บทที่ 1714: พบต้นไม้โลกอีกครั้ง “สมบัติเก้าชิ้นและคัมภีร์เก้าเล่มนั้นเก่าแก่ยิ่งกว่ายุคสมัยใดๆ ยิ่งไปกว่านั้น พวกมันไม่เคยถูกทำลายมาก่อนเลย” มาคุกล่าวเสริมขึ้นมาเบาๆ ในตอนนี้ หลี่ชีเยี่ยหัวเราะหึๆ ก่อนจะพูดว่า “เจ้าพูดถูก แต่ก็ไม่เชิงเสียทีเดียว ข้อความแรกเป็นความจริง แต่เราไม่รู้หรอกว่าพวกมันเคยถูกทำลายไปบ้างหรือไม่ มันยากเกินกว่าจะบอกได้ เพราะต่อให้พวกมันถูกทำลายไป พวกมันก็จะปรากฏตัวออกมาในรูปแบบอื่น” เขาหยุดชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อว่า “ลองดูประตูแห่งความว่างเปล่าบานนี้สิ มันได้สร้างโลกขึ้นมาใบหนึ่ง บางทีโลกใบนี้อาจจะถูกทำลายลงในภายหลังด้วยเหตุผลหลายประการ แต่ตัวประตูจะยังคงอยู่ อาจจะในรูปแบบที่ต่างออกไปในอีกหลายยุคสมัยถัดมา ถึงตอนนั้น ผู้คนอาจจะเรียกมันว่าประตูอมตะ หรือชื่ออื่นแทน” “จุดเริ่มต้นสัมบูรณ์สร้างคำเก้าคำที่ให้กำเนิดสมบัติเก้าชิ้น ซึ่งนำไปสู่คัมภีร์เก้าเล่ม” จักรพรรดิใต้กล่าว “ตราบใดที่คำทั้งเก้ายังคงอยู่ สมบัติและคัมภีร์ก็จะยังคงอยู่เช่นกัน กาลเวลาและโลกอาจเปลี่ยนไป แต่การดำรงอยู่เหนือสิ่งอื่นใดนั้นจะไม่เปลี่ยนแปลง” “ถูกต้องแล้ว” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “นี่คือเหตุผลว่าทำไมสมบัติเก้าชิ้นและคัมภีร์เก้าเล่มถึงได้ดึงดูดใจนัก ไม่ใช่เพราะพลังอันเป็นธรรมชาติหรือความลึกซึ้งของมันที่มอบความสำเร็จบางอย่างแก่ผู้ครอบครอง แต่เป็นเพราะมันคือส่วนหนึ่งที่นิรันดร์ของสวรรค์และปฐพี” กลุ่มของพวกเขาเข้าใจอย่างลึกซึ้งมากขึ้นเกี่ยวกับสมบัติเหล่านี้หลังจากได้ฟังหลี่ชีเยี่ย และเริ่มกระหายที่จะได้เห็นพวกมันมากขึ้น “คัมภีร์เก้าเล่มไม่จำเป็นต้องเป็นเคล็ดวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกเสมอไป อาจกล่าวได้ว่าในแง่ของศักยภาพในการทำลายล้าง พวกมันด้อยกว่าวิชาอื่นๆ หลายแขนง แต่พวกมันมีความเสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์” หลี่ชีเยี่ยกล่าวสรุป ระหว่างทาง กลุ่มของพวกเขาต่างทึ่งในความงดงามของสถานที่แห่งนี้ หากใครสามารถสร้างสำนักในทำเลนี้ได้ ลูกหลานของพวกเขาจะต้องรุ่งเรืองอย่างแน่นอน “พวกเราสามารถสถาปนาราชวงศ์ที่นี่ได้หรือไม่?” จักรพรรดิใต้สงสัย “แน่นอน” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม “นี่คือโลกที่ยังไม่ได้สำรวจซึ่งต้องการเผ่าพันธุ์นับหมื่นจากเก้าโลกมาขุดค้น ทรัพย์สมบัติที่นี่มีไว้สำหรับทุกคน แต่พวกเขาต้องปฏิบัติตามกฎ ตราบใดที่ได้รับอนุญาต ทุกอย่างก็เป็นไปได้” “ดูเหมือนว่าหุบเขาไผ่ลึกลับของเราจะต้องมาตั้งสาขาที่นี่เสียแล้ว” จักรพรรดิใต้เริ่มรู้สึกหวั่นไหว