Chapter 3083 - ใครอนุญาตให้พวกเจ้าจากไป? ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาจ้องมองเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิมากมายที่กำลังถกเถียงกันอยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้าโกรธจัด เขาไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไปจึงตะคอกขึ้นว่า “พอได้แล้ว!” คนผู้นี้เพียงแค่กล่าวไม่กี่ประโยค แต่ฝ่ายของพวกเขากลับแตกตื่นวุ่นวายกันไปหมดแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น มันยังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเขาเอง! ผู้ครองโลกพรรณพฤกษากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “สงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์ไม่ได้เกี่ยวข้องแค่กับโลกพรรณพฤกษาของเราเท่านั้น ครั้งนี้มีผู้มาเยือนจากหลายร้อยโลก และในโถงแห่งนี้ก็มีจักรพรรดิมากกว่าร้อยคน” “สงครามนี้จะหยุดลงเพียงเพราะเราต้องการให้หยุดไม่ได้ เราต้องคำนึงถึงความคิดเห็นของสหายผู้บำเพ็ญเพียรท่านอื่นๆ ด้วย” เมื่อกล่าวจบ ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาก็มองไปทางผู้ครองโลกโลหิต นอกจากโลกพรรณพฤกษาแล้ว โลกโลหิตยังเป็นโลกขนาดใหญ่พิเศษอีกแห่งหนึ่ง ยิ่งไปกว่านั้นที่ผ่านมาพวกเขามักจะเป็นฝ่ายหนุนหลังสงครามมาโดยตลอด ความเห็นของพวกเขาจึงสำคัญอย่างยิ่ง ท่ามกลางสายตาของทุกคน ผู้ครองโลกโลหิตค่อยๆ ลุกขึ้นยืนและกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “ในความเห็นของข้า การยุติสงครามก็ไม่มีสิ่งใดเสียหาย” “หืม?” ปฏิกิริยาของผู้ครองโลกโลหิตนั้นเหนือความคาดหมายของเหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิหลายคน ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาเองก็มองเขาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “เหตุผลในการหยุดยิงนั้นถูกกล่าวโดยจักรพรรดิแห่งโลกพรรณพฤกษาไปเกือบหมดแล้ว” ผู้ครองโลกโลหิตหันไปมองร่างต้นวิถียุทธ์อีกครั้งแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “อีกอย่าง ในเมื่อจักรพรรดิไร้เทียมทานและจักรพรรดินีผีเสื้อโลหิตต่างก็อยู่ที่นี่ด้วยกัน โลกโลหิตยินดีที่จะถอยหนึ่งก้าวเพื่อเห็นแก่ท่านทั้งสอง” ในฐานะโลกขนาดใหญ่พิเศษอีกแห่ง การที่โลกโลหิตตกลงยอมสงบศึกย่อมส่งผลกระทบอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ต่อทิศทางของสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์! “ข้าก็เห็นด้วย” ผู้ครองโลกพิษกล่าวด้วยท่าทีเย็นชาสั้นๆ ก่อนจะปิดปากเงียบ “ข้าตกลงที่จะหยุดยิง” ผู้ครองโลกหลุมศพกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “ก่อนหน้านี้ที่ดินแดนโอสถของมังกรส่องสว่าง ราชาถ้ำสวรรค์แห่งโลกหลุมศพของเราสูญเสียไปมาก เราสามารถฉวยโอกาสนี้เพื่อฟื้นฟูพลัง” ผู้ครองโลกกระดูกขาว, โลกกาฬิกา, โลกแมงป่องสวรรค์, โลกไร้วิญญาณ และโลกอื่นๆ ต่างลุกขึ้นยืนทีละคนและตกลงที่จะหยุดยิง เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิที่แต่เดิมต้องการทำสงครามต่อต่างเงียบเสียงลงเมื่อเห็นเช่นนั้น แม้แต่กองกำลังหลักที่สำคัญยิ่งของสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์เหล่านี้ยังตัดสินใจถอย สำหรับพวกเขามันก็ไร้ประโยชน์ที่จะดันทุรังต่อไป มีเพียงไม่กี่คนที่รวบรวมความกล้าลุกขึ้นยืนคัดค้าน สีหน้าของผู้ครองโลกพรรณพฤกษาดูย่ำแย่ เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดสถานการณ์เช่นนี้ขึ้นเมื่อจักรพรรดิไร้เทียมทานเอ่ยถึงเรื่องการหยุดยิง! จักรพรรดิไร้เทียมทานนั้นทรงพลังจริง