Chapter 411 I will make him mine

Published Mar 11, 2026, 11:19 AM

บทที่ 411 ฉันจะทำให้เขาเป็นของฉัน “อย่าเพิ่งดีใจไปเลย เราเพิ่งจะเริ่มต้นกันเท่านั้น ฉันเห็นนะว่าช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเธอพัฒนาขึ้นบ้าง ฉันคงประมาทเธอเกินไปและออมมือให้มากไปหน่อย แต่คราวนี้ฉันจะเอาคืนที่เธอบังอาจชกหน้าฉันให้สาสม ฉันจะไม่ปรานีเธออีกแล้ว เตรียมตัวรับการสั่งสอนให้ดีเถอะ” เซียวเฟิงตวาดลั่นขณะจ้องมองดิยาด้วยความเดือดดาล เมื่อได้ยินถ้อยคำกร้าวจากปากของเซียวเฟิง ดิยากลับยังคงนิ่งสงบและรอคอยให้เซียวเฟิงเป็นฝ่ายขยับตัว เธอเห็นได้ชัดว่าเซียวเฟิงโกรธจัดเพียงใดหลังจากถูกชกเข้าที่ใบหน้า ความสุขุมที่เคยมีเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น แทนที่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่พุ่งตรงมายังเธอ เมื่อเห็นสีหน้าเช่นนั้น ดิยาก็เข้าใจได้ทันทีว่าศักดิ์ศรีในฐานะนักรบผู้หยิ่งผยองของเซียวเฟิงกำลังสั่นคลอน และชื่อเสียงในฐานะหนึ่งในอัจฉริยะแห่งดินแดนตอนเหนือกำลังจะถูกทำลาย เซียวเฟิงไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าดิยาจะไม่เพียงแค่หลบหมัดของเธอพ้น แต่ยังโต้กลับด้วยการชกเข้าที่ใบหน้าเธออย่างจังด้วยความเร็วปานสายฟ้า หัวของเซียวเฟิงหมุนคว้าง ใบหน้าเจ็บปวดจากแรงหมัดนั้น ความรุนแรงที่แฝงมากับหมัดนั้นหนักหนาสาหัสมาก แต่ถึงอย่างนั้นเซียวเฟิงก็ยังฝืนตั้งสติและเตรียมตัวที่จะเผชิญหน้ากับดิยาอีกครั้ง ในทางกลับกัน ความรู้สึกของดิยากลับแตกต่างออกไปโดยสิ้นเชิง เธอไม่รู้สึกยำเกรงเซียวเฟิงแม้แต่น้อย มันต่างจากครั้งก่อนอย่างลิบลับ ครั้งแรกที่ดิยาเห็นเซียวเฟิงในงานเลี้ยง เธอรู้สึกว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่สูงเกินเอื้อม ดิยารู้สึกว่าตนเองต่ำต้อยเหลือเกินเมื่ออยู่ต่อหน้าเซียวเฟิง เธอรู้สึกสงสารโยฮันที่เลือกเธอเป็นคู่ครอง เพราะดูเหมือนว่าเซียวเฟิงต่างหากคือคนที่คู่ควรกับเขา ในขณะที่ตัวเธอเองไม่ได้มาจากตระกูลขุนนางใดๆ มันยากลำบากเหลือเกินสำหรับเธอ เธอต้องอดทนต่อความอัปยศสารพัด แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไป นี่เป็นครั้งแรกที่ดิยารู้สึกว่าเธอเป็นผู้ควบคุมร่างกายของตัวเอง ไม่ใช่ร่างกายที่คอยควบคุมเธอเหมือนแต่ก่อน นี่คือความรู้สึกที่ดีที่สุดของการได้เป็นตัวของตัวเอง “เข้ามาสิ แสดงให้ฉันเห็นทีว่าเธอมีดีแค่ไหน นี่จะเป็นครั้งแรกที่เธอจะได้เรียนรู้ความรู้สึกของการถูกหยาม เธอจะได้รู้ซึ้งถึงความเจ็บปวดของการถูกดูแคลน” ดิยากระซิบขณะจ้องมองเซียวเฟิง ในเวลาเดียวกัน ผู้อาวุโสซ่งกลับรู้สึกตื่นเต้นที่ได้ยินถ้อยคำเหล่านั้นจากปากของเซียวเฟิง เขาดีใจที่รู้ว่าเซียวเฟิงไม่ได้ใช้กำลังเต็มที่ตั้งแต่แรก เขาเมินเฉยต่อคำพูดของดิยา เพราะคิดว่าเธอแค่ลำพองใจเกินเหตุหลังจากชกถูกตัวเซียวเฟิงตอนที่อีกฝ่ายเผลอ เขาเอียงคอไปมองชายชราหลินและลีออน “พวกท่านทั้งสองได้ยินที่นางพูดไหม เมื่อครู่นางแค่ออมมือให้ดิยาและยอมต่อให้ ครั้งนั้นนางไม่ได้ใช้ฐานการบ่มเพาะพลังเลย ถึงพวกท่านจะฝึกฝนดิยามาดีเพียงใด แต่ก็นั่นแหละ ตอนนี้เซียวเฟิงโกรธจัดแล้ว ข้าอยากรู้นักว่านางจะทำอย่างไรกับดิยา” ผู้อาวุโสซ่งกล่าว เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชราหลินถอนหายใจยาวพลางส่ายหัว “เจ้ายังคงเขลาเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน ไม่เห็นความแตกต่างอันมหาศาลระหว่างพลังของพวกนางหรือไง ดิยาแทบไม่ได้ใช้พลังบ่มเพาะแม้แต่นิด ร่างกายของนางปรับตัวเข้ากับระดับพลังได้สมบูรณ์แล้ว มันมีความแตกต่างที่ชัดเจนมากในระดับพลังบ่มเพาะ อย่าโง่ไปหน่อยเลย ไม่ว่าเซียวเฟิงจะพยายามหรือทำอย่างไร นางก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้อยู่ดี ผลลัพธ์มันถูกตัดสินไปตั้งนานแล้ว” ชายชราหลินตอบด้วยความรำคาญที่เห็นผู้อาวุโสซ่งเอาแต่พร่ำเพ้อเรื่องเซียวเฟิง ผู้อาวุโสซ่งเริ่มฟังดูเหมือนซูหลินลูกชายของเขาเข้าไปทุกที เจ้าหมอนั่นก็คลั่งไคล้ในตัวเซียวเฟิงเช่นกัน “ปล่อยให้เขาเพ้อฝันไปเถอะ อีกเดี๋ยวเขาก็จะได้รับบทเรียนเมื่อข้าได้เงินหมื่นเหรียญทองจากเขานั่นแหละ” ลีออนยิ้มเยาะขณะมองไปยังผู้อาวุโสซ่ง เมื่อได้ยินคำพูดของชายชราหลินและลีออน รวมถึงเห็นความมั่นใจบนใบหน้าของทั้งคู่ ผู้อาวุโสซ่งก็เริ่มกระวนกระวาย เขาเริ่มกลัวว่าจะเสียพนัน และในชั่วพริบตาถัดมา เขาก็เบนสายตาไปยังพื้นที่ซึ่งร่างกายของเซียวเฟิงถูกห่อหุ้มด้วยออร่าของพลังระดับขั้นที่หนึ่งแห่งอาณาจักรจิตวิญญาณก่อกำเนิด “เอาเลยแม่สาวน้อย จัดการนางซะ! ข้าจะแบ่งให้เจ้าห้าสิบเปอร์เซ็นต์จากเงินหมื่นเหรียญทองนั้น ทำให้แน่ใจว่าเจ้าจะไม่แพ้นาง เข้าไปจัดการและจบการต่อสู้นี้เสียที!” ผู้อาวุโสซ่งไม่อาจเก็บความรู้สึกได้อีกต่อไป เสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วตระกูลหลิน เมื่อได้ยินเสียงคำรามของเขา ชายชราหลินและลีออนต่างตกใจ ในขณะเดียวกัน จัสมินและนาตาชาต่างแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้าและเห็นบุคคลทั้งสาม เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสองก็สบตากันด้วยความสับสน ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งลีออนและชายชราหลินสามารถหยุดการต่อสู้ที่ไม่จำเป็นนี้ได้อย่างง่ายดาย แต่ทำไมพวกเขาถึงได้แต่ยืนดูอยู่ข้างสนาม พวกเธอไม่เข้าใจเหตุผลที่ไม่ยอมเข้ามาขัดขวาง แต่ดิยาและเซียวเฟิงไม่ได้สนใจ เพราะพวกเธอรับรู้ถึงการมีอยู่ของทุกคนด้วยพลังบ่มเพาะที่สูงส่ง ทั้งสองไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง และยังคงจ้องตากันด้วยแววตาจริงจัง “ไอ้คนสารเลว เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง ทำไมต้องตะโกนเหมือนอีตัวไร้ค่าแบบนั้น” ลีออนคว้าปากของผู้อาวุโสซ่งพยายามปิดปากเขาไว้ เขาเป็นกังวลเรื่องอเลน่า นางจะต้องโกรธแน่หากรู้ว่าเขากำลังพนันขันต่อกับการต่อสู้ของคนพวกนี้และไม่ยอมเข้าไปห้าม “ปล่อยข้านะไอ้สารเลว เงินหมื่นเหรียญทองเชียวนะ และเจ้าจะให้ข้าหยุดเชียร์นางเนี่ยนะ? ถ้าข้าแพ้ใครจะเป็นคนจ่าย? เจ้ารู้ไหมว่ากว่าจะหาเงินจำนวนมหาศาลขนาดนั้นได้มันยากแค่ไหน เมียข้าต้องฆ่าข้าแน่ถ้าเขารู้ว่าข้าเสียเงินก้อนโตไปกับการพนัน!” ผู้อาวุโสซ่งพยายามดิ้นให้หลุดจากการจับกุมของลีออน