Chapter 1863 - ขวัญหนีดีฝ่อ “อะไรนะ?!” หัวใจของเฉินซวนหยางกระตุกวูบเมื่อได้ยินเสียงนั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ แม้เวลาจะผ่านไปถึง 50 ปี แต่เขากลับคุ้นเคยกับน้ำเสียงนั้นเป็นอย่างดี และคาดเดาตัวตนของเจ้าของเสียงได้ในทันที! ซูจื่อม่อ! จะเป็นไปได้อย่างไร?! คนผู้นี้หายสาบสูญไปนานถึง 50 ปี เหตุใดเขาถึงมาปรากฏตัวที่นี่ในเวลานี้ได้?! เฉินซวนหยางไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองและอดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ในตอนที่เสียงนั้นดังขึ้นครั้งแรก มันยังคงแว่วมาจากสุดขอบฟ้า ทว่าในชั่วพริบตาที่เฉินซวนหยางหันกลับไป ซูจื่อม่อก็มาถึงหน้ากองทัพแล้ว และอยู่ห่างจากเขาไปไม่ถึงหนึ่งร้อยฟุต! สีหน้าของซูจื่อม่อเย็นชา สายตาของเขาดั่งคมมีดที่แผ่จิตสังหารเยือกเย็นจนสามารถทะลวงเข้าไปในหัวใจของเฉินซวนหยางได้! “อ๊าก!” เมื่อถูกซูจื่อม่อจ้องมอง เขาก็อดไม่ได้ที่จะนึกถึงเหตุการณ์เมื่อ 50 ปีก่อน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—เขากำลังหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ! คำคุยโวที่เขาเพิ่งพ่นออกไปเมื่อครู่ถูกลืมเลือนไปจนสิ้น ร่างนั้นเปรียบเสมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขามาตลอด 50 ปีและไม่มีวันลืมเลือน! ไม่มีใครจินตนาการได้เลยว่าความหวาดกลัวและผลกระทบที่ซูจื่อม่อมีต่อเฉินซวนหยางนั้นรุนแรงเพียงใด หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ผู้บำเพ็ญเพียรที่ไม่ได้ผ่านการต่อสู้ ณ หุบเขาแสนภูผา หรือไม่ได้เห็นการต่อสู้ใต้เมืองหลงยวน จะไม่มีวันเข้าใจความหวาดกลัวของเฉินซวนหยางในขณะนี้ได้เลย หัวใจของเฉินซวนหยางแทบจะกระดอนออกมาจากอก! เขารีบควบสัตว์พาหนะและหันหลังเผ่นหนีไปยังหุบเขาอาทิตย์โลหิตอย่างตื่นตระหนก การต่อสู้ใต้เมืองหลงยวนเมื่อ 50 ปีก่อนได้แพร่กระจายไปทั่วดาราหลงยวนนานมาแล้ว ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากในหุบเขาอาทิตย์โลหิตต่างเคยได้ยินกิตติศัพท์อันโด่งดังในทางเลวร้ายของซูจื่อม่อมาเช่นกัน ในตอนนี้เมื่อพวกเขาได้เห็นซูจื่อม่อด้วยตาตนเอง หัวใจของพวกเขาก็ต่างเต้นรัวด้วยความตื่นตระหนก เมื่อกองทัพหุบเขาอาทิตย์โลหิตเห็นเฉินซวนหยางหนีไปโดยไม่คิดจะสู้ พวกเขาก็เริ่มแตกตื่น ก่อนที่การต่อสู้จะเริ่มขึ้น ทุกคนจากหุบเขาอาทิตย์โลหิตต่างก็ขวัญเสียกันไปหมดแล้ว! ปีกสีทองคู่หนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังซูจื่อม่อพร้อมกับรัศมีอันท่วมท้น เขาทะยานผ่านอากาศราวกับเทพเจ้าด้วยพลังที่ไม่อาจต้านทาน! สันเขาหิมะวายุ เซี่ยชิงหยิงมองดูร่างที่พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสายฟ้า น้ำตาเอ่อล้นออกมาจนเธอไม่อาจควบคุมได้ มันไหลอาบลงบนเสื้อผ้าของเธอ เธอก็แค่ฉีกยันต์สื่อสารออกไปด้วยความสิ้นหวังเท่านั้น เธอไม่กล้าหวังว่าซูจื่อม่อจะปรากฏตัวขึ้นจริงๆ ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน คนคนหนึ่งที่หายสาบสูญไปถึง 50 ปี จะปรากฏตัวเพียงเพราะยันต์แผ่นเดียวของเธอเชียวหรือ? เซี่ยชิงหยิงมองเห็นร่องรอยความเหนื่อยล้าบนใบหน้าของซูจื่อม่อ เธอไม่รู้ว่าเขาเดินทางมาไกลแค่ไหนก่อนจะมาถึงสันเขาหิมะวายุได้ในนาทีสุดท้ายนี้! “ท่านพ่อ ท่านเห็นหรือไม่?” เซี่ยชิงหยิงร้องไห้ “สันเขาหิมะวายุรอดแล้ว! พวกเราได้รับความช่วยเหลือแล้ว!” ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เจ้าเมืองสันเขาหิมะวายุได้สิ้นใจไปแล้ว “ท่านพ่อ ลืมตาขึ้นมาดูสิคะ” เซี่ยชิงหยิงไม่อาจประคองสติได้อีกต่อไป เธอทรุดตัวลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง โอบกอดร่างไร้วิญญาณของบิดาพลางสะอื้นไห้ เธอไม่ห่วงตัวเองหรือสันเขาหิมะวายุอีกต่อไป เธอเชื่อว่าด้วยการมีอยู่ของคนผู้นี้ สันเขาหิมะวายุจะต้องผ่านพ้นภัยพิบัติครั้งนี้ไปได้อย่างแน่นอน! ผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือรอดบางส่วนของสันเขาหิมะวายุต่างรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้เห็นซูจื่อม่อ ท่านเฒ่าหยานล้มลงในกองเลือดและกำลังจะหมดสติไป ทว่าเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคยนั้น เขากลับรู้สึกมีพลังขึ้นมาอย่างประหลาดและพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ราวกับว่าเป็นช่วงเวลาแห่งความมีสติครั้งสุดท้ายก่อนจะลาโลก “นั่นพี่ชายซูใช่หรือไม่? เขากลับมาเยี่ยมพวกเรา!” ท่านเฒ่าหยานยิ้มอย่างเลื่อนลอย “ท่านผู้คุ้มครอง ช่วยข้าด้วย!” เฉินซวนหยางตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัวขณะที่ซูจื่อม่อใกล้เข้ามา เขามีลางสังหรณ์ว่าซูจื่อม่อจะต้องฆ่าเขา ณ ที่แห่งนี้แน่! ซูจื่อม่อมาที่นี่เพื่อเข! เว่ยซานมีสีหน้าเคร่งขรึมแต่เขาก็ยังคงขวางเฉินซวนหยางเอาไว้และกล่าวด้วยเสียงต่ำ “คุณชาย อย่าได้ตื่นตระหนก! ท่านคือแม่ทัพของกองทัพนี้ หากท่านหนีไป ขวัญกำลังใจของกองทัพจะวุ่นวาย แล้วเราจะสยบคนผู้นี้ได้อย่างไร?!” “เจ้าไม่เข้าใจ!” เฉินซวนหยางคำราม “ซูจื่อม่อต้องฆ่าข้าในวันนี้แน่ เขาไม่มีวันปล่อยข้าไป!” “คุณชาย หุบเขาอาทิตย์โลหิตมีกองทัพถึง 2 หมื่นคนและผู้คุ้มครองถึง 3 ท่าน พวกเราต้องกลัวเซียนดำระดับ 5 คนเดียวงั้นหรือ?!” ผู้คุ้มครองคนหนึ่งถามด้วยเสียงทื่อ ในขณะนั้น ราวกับว่าสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าของเว่ยซานเปลี่ยนไป เขาร้องลั่น “ไม่ถูกต้อง! เขาไม่ใช่เซียนดำระดับ 5 เขาเป็นระดับ 6!” “อะไรนะ?!” “เป็นไปไม่ได้!” ผู้คุ้มครองทั้งสองและเฉินซวนหยางต่างตกตะลึงด้วยความไม่เชื่อ เฉินซวนหยางกลืนน้ำลาย “จะเป็นไปได้อย่างไร? ตอนที่ข้าพบเขาครั้งแรกเมื่อ 60 ปีก่อน เขาเป็นเพียงเซียนดำระดับ 4 เท่านั้น!” “เมื่อ 50 ปีก่อน เขายังเป็นเพียงเซียนดำระดับ 5 อยู่เลย แล้วตอนนี้เขาถึงขั้นแก่นดำระดับ 6 