Chapter 3188: ถูกทำลาย หนึ่งในร่างแยกของเพิร์ลถูกทำลายลงในทันที ไป๋เหยียนเป่ยตามมาสังหารเขาได้สำเร็จ ทว่าความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้ว เพิร์ลจัดการตัวยับยั้งการเคลื่อนย้ายมิติไปได้อีกสองตัว ทำให้แรงกดทับที่กระทำต่อตัวเขารู้สึกเบาบางลงอย่างเห็นได้ชัด เหลือตัวยับยั้งการเคลื่อนย้ายมิติอยู่อีกเพียง 3 ตัว และมีพยัคฆ์ขาวเหลืออยู่ทั้งหมด 17 ตัว เมื่อพิจารณาว่าแต่เดิมมีพยัคฆ์ขาวอยู่ถึง 29 ตัว เพิร์ลแทบไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะสามารถกำจัดพวกมันไปได้ถึงโหลหนึ่ง แต่มันก็เกิดขึ้นแล้ว และหากมีโอกาสเขาก็จะทำมันอีกครั้ง เพิร์ลสัมผัสได้ถึงพลังที่เพิ่มพูนขึ้นในขณะที่พลังจากร่างแยกที่ถูกทำลายไหลเวียนกลับเข้ามาในร่างที่เหลืออยู่ เขายังไม่ทันได้ดูดซับพลังนั้น ไป๋เหยียนเป่ยก็พุ่งเข้ามาหาเขาอีกครั้ง เพิร์ลหันกลับไปทันที ครั้งนี้เขาตัดสินใจสู้แบบซึ่งหน้าแทนที่จะวิ่งหนีไปรอบๆ เขาหลบการโจมตีของไป๋เหยียนเป่ยแล้วแทงโต้กลับไป ไป๋เหยียนเป่ยรับการโจมตีนั้นตรงๆ แล้วเดินหน้าจู่โจมต่อ กรงเล็บของมันฟาดลงมาพร้อมกับพลังแห่งการสรรค์สร้างที่ยังไม่ก่อตัวสมบูรณ์ไหลผ่านออกมา เขตแดนหอกปรากฏขึ้นที่ด้านข้างอีกครั้ง ทำให้เพิร์ลสามารถปัดป้องการโจมตีของสัตว์ร้ายได้ทันท่วงที โดยได้รับเพียงรอยขีดข่วนเล็กน้อยเท่านั้น ไป๋เหยียนเป่ยคำราม “ไอ้ขี้ขลาด! มาสู้กับข้าตรงๆ สิ” เพิร์ลไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนสไตล์การต่อสู้ของตัวเอง สไตล์การต่อสู้ของเขาได้รับการสั่งสอนมาจากหนึ่งในมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดเท่าที่เคยมีมาในประวัติศาสตร์ แล้วเหตุใดเขาจะต้องเปลี่ยนมันด้วย? แม้ว่าเขาจะยังไม่ได้ใช้สิ่งที่กริมไซท์สอนมาอย่างเต็มที่ก็ตาม หากกริมไซท์มาเห็น เขาคงจะบอกให้เพิร์ลถอยออกมาและใช้เต๋าการหดตัวของมิติเพื่อโจมตีระยะประชิดจากระยะไกล น่าเสียดายที่ระยะห่างแทบไม่มีความหมายเมื่อศัตรูสามารถพุ่งตัวมาถึงตัวเขาได้ในชั่วพริบตา การใช้เทคนิคการหลบหลีกในระยะประชิดแล้วค่อยๆ บั่นทอนพลังของมันจึงเป็นทางเลือกที่ดีกว่า ต่างจากเพิร์ล ความแข็งแกร่งทางกายภาพของไป๋เหยียนเป่ยนั้นอ่อนแอเกินกว่าจะรับการโจมตีโดยไม่ใช้พลังปราณ ดังนั้นตราบใดที่เพิร์ลยังคงสู้แบบนี้ต่อไป ไป๋เหยียนเป่ยจะต้องพลังปราณหมดลงอย่างแน่นอน ‘ข้าแค่ต้องจัดการพยัคฆ์ขาวอีก 16 ตัวนั้นให้ได้ก่อน โดยเริ่มจากตัวยับยั้งการเคลื่อนย้ายมิติ 3 ตัวนั่น’ อย่างไรก็ตาม ทุกครั้งที่สายตาของเพิร์ลหันไปทางกลุ่มนั้น ไป๋เหยียนเป่ยก็จะระเบิดพลังกดทับมิติของตนออกมา ซึ่งเพิร์ลเริ่มเชื่อแล้วว่าพลังนั้นได้รับการหนุนเสริมจากอาคมด้วยเช่นกัน เพิร์ลเหลือบมองไปรอบๆ อย่างรวดเร็วอีกสองสามครั้งเพื่อหาเป้าหมายที่เหมาะสมหากเขาสามารถหลุดออกไปจากสถานการณ์นี้ได้ แต่เขากลับไม่เห็นเป้าหมายใดที่สามารถเข้าถึงได้ง่ายเลย เขาไม่อาจจดจ่ออยู่กับตรงนั้นได้นานนัก เพราะภัยคุกคามตรงหน้าไม่ใช่สิ่งที่เขาจะละเลยไปได้ง่ายๆ เขายังคงต่อสู้กับไป๋เหยียนเป่ยด้วยสมาธิทั้งหมดที่มี แต่ในห้วงลึกของความคิด ความกังวลแปลกประหลาดอย่างหนึ่งได้ก่อตัวขึ้นในใจของเพิร์ล เพิร์ลไม่สามารถถ่ายทอดความคิดนั้นออกมาเป็นคำพูดได้ในตอนนั้น ไม่ใช่ในตอนที่เขากำลังยุ่งอยู่กับการหลบหลีกการโจมตีทุกรูปแบบ แต่ความกังวลนั้นยังคงเพิ่มขึ้นทีละน้อย และเมื่อเขามองไปเห็นกลุ่มพยัคฆ์ขาวอีกครั้ง