บทที่ 3254: การชี้แนะวิถีเต๋า ผู้บำเพ็ญเต๋าผู้ได้รับพรคือยอดอัจฉริยะที่ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์ หลิวฟูโหย่วไม่ใช่คนเดียวที่คิดเช่นนี้ ปราชญ์และผู้เชี่ยวชาญหลายคนต่างก็ประเมินค่าเขาไว้เช่นนั้น แม้แต่เหล่าผู้บำเพ็ญเต๋าในยุคต่อมาต่างก็รู้สึกไม่ต่างกัน ฟูโหย่วคิดในใจว่ามันเป็นความจริง แม้แต่บรรพบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ของพวกเขาอย่างผู้บำเพ็ญเต๋าหอยสังข์ใต้ ก็ยังห่างไกลและด้อยกว่าอย่างเห็นได้ชัด ผู้บำเพ็ญเต๋าผู้ได้รับพรให้ความสำคัญกับมนตราทั้งเจ็ดอย่างชัดเจน ซึ่งคงไม่เป็นเช่นนั้นหากพวกมันไร้ซึ่งประสิทธิภาพ “อืม... แล้ว ‘สรรพสิ่ง’ (All-things) มีความวิเศษอย่างไรหรือ?” ฟูโหย่วถามในที่สุด “ครูบาอาจารย์ที่แย่ๆ ต่างพากันสั่งสอนคนรุ่นหลังผิดๆ” หลี่ชีเย่กล่าว “มนตราหนึ่งบทสามารถมีแนวทางและทางออกได้นับล้าน บางคนก็เพียงแค่คิดเอาเองว่าสิ่งที่ตนรู้นั้นถูกต้องแล้ว” ฟูโหย่วไม่มีคำตอบโต้ เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เคยคิดว่า ‘สรรพสิ่ง’ ด้อยกว่า ‘รั้วกั้นใต้’ (South Fence) แต่นั่นอาจไม่เป็นความจริงเลย ถึงกระนั้น เขาก็รู้ดีว่าด้วยความสามารถของเขา เขาไม่มีวันเข้าใจ ‘สรรพสิ่ง’ ได้อย่างแท้จริง และไม่สามารถเข้าถึงแก่นแท้ของมันได้ แน่นอนว่าเขาไม่รู้เลยว่าแผ่นจารึก ‘สรรพสิ่ง’ ในหมู่บ้านของพวกเขาไม่ใช่ฉบับดั้งเดิม มันถูกแก้ไขโดยผู้บำเพ็ญเพียรนับไม่ถ้วนจนไม่หลงเหลือหลักการเดิมอีกต่อไป มีเพียงคนระดับเดียวกับหลี่ชีเย่เท่านั้นที่จะสามารถสืบหาต้นกำเนิดจากความผิดพลาดนับไม่ถ้วนเหล่านั้นได้ ฟูโหย่วสังเกตเห็นว่าการบำเพ็ญเพียรสำหรับหลี่ชีเย่นั้นง่ายดายเพียงใด ต่างจากผู้เริ่มต้นคนอื่นๆ ที่มักจะประสบปัญหามากมาย นั่นคือเหตุผลที่ฟูโหย่วรู้ว่าหลี่ชีเย่คือยอดฝีมือที่แท้จริง ผู้มีความเข้าใจในวิถีเต๋าและการบำเพ็ญเพียรอย่างไร้ที่เปรียบ และผลที่ตามมาก็คือความอิจฉาโดยธรรมชาติ ครั้งหนึ่งเคยมีคนเรียกเขาว่าเป็นอัจฉริยะรุ่นเยาว์ ทว่าเขายังห่างไกลจากความอิสระและสุขสบายอย่างหลี่ชีเย่ในขณะนี้ คนบางคนถูกกำหนดมาให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรตั้งแต่เกิด เขานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก เขาวนเวียนอ้าปากจะพูดอยู่หลายครั้งก่อนจะกลืนคำพูดนั้นกลับลงไปในที่สุด “พูดมาสิ” หลี่ชีเย่เหลือบมองเขาแล้วกล่าว ใบหน้าของเขาแดงก่ำและถูฝ่ามืออย่างประหม่าก่อนจะพูดว่า “นายน้อย คือว่า... ความจริงแล้วเด็กๆ ในหมู่บ้านของเราต่างก็โหยหาวิถีเต๋า แต่พวกเขาขาดครูผู้มีความสามารถ ผมมันโง่เขลาและไม่สามารถสั่งสอนพวกเขาได้ดีนัก