บทที่ 3290: เปิดโปง “คนผู้นั้นดูไม่เหมือนยอดฝีมือระดับเซียนจากแดนใต้ของเราเลย” “เขาดูเหมือนมนุษย์งั้นหรือ?” “หึ ยอดฝีมือระดับเซียนที่เพิ่งอยู่ในขั้นต้นของขอบเขตบรรลุเต๋าเพียงเท่านี้ คิดจะมายังดินแดนศักดิ์สิทธิ์ของเราเพื่อแย่งชิงตำแหน่งไร้เทียมทานงั้นรึ?” “ฮ่าฮ่า สงสัยเขาคงแค่อยากมาแจมสนุกเฉยๆ มั้ง” กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรที่ผ่านมาเมื่อครู่พุ่งผ่านไปไม่ไกลนัก พวกเขาจ้องมองไปยังทิศทางของซูจื่อม่อพร้อมกับพูดคุยหัวเราะกันโดยไม่มีท่าทีว่าจะปิดบัง ดินแดนวิญญาณเพลิงผลาญ หนึ่งใน 49 ดินแดนวิญญาณแห่งแดนใต้ คนกลุ่มนี้คือยอดฝีมือระดับเซียนชั้นแนวหน้าในดินแดนวิญญาณเพลิงผลาญ เมื่อเห็นระดับการบำเพ็ญเพียรของซูจื่อม่อและเห็นว่าเขามาเพียงลำพัง พวกเขาจึงไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาเท่าใดนัก ชายที่เป็นหัวหน้ามีผมสีแดง ดวงตาหงส์ และท่าทีสุขุม เขาจ้องซูจื่อม่ออยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวเสียงเบา “คนผู้นี้น่าจะมีลูกเล่นอะไรซ่อนอยู่ เขาไม่ได้อ่อนแออย่างที่ตาเห็นหรอก” “ศิษย์พี่ฟาน ท่านยกยอเขาเกินไปแล้ว” คนอื่นๆ ยิ้มออกมาอย่างไม่เห็นด้วย ไม่นานนัก กลุ่มคนเหล่านั้นก็เดินผ่านซูจื่อม่อไปและมุ่งหน้าเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงบรรพกาล ซูจื่อม่อยืนนิ่งอยู่ชั่วครู่ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน ที่นั่นมียอดฝีมือระดับเซียนมากมายคอยเฝ้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงบรรพกาลอยู่ ทุกคนที่ต้องการจะผ่านเข้าไปต้องจ่ายศิลาต้นกำเนิดจำนวนหนึ่งเสียก่อน ซูจื่อม่อส่งศิลาต้นกำเนิดให้ เมื่อพวกยามแถวนั้นเห็นว่าเขามาเพียงคนเดียว พวกเขาก็แค่ปรายตามองอีกเพียงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยให้เขาผ่านเข้าไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงบรรพกาลเต็มไปด้วยความคึกคักอย่างยิ่ง สถาปัตยกรรมทุกอย่างภายในเกี่ยวข้องกับเปลวไฟ บางอย่างมีรูปทรงคล้ายเปลวไฟ บ้างก็สลักลวดลายโทเท็มเพลิง แม้แต่ชื่อถนนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ก็ยังตั้งตามชื่อหงส์แดงและนกฟีนิกซ์ ส่วนอื่นๆ ก็ไม่ได้ต่างจากโลกมนุษย์นัก มีผู้บำเพ็ญเพียรมาตั้งแผงขายสมบัติและพูดคุยกับผู้อื่นตามท้องถนน นอกจากนี้ยังมีร้านอาหารและโรงเตี๊ยมมากมายอยู่ทั้งสองฝั่งของถนนสายยาว ผู้บำเพ็ญเพียรที่เข้าออกดินแดนศักดิ์สิทธิ์แทบทั้งหมดต่างอยู่ในขอบเขตเหนือกว่าการสำแดงเต๋า แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญระดับจักรพรรดิก็ยังหาได้ยากยิ่ง สำหรับสิ่งมีชีวิตที่มีอายุขัยยืนยาว ความเพลิดเพลินจากอาหารและสุราก็ยังเป็นสิ่งที่ไม่อาจแทนที่ได้ ซูจื่อม่อแทรกตัวผ่านฝูงชนและหาร้านเตี๊ยมริมถนนเพื่อพักอาศัยพลางรอคอยให้การประลองยอดฝีมือระดับเซียนเริ่มต้นขึ้น ทุกห้องในโรงเตี๊ยมรายล้อมไปด้วยเขตอาคมลึกลับที่สามารถสกัดกั้นการตรวจจับของสัมผัสจิตและเสียงได้ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นฝีมือของผู้เชี่ยวชาญ คนที่สามารถเปิดโรงเตี๊ยมในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงบรรพกาลได้ ย่อมไม่ใช่คนธรรมดา! ซูจื่อม่อใช้เวลาส่วนใหญ่เก็บตัวอยู่ในห้อง