ความกังวลนั้นก็ชัดเจนขึ้นเป็นรูปเป็นร่าง ไป๋ซานชิวหายไป เพิร์ลเพิ่งจะสังเกตเห็นในตอนที่ไป๋เหยียนเป่ยตวัดกรงเล็บเข้าใส่ เพิร์ลขยับตัวเพื่อป้องกัน แต่ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย ไป๋เหยียนเป่ยกลับฟาดกรงเล็บลงบนพื้นตรงหน้าเขาแทนที่จะโจมตีใส่ตัวเพิร์ลโดยตรง เจตจำนงแห่งการกดทับปกคลุมตัวเพิร์ลในทันที ทำให้เขาไม่อาจใช้เทคนิคมิติได้ และแรงปะทะจากการระเบิดตรงหน้าก็รุนแรงพอที่จะส่งร่างของเขาให้กระเด็นออกไป เพิร์ลยังลอยอยู่กลางอากาศได้เพียงครึ่งทาง ซานชิวที่หายไปก็ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศ กรามของนางถูกปกคลุมด้วยแสงสีชมพูในรูปของขากรรไกรคริสตัล นางงับเข้าใส่เพิร์ล เพิร์ลพลิกตัวในวินาทีสุดท้าย พร้อมกับวางหอกไว้ตรงหน้าเพื่อหยุดการโจมตี ไป๋ซานชิวกัดลงบนตัวหอกนั้นเต็มแรง ทั้งคู่ร่วงลงสู่พื้น เพิร์ลระดมโจมตีด้วยเขตแดนหอกใส่ร่างของนาง แต่ร่างของนางกลับเปล่งประกายสีทองด้วยเคล็ดวิชากายาพยัคฆ์ขาวพิชิต นางเองก็เป็นส่วนหนึ่งของอาคมนี้เช่นกัน เพิร์ลใช้สองมือดึงหอกพยายามจะให้หลุดออกมาจากกรามของนาง แต่ไป๋ซานชิวไม่ยอมปล่อย กลับกัน นางกัดลงไปแรงขึ้นและบิดคอไปด้านข้างในมุมที่ดูไม่น่าเป็นไปได้ ราวกับสปริงที่ถูกดึงจนตึง หัวของนางสะบัดไปในทิศทางตรงกันข้ามด้วยแรงเหวี่ยงที่รวดเร็วเกินกว่าที่เพิร์ลหรือหอกจะรับมือได้ เพิร์ลหมุนคว้างกลางอากาศ โลกหมุนกลับด้าน และในตอนนั้นเอง เขาก็เห็นชิ้นส่วนของหอกแตกกระจายออก ดวงตาของเพิร์ลเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงเมื่อตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น หอกเหล็กกุหลาบที่เขาใช้มาตั้งแต่ได้รับมันมาในดินแดนหมื่นวิญญาณได้ถูกทำลายลงแล้ว เพิร์ลตั้งหลักกลางอากาศได้ในทันที ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความตกใจที่เห็นชิ้นส่วนอาวุธของตนปลิวแยกไปคนละทิศทาง เพิร์ลหันไปทางขวาซึ่งเป็นชิ้นส่วนปลายหอกหนึ่งในสามส่วนที่ยังหมุนคว้างอยู่กลางอากาศ โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขาเอื้อมมือออกไปในอากาศและดึงชิ้นส่วนนั้นกลับมา ชั่วพริบตาต่อมา มันก็มาอยู่ในมือของเขาและพุ่งตรงไปที่หัวของซานชิวแล้ว วิชาป้องกันของไป๋ซานชิวเพิ่งจะหมดลงพอดี เพิร์ลจึงแทงทะลุเข้าไปที่ดวงตาข้างซ้ายของนาง หญิงสาวสะบัดหน้าหนีพร้อมคำรามด้วยความเจ็บปวด ดึงปลายหอกติดไปกับนางด้วย ‘ชิ!’ เพิร์ลสบถในใจ เมื่อตระหนักว่าการแทงครั้งนี้ตื้นเกินกว่าจะถึงสมองในร่างปัจจุบันของนาง ก่อนที่เขาจะทันได้พยายามดันหอกเข้าไปอีก ไป๋เหยียนเป่ยก็ปรากฏตัวขึ้น บังคับให้เพิร์ลต้องขยับตัวหลบ ไป๋เหยียนเป่ยเหลือบมองซานชิวเพียงแวบเดียวก่อนจะหันกลับมามองเพิร์ล มันแทบไม่ปิดบังรอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าด้วยความพอใจที่เห็นเพิร์ลสูญเสียหอกไป สัตว์ร้ายตัวนี้ไม่เชื่อเลยว่าเพิร์ลจะมีหอกอื่นที่ดีเทียบเท่ากับเล่มที่เขาเคยใช้ หรือเล่มที่เขาถนัดมือขนาดนั้น และมันคิดถูก เพิร์ลมีหอกสำรองอยู่อีกสองสามเล่ม แต่ไม่มีเล่มไหนที่คู่ควรกับศึกครั้งนี้เลย “ก็ได้” ในที่สุดเขาก็กล่าว “ข้าจะให้ในสิ่งที่เจ้าต้องการ” ร่างกายของเพิร์ลเปล่งแสงออกมาอย่างช้าๆ ในขณะที่เขากลายร่าง และในที่สุด เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่มาถึงเกาะนักสู้ เขาก็พร้อมที่จะต่อสู้ในร่างสัตว์ป่าที่แท้จริงของเขาแล้ว