แต่ถึงเพียงแค่ฉายาเต๋าของเขาจะมีพลังมากจนทำให้เหล่าจักรพรรดิที่อยู่ ณ ที่นี้หวาดกลัวได้เลยเชียวหรือ? ผู้ครองโลกพรรณพฤกษารู้สึกผิดหวังอย่างยิ่ง เมื่อความขัดแย้งระหว่างโลกมังกรและโลกพรรณพฤกษาปะทุขึ้นในครั้งแรก เขาได้กระตุ้นให้ทั้งสองฝ่ายสื่อสารกันให้มากที่สุดหรือแก้ไขความขัดแย้งด้วยรูปแบบอื่น ไม่ใช่ปล่อยให้สถานการณ์บานปลาย ทว่าฝ่ายหนุนหลังสงครามในโลกของเขากลับปรากฏขึ้นมากมายและเสียงของพวกเขาก็ดังขึ้นเรื่อยๆ จนสุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงประนีประนอม ในที่สุด มันก็นำไปสู่สงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์ที่ลุกลามไปทั่วหลายร้อยโลกอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยง จนถึงตอนนี้ของสงคราม มีชาวพรรณพฤกษาล้มตายไปมากเกินไป เพื่อเป็นการล้างแค้นให้แก่พวกพ้องที่จากไป เขาจึงไม่ปรารถนาให้มันหยุดลง ทว่าคนเหล่านี้รอบตัวเขากลับต้องการยุติการต่อสู้ในจังหวะนี้ทันที! ผู้ครองโลกพรรณพฤกษารู้ดีว่าหากโลกเหล่านี้ถอยไปทีละแห่ง และเหลือเพียงโลกพรรณพฤกษาแห่งเดียว พวกเขาอาจไม่สามารถยึดเกาะมังกรได้ สัตว์ร้ายที่จนตรอกอาจไม่ตายในทันที ยิ่งไปกว่านั้น จักรพรรดิไร้เทียมทานและจักรพรรดินีผีเสื้อโลหิตก็อยู่ฝ่ายเผ่าพันธุ์มังกรอย่างชัดเจน “ฮิฮิฮิฮิ…” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาหัวเราะ เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อยๆ เต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่พอใจที่ดังก้องไปทั่วโถง “ได้ ถ้าเช่นนั้นเราหยุดสงครามก็ได้ แต่ข้ามีคำถามเดียวสำหรับทุกคน!” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษากวาดสายตามองไปรอบๆ และกล่าวเสียงดัง “ตลอดหลายพันปีที่ผ่านมา หลายร้อยโลกและเหล่านักรบที่กล้าหาญนับไม่ถ้วนต้องตายในสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์ ใครจะเป็นผู้รับผิดชอบหนี้เลือดนี้?!” ในโถงนั้น เหล่าจักรพรรดิกว่าร้อยชีวิตต่างเงียบกริบ ราวกับถูกต้อนให้จนมุมด้วยคำถามของผู้ครองโลกพรรณพฤกษา ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาหันไปมองร่างต้นวิถียุทธ์อีกครั้งและโยนความเกรงกลัวต่อจักรพรรดิไร้เทียมทานทิ้งไปจนหมดสิ้น พร้อมตะโกนว่า “ถ้าเจ้าอยากหยุดยิงก็ทำได้ แต่เจ้าจะรับผิดชอบเรื่องนี้ไหวหรือ?!” หลายคนต่างเหงื่อตกแทนผู้ครองโลกพรรณพฤกษาเมื่อเห็นเขากล่าวกับร่างต้นวิถียุทธ์เช่นนั้น แต่สิ่งที่ทุกคนคาดไม่ถึงคือ ร่างต้นวิถียุทธ์ไม่ได้โกรธเคือง กลับกันเขาเพียงพยักหน้าและกล่าวอย่างใจเย็นว่า “นั่นสินะ ต้องมีใครสักคนชดใช้หนี้เลือดนี้” “ใคร?” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาถามอย่างเย็นชา “ผู้ครองโลกแม่มด” ร่างต้นวิถียุทธ์กล่าว “ผู้ครองโลกแม่มด?” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาขมวดคิ้ว เรื่องนี้ไปเกี่ยวข้องกับผู้ครองโลกแม่มดได้อย่างไร? โลกแม่มดไม่ได้เข้าร่วมในสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์เลยด้วยซ้ำ! ในโถงนั้น ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิบางคนยังมีสีหน้าเรียบเฉย บางคนก็เช่นเดียวกับผู้ครองโลกพรรณพฤกษา คือสับสนและงุนงง “ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เหตุผลที่โลกมังกรต้องต่อสู้ไปทั่วและสังหารเผ่าพันธุ์อื่นอย่างบ้าคลั่ง เป็นเพราะผู้ครองโลกมังกรถูกพิษสาปวิปลาสครอบงำจนเสียสติ เขาถูกใครบางคนบงการอยู่…” ร่างต้นวิถียุทธ์เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเกาะมังกรโดยย่อ จักรพรรดิหลายคนรู้สึกเหลือเชื่อเมื่อได้ยินเช่นนั้น เกิดเสียงอื้ออึงขึ้นในโถง แน่นอนว่ายังมีจักรพรรดิอีกหลายคนที่รู้สึกระแวง “นั่นเป็นเพียงเรื่องเล่าจากฝั่งเจ้า” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษากล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “ใครจะรู้ว่านี่เป็นเหตุผลที่เจ้ากุขึ้นมาเพื่อช่วยให้เผ่ามังกรหลีกเลี่ยงบาปกรรมของตนเองหรือไม่?” “ต่อให้สิ่งที่เจ้าพูดเป็นความจริง เผ่ามังกรก็ถูกผู้อื่นบงการเพราะความประมาทและประเมินศัตรูต่ำไป พวกเขายังคงมีความรับผิดชอบที่ไม่อาจปฏิเสธได้ต่อสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์!” “เจ้าคิดว่าสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์นี้เริ่มต้นโดยเผ่ามังกรเพียงฝ่ายเดียวอย่างนั้นหรือ?” ร่างต้นวิถียุทธ์ถามกลับ “เจ้าหมายความว่าอย่างไร?” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจลึกๆ ว่าร่างต้นวิถียุทธ์ดูเหมือนจะกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่าง “ข้าเชื่อใจสหายผู้บำเพ็ญเพียรไร้เทียมทาน” ทันใดนั้น ผู้ครองโลกโลหิตกล่าวขึ้น “ด้วยชื่อเสียงและความนับถือที่เขามี ไม่จำเป็นต้องกล่าววาจาเหลวไหล” ทันทีหลังจากนั้น เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิหลายคนต่างลุกขึ้นยืนทีละคน แสดงความเชื่อมั่นในร่างต้นวิถียุทธ์ แม้แต่ในฝั่งของโลกพรรณพฤกษา ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิบางคนก็ยังแสดงความเชื่อมั่นในร่างต้นวิถียุทธ์ด้วยเช่นกัน “จากสิ่งที่สหายผู้บำเพ็ญเพียรไร้เทียมทานได้กล่าวมา ยิ่งไม่มีเหตุผลที่สงครามนี้จะต้องดำเนินต่อไป” ผู้ครองโลกโลหิตกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “โลกโลหิตจะเป็นแห่งแรกที่จะถอนตัว ข้าจะเรียกคนของข้ากลับมาตอนนี้และเราจะเดินทางกลับโลกโลหิต” เมื่อกล่าวจบ ผู้ครองโลกโลหิตก็ลุกขึ้นยืนและประสานมือคำนับรอบๆ เล็กน้อย เขาส่งสัญญาณพยักหน้าให้ร่างต้นวิถียุทธ์ “ทุกท่าน ลาก่อน!” “โลกพิษของข้าจะถอนตัวด้วยเช่นกัน” ผู้ครองโลกพิษกล่าวตามมาติดๆ ในโถงนั้น เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิส่วนหนึ่งต่างลุกขึ้นยืนและเตรียมตัวจากไป เมื่อเห็นเช่นนั้น ผู้ครองโลกพรรณพฤกษารู้สึกว่ามันไร้สาระอย่างถึงที่สุด ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิกว่าร้อยชีวิตมารวมตัวกันที่นี่ และกองทัพจากหลายร้อยโลกบัดนี้กลับแตกแยกกันเพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำของจักรพรรดิไร้เทียมทาน ไม่นึกเลยว่านี่จะเป็นบทสรุปของสงครามระหว่างมังกรและฟีนิกซ์ที่ยืดเยื้อมานานหลายพันปี! ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาค่อยๆ นั่งลงและพิงเบาะที่นั่ง เขามองดูเหล่าจักรพรรดิที่ลุกขึ้นยืนเพื่อกล่าวลาด้วยความรู้สึกสิ้นหวังและหดหู่ “ใครอนุญาตให้พวกเจ้าจากไป?” ทันใดนั้น น้ำเสียงเรียบเฉยก็ดังขึ้นในโถง ความอื้ออึงและความวุ่นวายทั้งหมดหายไปในพริบตา! เหล่าผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิหลายคนมองไปยังทิศทางของเสียงด้วยความงุนงง จ้องเขม็งไปที่ร่างต้นวิถียุทธ์ที่ยังคงนั่งอยู่ที่นั่น “หืม?” ผู้ครองโลกพรรณพฤกษาตัวแข็งทื่อในทันทีและหัวใจของเขาก็เต้นผิดจังหวะ จักรพรรดิไร้เทียมทานพยายามจะทำอะไรกันแน่? เขาบรรลุเป้าหมายไปแล้ว จะทำให้เรื่องมันซับซ้อนไปทำไม?