมื่อเห็นดิย่า อเลน่าก็สูดหายใจเข้าลึก "เธอออกมาทำอะไรข้างนอกเนี่ย? ต้องพักผ่อนอยู่ในห้องสิ อาการเธอยังไม่ดีขึ้นเลยนะ" อเลน่ากล่าวกับหญิงสาว ดิย่ายิ้มเจื่อนๆ ขณะมองอเลน่า ก่อนที่สายตาของเธอจะหันไปทางโยฮัน "เขาออกไปอย่างรีบร้อน ฉันก็เลยเป็นห่วง..." "งั้นก็เลยเป็นห่วงเขาว่างั้นเถอะ เฮ้อ... แม่เข้าใจแล้วล่ะ ไม่ต้องอธิบายหรอก แต่ยังไงเธอก็ควรดูแลตัวเองบ้างนะ" อเลน่าพูดแทรกดิย่ากลางคันเพราะรู้ดีว่าทำไมหญิงสาวถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ในวินาทีต่อมา ทั้งหมดก็ได้ยินเสียงดังสนั่นหวั่นไหว สายตาของทุกคนจึงพุ่งตรงไปยังท้องฟ้า "อะไรกันน่ะ?" โยฮันพึมพำเมื่อเห็นชายร่างเปลือยท่อนบนสองคนกำลังต่อสู้กันอย่างสูสีอยู่กลางอากาศ ดวงตาของดิย่าเบิกกว้างเมื่อได้เห็นภาพนั้น ทว่าสายตาของเธอไม่สามารถจับความเคลื่อนไหวของทั้งสองคนได้เลยเพราะพวกเขารวดเร็วเกินไปสำหรับเธอ ในขณะที่อเลน่าและโยฮันกลับมองดูด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ดิย่าเดินเข้าไปหาอเลน่าด้วยความสับสนก่อนจะถามขึ้นว่า "ท่านแม่เลน่า ท่านมองเห็นการต่อสู้ที่เกิดขึ้นบนฟ้าได้ชัดเจนเลยหรือคะ?" โยฮันเองก็หันไปมองแม่ของเขาเมื่อได้ยินคำถามนั้น เมื่อได้ยินสิ่งที่ดิย่าพูด อเลน่าก็พยักหน้า "ใช่แล้ว แม่เห็นชัดเจนเลยว่าเกิดอะไรขึ้นบนนั้น นั่นเป็นเพราะแม่เคยฝึกวิชาต่อสู้มาก่อนที่จะแต่งงานกับซูหลิน ท่านพ่อเป็นคนฝึกให้ แต่แม่ไม่มีพรสวรรค์ที่จะฝึกต่อจนสำเร็จก็เลยหนีออกจากตระกูล จนสุดท้ายก็ได้แต่งงานกับซูหลินนั่นแหละ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม โยฮันและดิย่าสบตากันก่อนจะหันกลับไปมองอเลน่า โยฮันรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิมเพราะเขาไม่เคยรู้เรื่องภูมิหลังของแม่มาก่อนเลย เมื่อเห็นสายตาของโยฮันและดิย่าที่มองมา เธอก็ยิ้มแล้วหันไปมองท้องฟ้า "เฮ้อ... สองคนนั้นไม่เคยจำเลยนะ ดูสิ ทำตัวเป็นเด็กๆ ไปได้" เธอกล่าวขณะมองไปบนฟ้า โยฮันจ้องมองท้องฟ้าตาค้างเมื่อเห็นปู่ของเขาและตาของเขากำลังสู้กัน ทั้งสองฝ่ายต่างแลกหมัดกันอย่างดุเดือดและแลกกระบวนท่ากันมากกว่าสิบครั้งภายในพริบตา ดิย่ารู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นภาพนั้น เธอพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกวาดสายตาตามให้ทัน อเลน่าสังเกตเห็นสายตาของดิย่าที่จ้องมองขึ้นไปบนฟ้าและเห็นสีหน้าของเธอ เมื่อเป็นเช่นนั้นเธอก็ถอนหายใจยาว "แม่หนูคนนั้น... ฉันก็อยากจะเป็นแบบเธอในตอนนั้นเหมือนกัน แต่น่าเสียดายนะ คนเราไม่อาจฝืนโชคชะตาได้" อเลน่าพึมพำพร้อมกับยิ้มออกมา ในขณะเดียวกัน "เป็นอะไรไปตาแก่? กระบวนท่าเริ่มติดขัดแล้วนะ แกไม่เห็นเหมือนกับที่เคยเป็นเลย" เลออนพึมพำขณะปัดหมัดของท่านผู้เฒ่าหลินออก ท่านผู้เฒ่าหลินสูดหายใจเข้าลึกเมื่อได้ยินคำพูดของเลออน ก่อนที่สายตาของเขาจะเลื่อนลงไปยังพื้นดินซึ่งอเลน่า โยฮัน และดิย่ายืนมองขึ้นมา