บทที่ 763 - บทแห่งความมืดมิด การต่อสู้ของพวกเขาอาจเรียกได้ว่าจบลงอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ ทว่าไม่มีใครที่อยู่นอกวงการต่อสู้จะเข้าใจได้เลยว่าสถานการณ์ในตอนนั้นอันตรายเพียงใด หากซูจื่อม่อถูกคำพูดของพวกรากษสปั่นหัวจนเผยช่องโหว่ออกมาจริงๆ หรือหากเขาช้าไปเพียงเสี้ยววินาที คนที่ต้องนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นก็คงเป็นเขาแทน ซูจื่อม่อจ้องมองร่างไร้วิญญาณของรากษสด้วยสายตาเย็นเยียบ สิ่งที่รากษสพูดมาส่วนใหญ่นั้นเป็นความจริง! ซูจื่อม่อไม่ใช่คนดีมีเมตตาและไม่เคยคิดจะช่วยชีวิตทุกคน แต่เมื่อชะตากรรมของไอ้อ้วน ลิง และคนอื่นๆ ในเมืองหมื่นปรากฏยังคงไม่แน่ชัด เขารู้ดีว่าตนจำเป็นต้องกลับไปตรวจสอบให้เห็นกับตา สถานการณ์ในเมืองหมื่นปรากฏดูเลวร้ายยิ่งนัก บางทีมันอาจจะเลวร้ายเสียยิ่งกว่าที่เขาคาดคิดเอาไว้ด้วยซ้ำ! แค่รากษสเพียงตนเดียวก็รับมือได้ยากลำบากถึงเพียงนี้ ซูจื่อม่อไม่มีความมั่นใจเลยหากในเมืองหมื่นปรากฏมีรากษสอยู่มากกว่าร้อยตนจริงๆ ยิ่งไปกว่านั้น จากการได้เห็นรากษสที่ตายไป ซูจื่อม่อยังพบอีกว่าพวกมันยังมีหัวหน้ารากษสอยู่ด้วย! พละกำลังของหัวหน้ารากษสนั้นอาจเทียบเคียงได้กับระดับจินตานขั้นสูงหรือกระทั่งระดับหยวนอิง! แน่นอนว่าทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดในตอนนี้คือการกินโอสถและฟื้นฟูร่างกายอยู่ที่นี่ แม้จะไม่สามารถฟื้นฟูกลับสู่สภาพสมบูรณ์ได้ แต่เขาก็ต้องฟื้นฟูพลังจิตวิญญาณให้ได้อย่างน้อย 80% ก่อนที่จะกลับไปพร้อมกับปรากฏการณ์พลังของระดับจินตาน นั่นคือทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุด อย่างไรก็ตาม ซูจื่อม่อเป็นห่วงไอ้อ้วนและคนอื่นๆ อย่างแท้จริง ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจที่จะกลับไปยังเมืองหมื่นปรากฏทันที! “ขอให้พวกเจ้าไม่เป็นอะไรนะ!” ซูจื่อม่อพึมพำเบาๆ ด้วยแววตาที่เย็นเยียบ ก่อนจะพุ่งทะยานไปในทิศทางของเมืองหมื่นปรากฏด้วยความเร็วสูง ... ปราณโลหิตพุ่งพล่านสู่ท้องฟ้าและวิญญาณอาฆาตล้อมรอบเมืองหมื่นปรากฏ บนถนน บนหลังคา และในทุกซอกทุกมุม เต็มไปด้วยเศษอวัยวะและศพที่เย็นชืด เป็นภาพที่น่าสยดสยองอย่างยิ่ง แสงสีมืดมัวยังคงลอยวนอยู่กลางอากาศ เสียงหัวเราะอย่างชั่วร้ายดังกึกก้องไปทั่วทุกแห่งหน! รากษสแต่ละตนต่างกุมตัวผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือเพียงลมหายใจรวยรินไว้ในมือ พวกมันกัดกินเนื้อสดๆ คำโต นัยน์ตาส่องประกายสีเขียวด้วยความตื่นเต้นยินดี ในบรรดายอดฝีมือหนึ่งแสนคน เกือบครึ่งหนึ่งได้ตายไปแล้ว และอีกจำนวนมากก็ได้รับบาดเจ็บ! “ข้าบอกไปแล้วใช่ไหมว่าห้ามใครออกไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากข้า!” ผู้นำเผ่าพันธุ์เทพยืนอยู่กลางอากาศและก้มมองลงมายังผู้บำเพ็ญเพียรที่หวาดกลัวอย่างถึงที่สุดเบื้องล่าง แม้น้ำเสียงจะราบเรียบแต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้งได้! ไม่มีใครกล้าท้าทายเผ่าพันธุ์เทพ ใครก็ตามที่คิดต่อต้านเผ่าพันธุ์เทพ มีเพียงความตายเท่านั้นที่รออยู่! ค่อยๆ มีผู้บำเพ็ญเพียรบางคนหยุดความพยายามที่จะหลบหนี และดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังที่ไร้ก้นบึ้ง บางคนยืนตัวแข็งทื่ออยู่กับที่ จ้องมองศพในแอ่งเลือดด้วยแววตาว่างเปล่าราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว “ดีมาก” มุมปากของผู้นำเผ่าพันธุ์เทพกระตุกยิ้มก่อนจะเอ่ยคำพูดเย็นชา “ตราบใดที่พวกเจ้ายังอยู่นิ่งๆ ที่นี่ ข้าจะไม่ฆ่าฟันอย่างไร้เหตุผล และจะไม่จับพวกเจ้ากินเป็นอาหารเหมือนพวกเผ่ารากษส” ในสายตาของเผ่าพันธุ์เทพ มนุษย์นั้นมีค่าต่ำต้อยเหลือเกินและเนื้อของพวกมันก็สกปรกจนไม่อาจเทียบได้ พวกมันไม่สามารถฝืนใจกินสิ่งที่ต่ำต้อยถึงเพียงนี้ได้ “หึ!