แล้วงั้นหรือ?” ผู้คุ้มครองอีกสองคนรีบปลดปล่อยจิตสัมผัสวิญญาณออกมาและตรวจสอบซูจื่อม่อในทันที ใช่จริงๆ! เซียนดำระดับ 6! “ไสหัวไป อย่ามาขวางข้า!” เฉินซวนหยางยิ่งไม่อยากอยู่ที่นี่เข้าไปใหญ่ เขาตวัดหอก ขี่พาหนะบุกทะลวงฝูงชน หนีตายอย่างสุดชีวิตกลับไปยังหุบเขาอาทิตย์โลหิต ผู้บำเพ็ญเพียรหุบเขาอาทิตย์โลหิตคนหนึ่งยืนขวางทางเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ เฉินซวนหยางจึงแทงคนผู้นั้นจนตายโดยไม่ลังเลแล้วควบผ่านไป! “อย่างไรเสียระดับพลังของเราก็เหนือกว่าเขา จะต้องกลัวอะไร?!” “ใช่แล้ว! วันนี้ข้าจะดูให้เห็นกับตาว่าซูจื่อม่อจะเก่งกาจสักแค่ไหน!” ผู้คุ้มครองสองคนตะโกนก้องและกระโดดขึ้นไปจู่โจมพร้อมกัน ปลดปล่อยพลังเทพและเคล็ดวิชาลับออกมา! ความเข้าใจที่พวกเขามีต่อซูจื่อม่อเป็นเพียงแค่ข่าวลือที่เคยได้ยินมาเท่านั้น ดังนั้นความกลัวที่พวกเขามีต่อซูจื่อม่อจึงไม่รุนแรงเท่ากับเฉินซวนหยาง “กองทัพหุบเขาอาทิตย์โลหิต ฟังคำสั่ง! จู่โจมด้วยกำลังทั้งหมดที่มี ฆ่าคนผู้นี้ซะ!” เว่ยซานสูดหายใจเข้าลึกๆ และโบกมือสั่งการ เขารู้ดีว่าถอยไม่ได้อีกแล้ว หากเขาหนีไปเหมือนเฉินซวนหยาง กองทัพหุบเขาอาทิตย์โลหิตที่เหลือก็จะแตกสลายไร้ทิศทาง ด้วยความเร็วที่ซูจื่อม่อแสดงออกมา ไม่มีทางที่เขาจะหนีพ้น! ทางรอดเดียวคือการสู้ตาย! ตราบใดที่พวกเขาสามารถยื้อซูจื่อม่อไว้ได้ พวกเขาก็ยังพอจะมีเวลาแม้จะต้องเอาชีวิตเข้าแลกก็ตาม เมื่อเฉินซวนหยางนำข่าวกลับไปถึงหุบเขาอาทิตย์โลหิตและเจ้าหุบเขาลงมือด้วยตนเอง เขาจะต้องฆ่าไอ้เด็กนี่ได้แน่! ทว่าซูจื่อม่อเร็วเกินไป! ก่อนที่กองทัพหุบเขาอาทิตย์โลหิตจำนวนมากจะทันได้ตอบโต้ ปีกสีทองบนหลังของเขาก็กระพือ และเขาก็พุ่งผ่านเหนือหัวของกองทัพไปแล้ว ในวินาทีนั้น พลังเทพและเคล็ดวิชาลับของผู้คุ้มครองทั้งสองแห่งหุบเขาอาทิตย์โลหิตได้ก่อตัวขึ้นและโอบล้อมซูจื่อม่อไว้ อย่างไรเสียทั้งคู่ก็เป็นถึงเซียนดำระดับ 7 ผู้คุ้มครองทั้งสองตอบสนองอย่างรวดเร็วและลงมือก่อนเพื่อปิดเส้นทางหลบหนีของซูจื่อม่อ! เว่ยซานรวบรวมพลังเทพไว้ที่มือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างขว้างตราประทับสำริดขนาดมหึมาเข้าใส่ศีรษะของซูจื่อม่อ! “หึ!” ซูจื่อม่อแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจพลังเทพและสมบัติธรรมที่พุ่งเข้ามา เขาโคจรจิตวิญญาณแก่นแท้และใช้เคล็ดวิชาลับเผ่ามังกรที่สลักไว้บนกระถางสี่เหลี่ยมสำริด—เก้ามังกรพริบตา! พรึ่บ! ในชั่วพริบตา ซูจื่อม่อหายวับไปจากจุดนั้น! เมื่อเขาปรากฏตัวอีกครั้ง เขาก็ข้ามผ่านการขวางกั้นของผู้คุ้มครองทั้งสามและมาอยู่ด้านหลังพวกเขาแล้ว! “เฉินซวนหยาง ตายซะ!” ซูจื่อม่อจ้องมองแผ่นหลังของเฉินซวนหยางแล้วตะโกนลั่น ในการตะโกนครั้งนั้น ซูจื่อม่อใช้เพียงจิตวิญญาณแก่นแท้ร่วมกับเสียงคำรามของมังกรหงส์! พลังแห่งข้อห้ามได้ลงทัณฑ์! สัตว์พาหนะของเฉินซวนหยางส่งเสียงร้องโหยหวนและทรุดลงกับพื้น ตัวสั่นเทาจนปัสสาวะและอุจจาระราด!