บนพื้นที่ของตระกูลหลินเริ่มมีองครักษ์และเหล่าคนรับใช้มารวมตัวกันเพราะสัมผัสได้ถึงแรงปะทะที่สั่นสะเทือน เลออนหันไปมองตามสายตาของท่านผู้เฒ่าหลินก่อนจะสูดหายใจเข้าและหันกลับมามองคู่ต่อสู้ "พอแค่นี้เถอะ ไม่อย่างนั้นที่นี่คงพังพินาศหมด" เลออนหัวเราะเบาๆ พลางหยิบเสื้อคลุมตัวใหม่จากแหวนมิติออกมา ท่านผู้เฒ่าหลินสบถด่าเลออนเพราะเขาไม่มีชุดสำรองติดตัวมาด้วย เขารู้ดีว่าเลออนเป็นพวกบ้าการต่อสู้และมักจะมีชุดคลุมเป็นโหลๆ อยู่ในแหวนมิติเสมอ เมื่อเห็นสายตาของท่านผู้เฒ่าหลิน เลออนก็หยิบเสื้ออีกตัวโยนไปให้ "ฉันไม่อยากให้ลูกสาวกับดิย่ามาเห็นสภาพแกแบบนี้หรอกนะ" เขากล่าวพลางมองร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าและรอยแผลนับร้อยรอบตัวของท่านผู้เฒ่าหลิน ท่านผู้เฒ่าหลินสูดหายใจเข้าลึกขณะสวมเสื้อผ้าแล้วมองลงไปที่พื้นดิน จากนั้นเขาก็ร่อนลงสู่พื้นข้างๆ โยฮันและอเลน่าที่ยืนอยู่กับดิย่า เมื่อเห็นดิย่า ท่านผู้เฒ่าหลินก็สูดหายใจเข้าลึกอีกครั้ง เลออนตามลงมาสมทบที่พื้นเบื้องล่างเช่นกัน ทั้งสองสบตากันขณะมองไปยังอเลน่า เธอทำหน้ามุ่ยด้วยความหงุดหงิดแต่เมื่อเห็นท่านผู้เฒ่าหลิน เธอก็ถอนหายใจออกมา "หนูดีใจที่ท่านพ่อปลอดภัย ยินดีต้อนรับกลับค่ะ" เธอกล่าวกับท่านผู้เฒ่าหลิน ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อตามหาสามีของเธอ "ไม่ต้องห่วง ซูหลินสบายดี อีกเดี๋ยวเขาก็คงมาถึงแล้ว" ท่านผู้เฒ่าตอบอเลน่าที่เริ่มกระวนกระวายเมื่อไม่เห็นซูหลินมาด้วย เลออนกำหมัดแน่นเมื่อได้ยินชื่อของซูหลิน อเลน่าและท่านผู้เฒ่าหลินสังเกตเห็นเรื่องนี้ แต่ทั้งคู่ก็เลือกที่จะเงียบไว้ สายตาของโยฮันประสานกับปู่ของเขา เขาจึงยิ้มและพยักหน้าให้ "ข้าดีใจที่ทั้งคู่ปลอดภัย" ท่านผู้เฒ่าหลินกล่าวพลางมองไปที่โยฮันและดิย่า ดิย่าและโยฮันพยักหน้าตอบรับท่านผู้เฒ่าหลิน แต่ดิย่ากลับดูลังเลใจขณะมองชายชราทั้งสองคน ท่านผู้เฒ่าหลินและเลออนสังเกตเห็นสีหน้าของเธอ ทั้งคู่จึงเอ่ยถามพร้อมกัน "ดิย่า... หนูเป็นอะไรไปหรือเปล่า?" ทั้งสองกล่าวพร้อมกัน ก่อนจะหันไปสบตากันเอง โยฮันและอเล่ายิ้มเจื่อนๆ เมื่อเห็นภาพนั้น พวกเขามองไปที่ดิย่าที่กำลังจ้องมองท่านผู้เฒ่าหลินและเลออน เธอแสดงท่าทีลังเล โยฮันเห็นดังนั้นจึงยิ้มออกมาแล้วสูดหายใจเข้าลึก "เธออยากฝึกวิชาต่อสู้น่ะครับ ผมตั้งใจว่าจะมาขอให้พวกท่านช่วยดูแลการฝึกของเธอในเร็วๆ นี้อยู่พอดี" โยฮันกล่าวขณะมองไปที่ท่านผู้เฒ่าหลิน อเลน่าพอจะเดาออกอยู่แล้วเมื่อเห็นสีหน้าของดิย่า ดวงตาของหญิงสาวสะท้อนความปรารถนาทั้งหมดออกมาอย่างชัดเจน ท่านผู้เฒ่าหลินถึงกับชะงักเมื่อได้ยินคำพูดของโยฮัน ส่วนเลออนก็มองดิย่าด้วยความสนใจ ดิย่าเริ่มประหม่าเมื่อสังเกตเห็นสายตาของเลออน เธอหวาดกลัวว่าหากท่านผู้เฒ่าหลินปฏิเสธข้อเสนอนี้ เธอจะทำอย่างไร เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นคนนอกของตระกูล... หัวใจของดิย่าเต้นรัวและดังขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่เธอมองไปยังท่านผู้เฒ่าหลินด้วยความประหม่า

React

Discussion