ความจริงก็คือ... ความจริงคือผมหวังว่าเมื่อท่านมีเวลา ท่านจะช่วยสอนพวกเขาบ้างได้ไหมครับ?” ฟูโหย่วรู้สึกถูกกระตุ้นเพราะเขาเห็นหลี่ชีเย่กำลังนั่งทำสมาธิและแสดงความสามารถออกมาเมื่อครู่นี้ หลี่ชีเย่เพิ่งจะเริ่ม แต่คงอีกไม่นานที่เขาจะแซงหน้าฟูโหย่วไป อีกทั้งไม่มีอะไรจะดีไปกว่าการมีครูที่ดีสำหรับผู้เริ่มต้น หลี่ชีเย่คงจะทำหน้าที่สอนเด็กๆ ได้ดีกว่าเขามาก หลี่ชีเย่เหลือบมองเขาด้วยสายตาเคร่งขรึม “แน่นอนครับ ถือว่าผมไม่ได้พูดอะไรไปก็แล้วกัน หากท่านไม่ว่าง นายน้อย” ฟูโหย่วเริ่มหวาดกลัว “ข้าไม่ชอบสอน การให้การศึกษากับพวกเขาเป็นหน้าที่ของเจ้า ข้าเพียงจะชี้แนะเล็กๆ น้อยๆ ให้ในยามที่ข้ามีเวลา” หลี่ชีเย่กล่าวพลางส่ายหัว “ขอบคุณครับนายน้อย ขอบคุณมาก ทั้งหมู่บ้านจะต้องซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง” ฟูโหย่วคุกเข่าลงและกราบ หลี่ชีเย่นั่งอยู่ตรงนั้น ยอมรับการแสดงความเคารพอย่างสูงส่งนั้น *** เช้าวันต่อมา หลิวฟูโหย่วเริ่มการบรรยายโดยมีหลี่ชีเย่นั่งอยู่ใกล้ๆ ลานกว้างเต็มไปด้วยเด็กๆ ที่นั่งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ดวงตาสีดำใสซื่อของพวกเขาจ้องมองไปยังหลี่ชีเย่ หมู่บ้านแห่งนี้เป็นเพียงหมู่บ้านธรรมดาที่มีชาวบ้านพึ่งพาการทำนาและล่าสัตว์เพื่อประทังชีวิต อย่างไรก็ตาม มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่สามารถกลายเป็นศิษย์ของสำนัก ‘ทมิฬศักดิ์สิทธิ์’ (Divine Black) ได้ น่าเสียดายที่พวกเขามีความสำเร็จจำกัดและเสียชีวิตลงด้วยความชราในที่สุด ไม่ค่อยมีใครกลับมาที่หมู่บ้านนัก กรณีของฟูโหย่วนั้นถือเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในความเป็นจริง เขาคงไม่กลับมาอยู่ที่หมู่บ้านหากไม่มีปัญหาที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ มันเป็นความจริงที่น่าเศร้าที่ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนจะจากโลกของปุถุชนไปในที่สุด และแยกจากชีวิตเก่าของตนไปตลอดกาล โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากพ่อแม่ของพวกเขาจากไป มันไม่มีสิ่งใดที่ควรค่าแก่การจดจำอีกต่อไป ไม่มีจุดประสงค์ที่จะกลับไปยังบ้านเกิด พวกเขาจะตัดขาดความสัมพันธ์ทั้งหมดหลังจากนั้น ฟูโหย่วมีอิทธิพลพอสมควรในสำนักทมิฬศักดิ์สิทธิ์ ชาวบ้านไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นแต่ก็เต็มใจที่จะส่งลูกหลานของตนให้เขาดูแลเพื่อรับการสั่งสอน การบำเพ็ญเพียรทำให้เด็กเหล่านี้มีโอกาสที่จะทะยานขึ้น เป็นมังกรแทนที่จะเป็นคนธรรมดา “ท่านอาจารย์ เขาจะเรียนไปพร้อมกับเราหรือคะ?” เด็กหญิงตัวน้อยที่มีกระบนใบหน้าถามอย่างอยากรู้อยากเห็นขณะจ้องมองหลี่ชีเย่ เธอคือคนที่อยู่ที่นั่นตอนที่เขาฟื้นขึ้นมาครั้งแรก “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายน้อยคือครูของพวกเจ้า ใครที่ไม่ตั้งใจฟังจะต้องคุยกับแส้นี่” ฟูโหย่วกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เด็กๆ เห็นแส้เส้นยาวในมือเขาก็ตัวสั่น ไม่มีใครกล้าพูดอะไรแม้จะอยากรู้อยากเห็นมากเพียงใด “ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ/ครับ ท่านอาจารย์” เด็กๆ ที่เหลือพากันโค้งคำนับให้เขาตามคำสั่งของฟูโหย่ว พวกเขาเคารพฟูโหย่วและมักจะฟังเขาเสมอ หลี่ชีเย่พยักหน้าตอบ เขาไม่ได้เริ่มสอนในทันที เพียงแค่นั่งฟังอย่างเงียบๆ อยู่ด้านข้างระหว่างการบรรยายของฟูโหย่ว เด็กๆ จดจ่ออยู่กับบทเรียนจนลืมหลี่ชีเย่ไป ฟูโหย่วบรรยายจบลงในที่สุด เขาจึงหันมามองหลี่ชีเย่แล้วถามอย่างสุภาพว่า “นายน้อย ท่านมีอะไรจะเสริมไหมครับ?” “มนตรา ‘รั้วกั้นใต้’ ของเจ้าถอดแบบมาจาก ‘สรรพสิ่ง’ มันไม่ใช่บทเรียนเบื้องต้นที่เลวร้ายและค่อนข้างเหมาะสมกับพวกเขา แต่มันมีข้อผิดพลาดหนึ่งจุดในการบรรยายวันนี้ ‘จ้องมองดวงจันทร์ทางทิศตะวันตกและวัดระดับดวงอาทิตย์...’” เขามีน้ำเสียงที่นุ่มนวลพร้อมคำอธิบายที่ลึกซึ้งแต่เข้าใจง่าย กระชับแต่เข้าถึงแก่นแท้ ฟูโหย่วผู้มีพรสวรรค์ถึงกับตกตะลึงกับคำอธิบายเหล่านั้น วิธีที่เขาเคยสอนเป็นไปตามการตีความมาตรฐานของสำนัก เขาเคยคิดว่านั่นคือวิธีที่ดีที่สุดในการสอนรั้วกั้นใต้ ตอนนี้ความแตกต่างระหว่างการสอนของเขากับของหลี่ชีเย่นั้นชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด แม้หลี่ชีเย่จะไม่เคยเห็นรั้วกั้นใต้มาก่อน แต่มันถูกถอดแบบมาจาก ‘สรรพสิ่ง’ ซึ่งเขาสำเร็จวิชาไปนานแล้ว ดังนั้นสำหรับเขา รั้วกั้นใต้จึงง่ายยิ่งกว่าง่าย “จดจำสิ่งที่เขาสอนพวกเจ้าไว้” ฟูโหย่วเข้าใจแล้วว่าหลี่ชีเย่อยู่สูงกว่าสำนักของเขาไปหลายขั้นในแง่ของการตีความวิถีเต๋า เขาเริ่มแก้ไขเนื้อหาให้เด็กๆ “รากฐานเต๋าของนางดีมาก เพียงแต่เบาบางเกินไป” หลี่ชีเย่ชี้ไปที่เด็กหญิงช่างจ้อคนเดิม “ท่องมนตราให้เร็วขึ้นและเพิ่มความเข้มข้นของพลังปราณแท้แห่งความโกลาหลให้มากขึ้น” “เจ้าใจร้อนอยากประสบความสำเร็จเกินไป เปลวไฟแห่งเต๋าอยู่ในใจเจ้าแล้ว ซึ่งนั่นอาจนำไปสู่หายนะได้” เขาบอกเด็กที่โตกว่า “ข้าแน่ใจว่าเจ้าคงฝึกหนักในตอนกลางคืนด้วยสินะ” เด็กโตคนนั้นก้มหน้าลง “การทำงานหนักเป็นเรื่องดี แต่ต้องทำอย่างถูกวิธี ทำน้อยแต่ได้มาก มิเช่นนั้นก็เป็นเพียงความพยายามที่สูญเปล่า การฝึกในตอนกลางคืนก็ทำได้ เพียงแค่เริ่มตอนเที่ยงคืนและดูดซับพลังงานจากดวงจันทร์ก็พอ”