บทที่ 3104: การกลับมาพบกัน ผู้แปล: Legge ไม่ไกลนัก ร่างของคนกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้น ผู้ที่เอ่ยปากพูดคือ ‘จวี๋อวิ๋น’ ผู้ได้รับฉายาเซียนตำรา เถาเหยาและหลิวผิงติดตามมาติดๆ เบื้องหลังของทั้งสามคือชายชราผู้หนึ่งที่มีระดับพลังอยู่ในขอบเขตถ้ำสวรรค์ ทว่าพวกเขาทั้งหมดกลับถูกปิดกั้นไว้นอกวงล้อมของกองทัพจากวังเมฆาทิพย์ ในตอนแรก ราชาเซียนฉีเชวี่ยไม่ได้ใส่ใจนัก อาณาจักรเซียนจื่อเสวียนเป็นเพียงฝ่ายระดับสวรรค์ในดินแดนเซียนเมฆาทิพย์ ซึ่งมีระดับต่างจากวังเมฆาทิพย์ราวฟ้ากับเหว หากเป็นวังเมฆาทิพย์แห่งดินแดนชั้นฟ้าปรากฏตัวขึ้นมา เขาอาจจะยังเกรงใจอยู่บ้าง อาณาจักรเซียนจื่อเสวียนงั้นหรือ? “หึหึ” สายตาของราชาเซียนฉีเชวี่ยกวาดผ่านไปอย่างไม่แยแส ทว่าทันใดนั้นเขาก็ชะงักงันและดวงตาของเขาก็เป็นประกาย! หนึ่งในสามยอดหญิงงามแห่งยุค เซียนตำรา จวี๋อวิ๋น! ยอดหญิงงามทั้งสี่ล้วนเป็นหญิงสาวผู้งดงามและเปี่ยมด้วยพรสวรรค์ที่โดดเด่นในด้านของตนเอง พวกนางมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วทั้งโลกแห่งฟ้ากว้าง น่าเสียดายที่เขาได้ข่าวว่าเซียนพิณเสียโฉมในงานประลองเก้าชั้นฟ้าและถูกซูจู๋แห่งโลกกระบี่สังหารในภายหลังที่โลกสวรรค์ประทานพร ในบรรดายอดหญิงงามอีกสามคนที่เหลือ เซียนหมากนั้นรักการต่อสู้เป็นชีวิตจิตใจและไม่สนใจสิ่งอื่นใดนอกจากการต่อสู้ ราชาเซียนฉีเชวี่ยจึงไม่ได้สนใจนาง สำนักฟ้าดินที่เซียนวาดภาพพำนักอยู่นั้นเสื่อมถอยไปนานแล้ว ยิ่งประกอบกับการที่นางเก็บตัวเงียบและไม่ค่อยปรากฏตัว ชื่อเสียงของนางจึงไม่เหมือนแต่ก่อน คนเดียวที่เขาถูกใจที่สุดก็คือเซียนตำรา จวี๋อวิ๋น อันที่จริง เขาเคยเชิญเซียนตำรามาที่วังเมฆาทิพย์หลายครั้ง แต่น่าเสียดายที่ไม่มีการตอบรับใดๆ “ให้พวกนางเข้ามา” ราชาเซียนฉีเชวี่ยยิ้มและโบกมือ ช่องว่างปรากฏขึ้นในกองทัพของวังเมฆาทิพย์ ทำให้จวี๋อวิ๋นและคนอื่นๆ อีกสามคนเดินเข้ามาได้ ในขณะนั้น มีกองทัพของวังเมฆาทิพย์นับแสนนายล้อมรอบอยู่ และยังมีผู้เชี่ยวชาญระดับราชาเซียนมากกว่า 300 คน! ท่ามกลางกระบวนทัพของทหารนับพัน พวกเขาถูกจับจ้องด้วยสายตานับไม่ถ้วน ด้วยจำนวนผู้เชี่ยวชาญระดับราชาเซียนที่มากมายขนาดนี้ จวี๋อวิ๋นและคนอื่นๆ ย่อมตกอยู่ภายใต้แรงกดดันมหาศาล ราชาเซียนผู้ดูแลจวี๋อวิ๋นซึ่งคุ้นเคยกับการผ่านพ้นพายุฝนมามาก แม้จะผ่านเรื่องราวมานับไม่ถ้วน แต่เมื่อต้องเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้ เขาก็ยังอดรู้สึกประหม่าและตึงเครียดไม่ได้! ในสถานการณ์เช่นนี้ หากเกิดความขัดแย้งขึ้นมา เขาคงไม่มีปัญญาแม้แต่จะปกป้องตนเอง นับประสาอะไรกับการปกป้องจวี๋อวิ๋น ราชาเซียนฉีเชวี่ยยิ้มอย่างอ่อนโยน “ท่านเซียนจวี๋อวิ๋น ข้าเชิญท่านมายังดินแดนเซียนเมฆาทิพย์ของข้าหลายครั้งแต่ท่านก็ปฏิเสธข้าเสมอ ไม่นึกเลยว่าวันนี้ท่านจะมาโดยไม่ได้เชิญ” จวี๋อวิ๋นประสานมือ “ราชาเซียนฉีเชวี่ย คนทั้งสองนี้เป็นสหายเก่าของข้า ข้าหวังว่าท่านจะไว้หน้าข้าและโปรดเมตตาด้วย” ในความเป็นจริง นางไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งอะไรกับเสี่ยวหนิงและเยี่ยหลิง นางเพียงแค่มาตามคำขอของซูจื่อโม่เท่านั้น ทว่านางกังวลว่าราชาเซียนฉีเชวี่ยอาจจะไม่ยอมตกลง เมื่อเสี่ยวหนิงและเยี่ยหลิงเห็นเถาเหยา พวกเขาก็พอจะเดาออกว่าจวี๋อวิ๋นมาที่นี่เพื่อใคร “ตกลง!” ราชาเซียนฉีเชวี่ยยิ้ม “ท่านเซียนจวี๋อวิ๋น ในเมื่อท่านเอ่ยปากขอก็ย่อมได้ ข้าจะไว้หน้าท่านไม่ว่าอย่างไรก็ตาม” ไม่คาดคิดว่าราชาเซียนฉีเชวี่ยจะตอบตกลงทันที จวี๋อวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย ทว่าไม่นานนางก็สังเกตเห็นแววตาของราชาเซียนฉีเชวี่ยและตระหนักได้ว่าเขามีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง! “เช่นนั้น ขอบคุณท่านราชาเซียนฉีเชวี่ย” จวี๋อวิ๋นแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องและโบกมือให้เสี่ยวหนิงกับเยี่ยหลิง “พวกเราไปกันเถอะ” “เดี๋ยว!” สีหน้าของราชาเซียนฉีเชวี่ยเปลี่ยนเป็นมืดครึ้มขณะกล่าวอย่างเย็นชา “ท่านเซียนจวี๋อวิ๋น ทำไมท่านถึงแสร้งทำเป็นไขสือกับข้า? หากท่านต้องการให้ข้าปล่อยนางไปก็ย่อมได้ แต่ท่านต้องแลกด้วยบางอย่าง!” “ท่านต้องการอะไร?” จวี๋อวิ๋นถาม “ท่านยังไงล่ะ!” ราชาเซียนฉีเชวี่ยกล่าวพร้อมรอยยิ้มจอมปลอม “ซูเสี่ยวหนิงควรจะเป็นนางสนมของข้า ข้าสามารถปล่อยนางไปได้หากท่านยินดีที่จะมาแทนที่นาง” “แน่นอน ท่านเซียนจวี๋อวิ๋น ไม่ต้องกังวลไป หากท่านยินดีสยบให้กับข้า ข้าสามารถแต่งตั้งให้ท่านเป็นคู่บำเพ็ญเพียรอย่างเป็นทางการของข้าได้” จวี๋อวิ๋นมีสีหน้าเรียบเฉยและไม่มีความหวั่นไหวใดๆ ในดวงตา ไม่สามารถบอกได้ว่านางโกรธเคืองหรือไม่ นางเพียงกล่าวอย่างเฉยเมยว่า “ราชาเซียนฉีเชวี่ย ท่านคงจะล้อข้าเล่นแล้ว” “ข้าไม่ชอบทำให้ผู้อื่นลำบากใจ” ราชาเซียนฉีเชวี่ยยิ้ม “ท่านตัดสินใจเอาเองเถอะ” จวี๋อวิ๋นยังคงนิ่งเงียบ นางปรากฏตัวขึ้นในเวลานี้เพราะไม่มีทางเลือกอื่น