แต่ก็พ่ายแพ้ให้กับแรงของอีกฝ่าย เขาทำได้เพียงดิ้นรนพลางพูดประโยคเหล่านั้นออกมาด้วยความวิตกกังวล “เจ้าคนหน้าไม่อาย ถ้าอเลน่าได้ยินว่าพวกเรามาพนันกันที่นี่ นางฆ่าข้าแน่ เจ้าอยากให้ข้าตายขนาดนั้นเลยหรือไง นางไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่ถ้าเจ้ายังแหกปากอยู่แบบนี้ เดี๋ยวคนทั้งตระกูลก็แห่กันมาดูเรื่องนี้กันหมดหรอก” ลีออนตอบกลับผู้อาวุโสซ่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา หลังจากดิ้นรนอยู่พักใหญ่ ผู้อาวุโสซ่งก็ตระหนักว่าเขาไม่มีโอกาสชนะแรงลีออนได้จึงพยักหน้ายอมตกลงว่าจะไม่ส่งเสียงอีก ในขณะเดียวกันที่เห็นพฤติกรรมของคนรุ่นใหญ่เช่นนี้ ชายชราหลินรู้สึกละอายใจและอับอายขายหน้า เขาเมินเฉยต่อการทะเลาะวิวาทของลีออนและผู้อาวุโสซ่ง แล้วจับจ้องไปที่ดิยาและเซียวเฟิงต่อไป เซียวเฟิงพุ่งเข้าใส่ดิยาโดยอาศัยพลังบ่มเพาะของเธอ และรัวหมัดใส่ดิยาไม่ยั้ง ในเวลาเดียวกันดิยาก็เริ่มถอยหลังและหลบหมัดทุกหมัดที่พุ่งตรงมาหาเธอได้อย่างแม่นยำ ดวงตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น เพราะเธอสามารถมองเห็นและเข้าใจทุกหมัดที่เซียวเฟิงปล่อยออกมา เมื่อเห็นดังนั้นเซียวเฟิงก็ตกตะลึง นี่ไม่ใช่สิ่งที่เธอคาดหวังจากดิยา อีกฝ่ายไม่มีออร่าใดๆ รอบตัว แต่กลับหลบการโจมตีได้ทุกครั้งอย่างแม่นยำราวกับว่าการโจมตีเหล่านั้นเป็นเพียงเรื่องเล่นๆ เซียวเฟิงรู้สึกเหมือนถูกดิยาล้อเล่น และเมื่อเวลาผ่านไปเธอก็รู้สึกเหมือนกำลังตกเป็นเพียงเครื่องมือซ้อมมือให้กับอีกฝ่าย “ตายซะ! หยุดวิ่งหนีแล้วเผชิญหน้ากับฉันอย่างนักรบหน่อยสิ อย่าบอกนะว่าดีแต่หนีและป้องกันตัวน่ะ แสดงให้เห็นหน่อยสิว่าพวกชาวบ้านอย่างเธอมีดีแค่ไหน!” เซียวเฟิงตวาดด้วยความหงุดหงิด และในวินาทีถัดมาเธอก็เพิ่มความรุนแรงในการโจมตี ไม่เพียงแค่ใช้หมัดแต่ยังเริ่มใช้เท้าเตะเข้าใส่และพยายามโจมตีดิยาด้วยท่าทางที่หลากหลาย แต่ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอต้องประหลาดใจคือดิยาสามารถหลบและป้องกันการโจมตีทั้งหมดนั้นได้ด้วยท่าทางที่ปราดเปรียว “ฉันจะแย่งเขาไปจากเธอ เธอจะต้องเสียเขาไปตลอดกาล!” เซียวเฟิงตวาดลั่นขณะดึงชื่อโยฮันเข้ามาในระหว่างการต่อสู้ ทันทีที่ดิยาได้ยินคำพูดนั้นจากปากของอีกฝ่าย เธอก็รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ และในชั่วพริบตาถัดมา เธอก็กระแทกเข่าเข้าที่ท้องของเซียวเฟิงอย่างจัง ทันทีที่เข่าของดิยาสัมผัสกับหน้าท้องของเซียวเฟิง อีกฝ่ายก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสและกระอักเลือดออกมาเต็มปาก เซียวเฟิงเสียหลักทันทีขณะพยายามใช้มือกุมท้องไว้ และในวินาทีที่เธอทำเช่นนั้น หมัดของดิยาก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของเซียวเฟิงเต็มแรง จนร่างของเซียวเฟิงกระเด็นไปไกลหลายร้อยเมตรและทะลุผ่านสิ่งปลูกสร้างไปหลายหลัง “เขาเป็นของฉัน ไม่มีใครหน้าไหนพรากเขาไปจากฉันได้ แม้แต่เธอ... เขาถูกผูกมัดไว้กับฉัน และฉันก็ผูกมัดไว้กับเขา” ดิยากระซิบขณะมองไปยังทิศทางที่เซียวเฟิงกระเด็นไป

React

Discussion