Chapter 4937: เป็นไปไม่ได้ ชายชราผู้นี้ทำมาจากไม้จริงตามคำร่ำลือ ทว่าต้นกำเนิดที่แท้จริงของเขายังคงเป็นปริศนา ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นปีศาจต้นไม้หรือเป็นวิญญาณพฤกษาที่ถือกำเนิดขึ้นตามธรรมชาติกันแน่ แน่นอนว่าไม่มีใครตั้งคำถามถึงพลังอำนาจของเขา มิฉะนั้นเขาคงไม่สามารถครอบครองกระสอบที่เต็มไปด้วยสมบัติล้ำค่าเหล่านั้นได้ เหล่าผู้พิชิตและจ้าวมังกรต่างก็ไม่มีข้อมูลอื่นใด พวกเขาเชื่อว่าเขามีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับทางสถาบัน หรือไม่ก็อาจจะเป็นสมาชิกในระดับสูงสุดที่ถูกปกปิดตัวตนเอาไว้ พวกเขาหวนนึกถึงเหตุการณ์ที่ราชสำนักสวรรค์ส่งเหล่าจักรพรรดิมาที่นี่ แต่กลับถูกฝ่ามือเดียวสังหารจนสิ้นในพริบตา และเขาก็เป็นหนึ่งในผู้ที่ถูกสงสัย ทางสถาบันและตัวเขาไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้ เขาปรากฏตัวและจากไปอย่างเร่งรีบในทุกครั้ง โดยไม่เคยตอบคำถามใดๆ ทั้งสิ้น ในทางกลับกัน หลี่ชีเยี่ยกลับพบความผิดปกติบางอย่างในตัวเขา “เจ้าไม่ควรจะอยู่ในโลกใบนี้” เขากล่าวพลางขมวดคิ้ว หยุนหยุนเฝ้ามองอย่างเงียบเชียบ พลางคิดว่าหลี่ชีเยี่ยอาจเป็นคนเดียวที่กล้าเขกหน้าผากของตัวตนที่ทรงพลังเช่นนี้ “ครั้งหนึ่งโลกทั้งหลายเคยเป็นหนึ่งเดียวกัน” เขากล่าว “ไม่จำเป็นต้องบอกข้า ข้ารู้เรื่องนั้นดี” หลี่ชีเยี่ยส่ายศีรษะก่อนจะเอ่ยถาม “ข้าจำเป็นต้องใช้เจ้าเป็นจุดเชื่อมต่อเพื่อมองเห็นบางสิ่ง” นี่เป็นคำสั่ง ไม่ใช่การร้องขอ หยุนหยุนรู้สึกตื่นตระหนกอีกครั้ง “ตกลง แต่ข้าต้องการจะรับรู้ถึงตัวเจ้าด้วยเช่นกัน” ชายชราไม่ปฏิเสธ “ได้” หลี่ชีเยี่ยตกลง ชายชราวางฝ่ามือลงบนหน้าผากของหลี่ชีเยี่ยพลางพึมพำ “คุ้นเคยเหลือเกิน เราต้องเคยพบกันมาก่อนอย่างแน่นอน” “นั่นขึ้นอยู่กับว่าใครเป็นผู้สร้างเจ้าขึ้นมา” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “ข้าจะเริ่มเชื่อมต่อเดี๋ยวนี้” “ข้าเห็นด้วย” ชายชรากล่าว หลี่ชีเยี่ยปล่อยกฎเกณฑ์ดั้งเดิมจิ๋วออกมาจากปลายนิ้ว ทันทีที่มันปรากฏขึ้น หยุนหยุนก็ตกอยู่ในสภาวะตัวแข็งทื่อและสัมผัสได้ถึงความไร้ความหมายของตนเอง จากนั้นเขาแตะที่หน้าผากของชายชรา ปล่อยให้กฎเกณฑ์นั้นไหลเข้าสู่ภายในจนเกิดเป็นแสงสว่างวาบ หน้าผากของชายชรากลายเป็นจุดรวมของกาลเวลา มิติ และกฎเกณฑ์ทั้งปวง ก่อตัวเป็นกระแสน้ำวนที่อนุญาตให้หลี่ชีเยี่ยเดินทางข้ามระยะทางและกาลเวลาที่ไม่มีสิ้นสุดไปสู่สถานที่ที่ไม่มีใครเอื้อมถึง ในขณะเดียวกัน หยุนหยุนรู้สึกราวกับวิญญาณของนางกำลังหลุดออกจากร่าง และรู้สึกว่าตนเป็นเพียงฝุ่นผงที่ไร้ค่า แม้แต่เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวก็ยังทำไม่ได้ “วูบ” เขาใช้กระแสน้ำวนนั้นเดินทางผ่านมิติ โลก และเส้นเวลาที่แตกต่างกัน ข้ามผ่านจากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งอย่างราบรื่น “ปัง!” เส้นทางพิเศษนั้นพังทลายลงในทันที เช่นเดียวกับกระแสน้ำวนแห่งเต๋า