Chapter 382 Mixed Emotion

Published Mar 11, 2026, 11:18 AM

บทที่ 382 ความรู้สึกที่สับสน อาเธน่าร่อนลงจากพื้นดินและมองดูคานะที่กำลังพยายามพยุงตัวลุกขึ้นยืน เลือดกำเดากำลังไหลออกมาและรอยฟกช้ำปรากฏอยู่ทั่วร่างกายของเธอ "ดื่มนี่ซะ แล้วเจ้าจะหายดีในไม่ช้า" อาเธน่ากล่าวพร้อมกับโยนขวดน้ำยาขนาดเล็กไปทางคานะ คานะรับขวดใบนั้นซึ่งภายในบรรจุของเหลวสีฟ้าบางอย่าง เธอจ้องมองและสำรวจขวดอย่างละเอียดก่อนจะเบนสายตาไปทางอาเธน่าที่ยืนมองเธออยู่อย่างใจเย็น คานะพินิจมองอาเธน่าอย่างถี่ถ้วน ยอมรับเลยว่าเธอมีเค้าโครงใบหน้าคล้ายกับเอเวลิน อีกทั้งออร่าของเธอยังชวนให้เธอนึกถึงอาจารย์ของตัวเอง ก่อนหน้านี้คานะไม่ได้สังเกตสิ่งเหล่านี้เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับความคิดที่จะรีบกลับไปยังคฤหาสน์ให้เร็วที่สุด เพื่อนำแกนกลางความว่างเปล่าจากคุกนิรันดร์ไปเป็นพลังงานให้กับประตูมิติที่นำไปสู่ตระกูลจักรพรรดิ แต่ถึงอย่างนั้น หัวใจของเธอก็ไม่ยอมรับว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนที่เกี่ยวข้องกันทางสายเลือดกับอาจารย์ เอเวลินไม่เคยพูดถึงเลยว่าเธอมีน้องสาว "นี่ไม่ใช่ยาพิษ มันคือยาฟื้นฟูพลังชีวิต เป็นหนึ่งในยาที่ดีที่สุดในอาณาจักร บาดแผลของเจ้าจะหายไปในไม่ช้าเมื่อดื่มมันเข้าไป เชื่อฉันเถอะ ฉันไม่ได้สนใจจะฆ่าเจ้าหรอก ถ้าฉันอยากจะฆ่า ป่านนี้เจ้าคงตายไปนานแล้วพร้อมกับชายแก่พวกนั้นที่ยืนมองฉันตาค้างอยู่ตรงนั้น" อาเธน่ากล่าวขณะกอดอกและเบนสายตาจากคานะไปยังท่านผู้เฒ่าหลินและผู้อาวุโสซ่งที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่กี่เมตรและกำลังจ้องมองมาทางอาเธน่า ทันทีที่ทั้งสองเห็นสายตาของอาเธน่า ความเย็นยะเยือกก็แล่นผ่านกระดูกสันหลังของพวกเขา แต่ที่น่าประหลาดใจคืออาเธน่ากลับเบนสายตากลับมาทางคานะ ท่านผู้เฒ่าหลินและผู้อาวุโสซ่งแลกเปลี่ยนสายตากัน ทั้งคู่เตรียมพร้อมที่จะรับมือกับหญิงสาวแปลกหน้าผู้นี้ที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้และทำร้ายคานะจนบอบช้ำขนาดนี้ พวกเขาคิดว่าเธอคงจะฆ่าคานะแน่ๆ ในตอนที่เห็นทั้งสองต่อสู้กันบนท้องฟ้า เมื่อหญิงสาวคนนั้นเริ่มปล่อยออร่าที่น่าสะพรึงกลัวออกมาและบีบคอคานะ พวกเขาคิดว่าทุกอย่างจบสิ้นแล้วและเธอจะต้องฆ่าคานะอย่างแน่นอน แต่แล้วหญิงสาวปริศนาก็เก็บออร่านั้นและปล่อยมือจากคานะ สารพัดความคิดวนเวียนอยู่ในหัวของพวกเขา ทั้งสองไม่รู้เลยว่าหญิงสาวผู้นี้มีจุดประสงค์อะไร "เราควรทำอย่างไรดี ผู้หญิงคนนั้นอันตรายและคาดเดาไม่ได้เลย ข้าไม่คิดว่าเราจะรับมือเธอไหว" ผู้อาวุโสซ่งพึมพำขณะมองไปที่ท่านผู้เฒ่าหลิน "อย่าทำอะไรโง่ๆ เลย ไม่เห็นสายตาของนางเมื่อครู่หรือไง นางเตือนเราทางอ้อมว่าอย่าเข้าไปยุ่งในการต่อสู้ ไม่อย่างนั้นจะไม่มีครั้งหน้า นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อฆ่าเรา ในมุมมองของข้า นางแค่ต้องการทดสอบฝีมือของคุณหนูคานะ ถ้าจะฆ่าเราจริงๆ คงไม่มีทางที่เราจะยืนอยู่ตรงนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นนางยังสร้างม่านพลังล้อมรอบตัวนางกับคุณหนูคานะ เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพวกนางกำลังคุยอะไรกัน" ท่านผู้เฒ่าหลินตอบขณะมองไปยังผู้อาวุโสซ่ง "ถ้าข้อสันนิษฐานของท่านเป็นจริง เราก็ไม่ควรอยู่ตรงนี้แล้ว เราควรออกไปจากที่นี่" ผู้อาวุโสซ่งพึมพำพลางมองไปยังท่านผู้เฒ่าหลิน แต่ที่น่าแปลกใจคือท่านผู้เฒ่าหลินกลับส่ายหน้าปฏิเสธ "ไม่ เราจะอยู่ที่นี่ ข้าอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่ มีเรื่องร้ายแรงบางอย่างกำลังเกิดขึ้นที่เราไม่รู้" ท่านผู้เฒ่าหลินกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาขณะมองไปยังคานะและหญิงสาวปริศนาที่ยืนกอดอกอยู่ตรงหน้าเธอ เมื่อเห็นท่านผู้เฒ่าเป็นเช่นนั้น ผู้อาวุโสซ่งก็ถอนหายใจยาวก่อนจะหยิบชุดคลุมตัวใหม่มาสวมใส่ เขาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยืนกึ่งเปลือยมาตลอด "ปู่เป็นยังไง หลานก็เป็นแบบนั้น ทำไมพวกท่านถึงไม่ยอมอยู่ห่างจากปัญหาบ้างนะ นานๆ ทีลองหลีกเลี่ยงปัญหาแบบนี้บ้างสิ" ผู้อาวุโสซ่งพึมพำด้วยความรู้สึกจนใจต่อหน้าท่านผู้เฒ่าหลิน ในขณะเดียวกัน อาเธน่ากำลังจ้องมองคานะที่ยังคงลังเลว่าจะดื่มยานั้นดีหรือไม่ เพราะถึงอย่างไรเธอก็เป็นต้นเหตุที่ทำให้คานะต้องอยู่ในสภาพนี้ หากหญิงสาวที่อ้างว่าเป็นน้องสาวของอาจารย์คนนี้ไม่เข้ามาขวาง เธอคงไปถึงคฤหาสน์นานแล้ว "ถ้าไม่อยากดื่มก็คืนมาซะ ยานั่นมีค่ามากและหาได้ยากยิ่ง" อาเธน่ากล่าวขณะมองคานะ เมื่อได้ยินคำพูดของอาเธน่า คานะก็สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะกระดกยาในขวดรวดเดียวจนหมด ทันใดนั้นคานะก็รู้สึกถึงความเย็นซ่านไปทั่วร่าง และวินาทีต่อมา บาดแผลรอบตัวเธอก็เริ่มสมานตัวอย่างปาฏิหาริย์ ไม่เพียงแต่รอยถลอกและรอยแผลเล็กน้อยจะหายไปเท่านั้น เธอยังรู้สึกได้ว่าพลังงานที่สูญเสียไปจากการต่อสู้กลับคืนมาจนหมดสิ้น "ฉันชื่ออาเธน่า บอกมาเดี๋ยวนี้ว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมเจ้าถึงดูร้อนรนและสิ้นหวังขนาดนั้น เกิดอะไรขึ้นกับพี่สาวของฉัน นางสบายดีไหม?" อาเธน่าก้าวเข้ามาหาคานะพร้อมแนะนำตัวและมองด้วยสายตาจริงจังขณะยิงคำถามเกี่ยวกับเอเวลิน "อาเธน่าเหรอ... ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนเลย ข้าไม่รู้หรอกว่าเจ้ากำลังโกหกหรือพูดความจริง แต่อาจารย์ไม่เคยพูดถึงเจ้าเลย ตั้งแต่ที่นางรับข้ากับน้องสาวมาอยู่ในความดูแลจนถึงตอนนี้ก็เจ็ดสิบกว่าปีแล้ว นางไม่เคยพูดถึงเจ้าแม้แต่ครั้งเดียว" คานะตอบอาเธน่า เมื่อได้ยินคำพูดของคานะ อาเธน่าก็นิ่งไปครู่หนึ่งแล้วกำหมัดแน่น เธอรู้สึกถึงความเดือดดาลและโทสะที่ปะทุอยู่ในใจ แต่ยังมีความรู้สึกอีกอย่างหนึ่งที่เธอกำลังเผชิญอยู่ตอนนี้ นั่นคือความเจ็บปวดที่แหลมคม ซึ่งมันก็นานมาแล้วที่เธอไม่ได้สัมผัสกับความรู้สึกนี้

React

Discussion