นางต้องการถ่วงเวลาให้ได้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทว่าเมื่อพิจารณาจากท่าทีของราชาเซียนฉีเชวี่ยแล้ว ดูเหมือนนางอาจจะเอาตัวไม่รอดด้วยซ้ำ! เถาเหยามีสีหน้าวิตกกังวลและเป็นห่วง “สหายเต๋าจวี๋อวิ๋น ขอบคุณท่านมาก” เสี่ยวหนิงประสานมือจากที่ไกลๆ “ทว่าอย่าได้หลงเชื่อคำพูดของมัน เขามีภรรยาและนางสนมมากมายอยู่แล้วและมีคู่บำเพ็ญเพียรอย่างเป็นทางการอยู่ก่อน การที่เขาต้องการกำจัดคู่บำเพ็ญเพียรคนเดิมเพื่อท่านในตอนนี้ แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนไร้หัวใจมาแต่ไหนแต่ไร” “รีบหนีไปเถอะ ไม่ต้องห่วงพวกเรา” “น่าสนใจ” ราชาเซียนฉีเชวี่ยไม่ได้โกรธเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขามองลงมาที่เสี่ยวหนิงและเยี่ยหลิง “ข้าไม่นึกจริงๆ ว่าพวกเจ้าจะสามารถทำให้เซียนตำราจวี๋อวิ๋นปรากฏตัวได้ แต่น่าเสียดาย ต่อให้เป็นอาณาจักรเซียนจื่อเสวียนก็ช่วยพวกเจ้าไม่ได้!” “หากบิดาของข้าปรากฏตัว ฝ่ายต่างๆ ของดินแดนเซียนเก้าชั้นฟ้าต่างก็ต้องให้เกียรติท่าน พวกเจ้าเป็นเพียงคู่รักชู้สาวจากโลกเบื้องล่าง คิดหรือว่าจะต่อกรกับข้าได้เพียงเพราะรู้จักคนไม่กี่คน?! หืม?” “การมาจากโลกเบื้องล่างแล้วมันทำไม?” ทันใดนั้น ช่องว่างในมิติก็เปิดออกและเสียงหยอกล้อก็ดังขึ้น “มีคนจากโลกเบื้องล่างไปเอาแม่เจ้าหรือไง? ถึงได้มีความแค้นกับคนจากโลกเบื้องล่างนัก?” เมื่อได้ยินเสียงนั้น เยี่ยหลิงก็ตัวสั่นเทาและเงยหน้าขึ้นมองด้วยความไม่อยากเชื่อ ร่างสี่ร่างร่วงหล่นลงมาจากรอยแยกมิติ คนที่พูดก่อนหน้านี้ดูแข็งแกร่งและดุดัน จะเป็นใครไปได้นอกจากเสือ! ข้างกายเขา หญิงสาวในชุดสีเขียวที่มีเรียวขาสวยงามกล่าวอย่างเย็นชาว่า “พวกเขาไม่จำเป็นต้องรู้จักใครมากหรอก แค่มีพวกเราเหล่าพี่น้องอยู่ก็พอแล้ว!” ชิงชิง! ชายร่างกำยำผมสีทองที่อยู่ข้างๆ มองไปที่เยี่ยหลิงแล้วฉีกยิ้ม “คนที่ห้า พวกเรามาแล้ว เจ้าคิดถึงพวกเราไหม?” จิ้งจอกน้อยไม่ได้พูดอะไร เพียงกะพริบตากลมโตและโบกมือไปทางเยี่ยหลิงอย่างกระตือรือร้น เยี่ยหลิงกำหมัดแน่นด้วยดวงตาที่แดงก่ำ อารมณ์ของเขาพลุ่งพล่าน อาจเป็นเพราะธรรมชาติของเขา เยี่ยหลิงมักจะสงบนิ่งอยู่เสมอและไม่ค่อยแสดงอารมณ์ใดๆ ทว่าในวินาทีนั้น อารมณ์ที่ยากจะบรรยายก็ระเบิดออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ! พี่น้องของเขา! เยี่ยหลิงไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว เขายังมีพี่น้องที่ดีอยู่! เสือ, ชิงชิง,