หลี่ชีเยี่ยเซถอยหลังไปหลายก้าวด้วยความประหลาดใจ “ทำไมถึงเป็นเช่นนี้ในโลกใบนี้? เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” ดวงตาของชายชราเปลี่ยนไปฉับพลันจนหยุนหยุนรู้สึกหวาดกลัวจนแทบสิ้นสติ ดวงตาเหล่านี้ไม่ใช่ของเขาและมีพลังอำนาจที่สามารถทำให้โลกใบนี้มอดไหม้จนกลายเป็นความว่างเปล่าได้ “เราต้องคุยกัน” น้ำเสียงของชายชราเปลี่ยนไป ราวกับดังมาจากอดีตกาลอันไกลโพ้น มันต้องใช้เวลาเนิ่นนานนับไม่ถ้วนกว่าที่เสียงนั้นจะเดินทางมาถึงหูของพวกเขา “จริงอย่างที่เจ้าว่า” หลี่ชีเยี่ยพยักหน้า “ข้าไม่คาดคิดมาก่อน เจ้าไม่ควรอยู่ที่นี่” “ข้าไม่มีทางเลือกอื่น” เสียงโบราณตอบกลับมา “เช่นนั้นก็ดี ข้าจะเดินทางไปที่นั่นเอง” หลี่ชีเยี่ยตกลง “ข้าจะรอ” เสียงนั้นกล่าว ก่อนจะค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ชายชราตัวสั่นสะท้านเล็กน้อยก่อนจะได้สติกลับคืนมา แล้วเอ่ยถามว่า “ท่านเข้าใจแล้วใช่ไหม นายน้อย?” “เข้าใจแล้ว จำเป็นต้องไปเยือนสักครั้ง” หลี่ชีเยี่ยกล่าว “พวกเราจะรอท่าน” ชายชรากล่าว ก่อนจะรีบควบคุมกวางและหายลับไปที่ขอบฟ้าพร้อมกับรถม้าโดยไม่ยอมเสียเวลาอีกต่อไป เสียงกระดิ่งรถม้าอันไพเราะจางหายไปในระยะไกล หยุนหยุนถึงกับถอนหายใจออกมาได้ในที่สุด นางพบว่าตนเองชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ มันให้ความรู้สึกเหมือนฝันร้ายที่นางตกอยู่ในสภาวะไร้ทางสู้โดยสิ้นเชิง “นายน้อย เกิดอะไรขึ้นเมื่อครู่นี้หรือคะ?” นางถาม เขาไม่ตอบและแหงนหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า พลางจมอยู่ในห้วงความคิด หยุนหยุนดูออกว่าต้องมีเหตุการณ์สำคัญบางอย่างเกิดขึ้นแน่ “ตู้ม!” ทันใดนั้น พวกเขาก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ดังมาจากที่ไกลๆ ประกายดาบปรากฏขึ้นในอากาศ คลื่นพลังเพียงหนึ่งระลอกก็รุนแรงพอจะทำลายรัศมีของเจ้าหนุ่มอริยะได้ มันมาจากชายวัยกลางคนผู้ครอบครองเจตจำนงแห่งดาบที่ทรงพลัง “ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่?” หยุนหยุนรู้สึกประหลาดใจที่ได้พบเขา เพราะเขาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งการขึ้นสู่สวรรค์ ที่แท้ไป๋เส้าจินบังเอิญไปกระตุ้นเรือนั่นและปรากฏการณ์ของมันเข้า เขาพยายามจะหยุดมันแต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว เจ้าหนุ่มอริยะมาที่นี่เพื่อจับตัวเขา แต่ประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งการขึ้นสู่สวรรค์กลับโผล่มาโจมตีจากที่ไหนก็ไม่ทราบ เดิมทีฝ่ายหลังตั้งใจมาเพื่อจัดการหยุนหยุนและซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาโดยตลอด ไม่กล้าสร้างปัญหาในสถาบัน ทว่าเมื่อเขาเห็นรัศมีของเรือนั่น จึงเกิดความโลภอยากจะแย่งชิงจากเส้าจิน แล้วเจ้าหนุ่มอริยะก็เข้ามาขวางทางเอาไว้ ดังนั้น การต่อสู้จึงปะทุขึ้นระหว่างจ้าวมังกรผลไม้หนึ่งผลทั้งสอง รัศมีพลังของพวกเขาสะกดข่มเหล่านักศึกษาเอาไว้ ทำให้ไม่มีใครกล้าเข้าไปแทรกแซงได้เลย