อย่างไรก็ตาม เขาจะแบ่งเวลาในแต่ละวันเพื่อไปที่ห้องโถงและหาที่นั่งมุมหนึ่งเพื่อค่อยๆ ละเมียดสุราพลางเงี่ยหูฟังบทสนทนาของผู้บำเพ็ญเพียรโดยรอบเพื่อรวบรวมข้อมูล สำหรับเขาแล้ว ทุกอย่างเกี่ยวกับแดนใต้นั้นแปลกหน้าอย่างยิ่ง แม้เขาจะมีไพ่ตายอยู่มากมาย แต่เขาก็ไม่กล้าประมาทผู้อื่น จึงคอยสอบถามเกี่ยวกับยอดฝีมือระดับเซียนผู้แข็งแกร่งที่สุดจาก 49 ดินแดนวิญญาณ ทว่า สองวันที่ผ่านมานี้กลับมีเรื่องแปลกประหลาด จำนวนยอดฝีมือระดับเซียนในดินแดนศักดิ์สิทธิ์เพลิงบรรพกาลเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเกินคาด แถมยังมีผู้บำเพ็ญเพียรในเครื่องแต่งกายแบบอื่นเดินทางมาถึง ซึ่งชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้มาจากแดนใต้! ในวันนี้ เช่นเคย ซูจื่อม่อมานั่งที่มุมหนึ่งของห้องโถงโรงเตี๊ยมและสั่งสุรามาหนึ่งกา เขานั่งจิบช้าๆ และฟังบทสนทนาของผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากในห้องโถง “พวกเจ้าได้ข่าวหรือไม่? การประลองระดับเซียนของแดนใต้เราคราวนี้ถึงกับทำให้ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยินหยางตื่นตระหนก! ข้าเห็นกลุ่มคนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยินหยางมาถึงเมื่อวานนี้!” “ไม่ใช่แค่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์หยินหยางหรอก” ผู้บำเพ็ญเพียรอีกคนกล่าว “คนจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์อีกสี่แห่งก็มาที่นี่เช่นกัน ยิ่งไปกว่านั้น ยอดฝีมือระดับเซียนชั้นนำของเผ่าศักดิ์สิทธิ์ก็มาด้วย!” “อา!” เมื่อเอ่ยถึงเผ่าศักดิ์สิทธิ์ ฝูงชนต่างแตกตื่น! ผู้บำเพ็ญเพียรหลายคนรอบข้างแห่กันเข้ามา บางคนถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “เป็นไปได้ไหมว่าคนของเผ่าศักดิ์สิทธิ์จะเข้าร่วมการประลองระดับเซียนครั้งนี้ด้วย?” “ถ้าเป็นอย่างนั้น อัจฉริยะไม่กี่คนของ 49 ดินแดนวิญญาณคงไม่มีโอกาสได้สู้เพื่อชิงตำแหน่งเซียนผู้ไร้เทียมทานหรอก” “จริงด้วย เผ่าศักดิ์สิทธิ์ไร้คู่ต่อสู้ในหมู่รุ่นราวคราวเดียวกันและมีสายเลือดบรรพกาล มีแต่เผ่าศักดิ์สิทธิ์เท่านั้นที่สู้กับเผ่าศักดิ์สิทธิ์ได้ สิ่งมีชีวิตจากเผ่าพันธุ์อื่นถือว่าด้อยกว่าโดยสิ้นเชิง” “เรื่องนี้มันมีเงื่อนงำ! เหตุใดผู้เชี่ยวชาญจากแดนอื่นถึงถูกดึงดูดด้วยตำแหน่งเซียนผู้ไร้เทียมทานในแดนใต้ของเราได้? แม้แต่เผ่าศักดิ์สิทธิ์ก็ยังตื่นตระหนก” “หรือว่าสมบัติที่เป็นรางวัลในคราวนี้จะพิเศษมาก?” “ไม่มีใครรู้ว่าสมบัติรางวัลคืออะไรจนกว่าจะถึงวินาทีสุดท้าย” ทุกคนต่างจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรสโดยไม่ได้ข้อสรุป ท่ามกลางฝูงชน คนผู้หนึ่งกระแอมเบาๆ แล้วพูดอย่างลำพองใจ “ข้าได้ยินข่าวลือมาเรื่องหนึ่ง” “บอกมา บอกมา!” “เฮ้ย เจ้าจมูกวัว เลิกพูดอ้อมค้อมเสียที!” ทุกคนต่างเร่งเร้า นักพรตเฒ่าที่มีจมูกคล้ายจมูกวัวลูบคางและเคราของตนเบาๆ แล้วกล่าวช้าๆ “ตามที่ข้ารู้มา เผ่าศักดิ์สิทธิ์จากทั้งสี่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้มาที่นี่เพื่อตำแหน่งเซียนผู้ไร้เทียมทานหรือรางวัลสุดท้าย แต่มาเพื่อ...” ถึงตรงนี้ นักพรตเฒ่าจงใจลากเสียงยาวก่อนจะกล่าวคำพูดที่น่าตกใจว่า “ดอกบัวเขียวสรร