เทพมารและท่านเซียนอาวุโสก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกัน หากสำนักของพวกเขาสามารถมาเริ่มต้นสาขาที่นี่ได้ มันจะนำมาซึ่งศักยภาพที่ไร้ขีดจำกัด แน่นอนว่าหลี่ชีเยี่ยอนุญาตเรื่องนี้ เพราะโลกใบนี้ต้องการให้เหล่าสำนักเข้ามาอยู่อาศัย เมื่อสถานที่นี้รุ่งเรือง เก้าโลกก็จะมีอนาคตที่เต็มไปด้วยความหวังมากขึ้น และมีพลังเพียงพอที่จะต่อสู้กับหมิงโบราณ ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงแหล่งกำเนิดพลังของโลกใบนี้ มันกว้างใหญ่ไพศาลดุจดั่งอวกาศ สถานที่ทั้งหมดถูกซ่อนไว้ภายใต้ต้นไม้ใหญ่ยักษ์ หลี่ชีเยี่ยคุ้นเคยกับมันดีที่สุด มันคือต้นไม้โลก ขณะที่ทุกคนแหงนหน้ามองต่างก็รู้สึกว่าตนเองตัวเล็กจ้อย มันบดบังพื้นที่ทั้งหมดด้วยความสูงที่ไม่อาจหยั่งถึง ไม่ต้องพูดถึงมนุษย์ แม้แต่ดวงดารายังดูหมองลงเมื่อเทียบกับมัน เพียงแค่ใบเดียวก็สามารถพยุงดวงดาวได้ ดวงดาวที่อยู่รอบๆ ประดับประดาต้นไม้ดุจดั่งเพชรเม็ดงาม การดำรงอยู่ของต้นไม้ปกป้องพื้นที่นี้ไว้ ไม่ยอมให้ใครย่างกรายเข้าไปในแหล่งกำเนิดพลัง หลี่ชีเยี่ยยิ้มและตัดสินใจทดลองโดยการปลุกสภาวะกายาเทวะทั้งสี่ของเขา พลังของเขาระเบิดออกมาขณะก้าวเดินไปข้างหน้า โดยหวังว่าจะแทรกซึมเข้าไปในพื้นที่นั้น “ตูม!” แต่แม้จะอยู่ในสภาวะกายาเทวะทั้งสี่ที่ทำงานเต็มกำลัง เขาก็ยังไม่สามารถเข้าไปได้ พลังอันไร้ที่สิ้นสุดซัดเขากระเด็นออกไปไกลกว่าหนึ่งพันไมล์ก่อนที่เขาจะทรงตัวได้ กลุ่มของเขาตกตะลึงกับฉากนี้ จักรพรรดิใต้โพล่งออกมาว่า “พลังที่นี่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้เชียวหรือ?” เขาไม่เชื่อสนิทใจนัก จึงคำรามออกมาและโคจรพลัง พลังทำลายล้างพุ่งตรงไปยังต้นไม้โลก “ตูม!” พื้นที่สั่นสะเทือน เขาใช้กำลังทั้งหมดที่มีแต่ก็ยังล้มเหลวในการทำลายม่านพลังที่สร้างขึ้นโดยต้นไม้โลก “ดูเหมือนว่าจะเป็นไปไม่ได้สำหรับข้า” เขายิ้มอย่างขมขื่นพร้อมส่ายหน้า หลี่ชีเยี่ยให้ความเห็นว่า “นี่คือพลังของประตูแห่งความว่างเปล่าและทุกสิ่งที่อยู่ที่นี่ ไม่ใช่แค่เจ้า แม้แต่เหล่าจักรพรรดิก็ทำไม่ได้ ไม่อย่างนั้นพวกเขาคงมีบางสิ่งที่เหนือกว่าพลังของสมบัติเก้าชิ้นไปแล้ว” จักรพรรดิใต้รู้สึกดีขึ้นหลังจากได้ยินเช่นนั้น เพราะสมบัติเก้าชิ้นนั้นมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว และในระดับหนึ่ง พวกมันเป็นตัวแทนของพลังปฐมกาลเนื่องจากถูกให้กำเนิดที่นั่น เหล่าจักรพรรดิไม่ได้อยู่เหนือจุดเริ่มต้นสัมบูรณ์ซึ่งเป็นแหล่งกำเนิดของสรรพสิ่ง “แล้วเราจะเข้าไปได้อย่างไร?” ปู้เหลียนเซียงถามหลังจากเห็นว่ากำลังเพียงอย่างเดียวไม่มีประโยชน์ “คนอื่นทำไม่ได้” หลี่ชีเยี่ยยิ้ม แล้วอักขระความว่างเปล่าโบราณก็ลอยออกมา ด้วยเสียงดังกังวาน มันหลอมรวมเข้ากับต้นไม้ ส่งผลให้ทุกอย่างสว่างไสวขึ้นมา ต้นไม้ดูเหมือนจะตื่นขึ้นมาเปรียบเสมือนเพื่อนเก่าที่กำลังโบกมือทักทายกลุ่มของหลี่ชีเยี่ย “ไปกันเถอะ” หลี่ชีเยี่ยบอกกับกลุ่ม หลังจากเข้าไปข้างใน คนอื่นๆ ต่างประหลาดใจกับสิ่งที่เห็นจนยืนนิ่งค้างไป มันเป็นพื้นที่กว้างใหญ่ที่มีต้นไม้โลกเติบโตอยู่ตรงกลาง มันหยั่งรากลึกลงในกาแล็กซีที่ไหลเวียน สิ่งที่น่าตกใจที่สุดคือพลังงานปฐมกาลที่แทรกซึมอยู่ทั่วพื้นที่แห่งนี้ ในขณะเดียวกัน พลังงานโลกก็ได้กลายเป็นมหาสมุทรขนาดใหญ่ที่มีคลื่นยักษ์ซัดสาดเข้าใส่ดวงดาว นี่ดูเหมือนจะเป็นจุดเริ่มต้นของโลก รูปร่างของการก่อกำเนิด ปรากฏการณ์นี้เก่าแก่และไม่อาจเข้าถึงได้ในแง่ของกาลเวลา แต่ในขณะเดียวกันมันก็อยู่ห่างจากพวกเขาเพียงนิ้วเดียว ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะสามารถบรรยายความรู้สึกขณะยืนอยู่ตรงนี้ได้ พวกเขากำลังเป็นพยานให้กับรูปร่างเริ่มต้นของโลก ราชวงศ์จักรพรรดิหลายแห่งมีพื้นที่บรรพบุรุษที่ยอดเยี่ยมพอที่จะดูหมิ่นส่วนที่เหลือของโลก พวกเขามีสายแร่และเหมืองที่ดีที่สุด แต่สิ่งเหล่านั้นเทียบไม่ได้เลยกับโลกใบนี้ นี่คือดินแดนแห่งสมบัติที่แท้จริง ท่านเซียนอาวุโสโพล่งออกมาด้วยอารมณ์ว่า “ใครก็ตามที่สามารถครอบครองสิ่งนี้ได้จะมีทรัพยากรที่เกินจินตนาการ” “ผู้คนไม่สามารถครอบครองสถานที่นี้ได้ ต่อให้ได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่ก็ตาม นี่คือพลังที่เป็นของโลกใบนี้และเขตความว่างเปล่า หากเจ้าสามารถครอบครองทุกสิ่งที่นี่ได้ นั่นหมายความว่าเจ้าก็สามารถครอบครองสมบัติทั้งหมดได้เช่นกัน” หลี่ชีเยี่ยส่ายหน้า กลุ่มของเขาเห็นด้วยกับคำกล่าวนี้ เพราะพวกเขาไม่มีทางอยู่เหนือสมบัติสวรรค์ได้ ไม่ว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งเพียงใดก็ตาม แค่การได้ใช้ประโยชน์จากมันเพียงเล็กน้อยก็นับว่าวิเศษมากแล้ว คนหนึ่งจะไร้เทียมทานหากได้รับอนุญาตให้อยู่ที่นี่และใช้พลังของเขตความว่างเปล่าได้บ้าง อย่างน้อยก็ในสถานที่แห่งนี้ แม้แต่จักรพรรดิจะมาด้วยตัวเองก็คงไม่ถือเป็นภัยคุกคามที่เพียงพอ สิ่งนี้ทำให้คนอื่นๆ กระจ่างชัดว่าเหตุใดเหล่าจักรพรรดิถึงต้องการสมบัติสวรรค์เหล่านี้มากนัก มันเพียงพอที่จะทำให้คนคลั่งไคล้ด้วยความโลภได้อย่างแท้จริง “ควรสร้างกฎระเบียบอย่างไรดี?” มาคุถามในที่สุดหลังจากทุกคนสงบลง หลี่ชีเยี่ยกล่าวว่า “กลุ่มของเราไม่เพียงพอที่จะสร้างกฎเหล่านี้ พลังที่นี่มากเกินไป เราต้องการความช่วยเหลือ”