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หัวหน้ารากษสที่อยู่กลางอากาศก็แค่นเสียงอย่างเย็นชาพร้อมกับยกแขนขึ้นแล้วตะโกนว่า “พวกพ้องทั้งหลาย พวกเจ้าอิ่มกันหรือยัง?” “ท้องข้าแทบจะแตกอยู่แล้ว! สนุกจริงๆ!” รากษสตนหนึ่งหัวเราะร่า หัวหน้ารากษสพยักหน้าแล้วโบกมือพลางประกาศ “พวกมดปลวกเผ่ามนุษย์ ฟังให้ดี! ตราบใดที่พวกเจ้ายังอยู่ในเมืองหมื่นปรากฏอย่างเชื่อฟังและไม่คิดหนี เผ่ารากษสจะไว้ชีวิตพวกเจ้าไปก่อนในตอนนี้!” “หัวหน้า แม้เราจะอิ่มหนำสำราญจากการกินแล้ว แต่เรายังไม่จุใจกับการฆ่าเลย!” รากษสตนหนึ่งตะโกนออกมาโดยไม่อาจเก็บงำความตื่นเต้นในดวงตาไว้ได้ “เจ้ารู้อะไรบ้าง!” หัวหน้ารากษสยิ้มอย่างชั่วร้าย “ถ้าเราฆ่ามนุษย์พวกนี้จนหมด เนื้อของพวกมันก็จะสดใหม่อีกต่อไปไม่ได้! ข้าตั้งใจจะเลี้ยงพวกมันไว้ในเมืองหมื่นปรากฏเพื่อเป็นอาหารในอนาคตต่างหาก!” “ท่านช่างฉลาดปราดเปรื่องจริงๆ ท่านหัวหน้า!” รากษสจำนวนมากตะโกนขึ้นพร้อมกันด้วยแววตาที่เป็นประกาย ผู้อาวุโสอวี้จุนตัวสั่นด้วยความโกรธแค้นเมื่อได้ยินเช่นนั้น หลวงจีนหยินลู่ถอนหายใจยาว เมื่อเห็นทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เขารู้สึกได้ถึงความสิ้นหวังและความไร้ทางสู้ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ในยุคบรรพกาล เมื่อครั้งที่ถูกปกครองโดยหมื่นเผ่าพันธุ์ ผู้บำเพ็ญเพียรจำนวนมากขึ้นหยุดความพยายามที่จะหลบหนี พวกเขาแทบไม่มีโอกาสรอดหากยังคงพยายามหนีออกไปจากเมืองนี้ หากพวกเขาอยู่ที่เมืองหมื่นปรากฏต่อไป อย่างน้อยก็อาจจะมีชีวิตอยู่รอดต่อไปได้อีกระยะหนึ่ง “เหนียนฉีตกอยู่ในมือของพวกเผ่าพันธุ์เทพ ข้าไปไม่ได้ พวกเจ้าไปกันก่อนแล้วไปตามหาพี่ใหญ่ อย่าให้เขากลับมาที่นี่เด็ดขาด” ชิงชิงมีสีหน้าที่ขัดแย้งกันอย่างรุนแรง ในที่สุดหลังจากไตร่ตรองครู่หนึ่งเธอก็ตัดสินใจ ไอ้อ้วนและคนอื่นๆ ไม่รู้จักเหนียนฉี ทว่าชิงชิงมองเห็นได้อย่างชัดเจน หญิงสาวที่ถูกพันธนาการมือเท้าโดยเผ่าพันธุ์เทพผู้นั้นคือเหนียนฉีไม่ผิดแน่! “ข้าก็ไม่ไปเหมือนกันถ้าเจ้าไม่ไป” พยัคฆ์วิญญาณระงับความกลัวและทุบอกตัวเองด้วยสีหน้ามุ่งมั่น “ไม่ต้องห่วง หูเป่าเทียนจะอยู่ตรงนี้เป็นเพื่อนเจ้าเอง! พวกผู้บุกเบิกจากเผ่าพันธุ์อื่นพวกนี้ต้องข้ามศพข้าไปก่อนถึงจะแตะต้องเจ้าได้!” ชิงชิงรู้สึกตื้นตันใจและมองพยัคฆ์วิญญาณด้วยดวงตาที่แดงก่ำ “พวกเราก็ไม่ไปเหมือนกัน” ดวงตาสีเลือดของลิงสั่นไหวขณะเอ่ยอย่างสงบนิ่ง “พี่ลิง ท่าน...” “ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร เราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกัน ดังนั้นเราย่อมต้องร่วมทุกข์ร่วมสุขไปด้วยกัน” “นั่นสิ! ร่วมทุกข์ร่วมสุข!” ราชสีห์ทองคำพยักหน้าเช่นกันพร้อมกับกำหมัดแน่น ไอ้อ้วนเกาหัวตัวเองแล้วหันไปมองเหลิ่งโหรวและหลินเสวียนจีอย่างลังเล หลินเสวียนจีหัวเราะขื่นๆ “ข้าไม่มีทางไปแน่นอน เมืองหมื่นปรากฏถูกสร้างขึ้นโดยตำหนักปริศนา ในฐานะศิษย์รุ่นปัจจุบันของตำหนักปริศนา ที่นี่จะต้องเป็นที่ฝังศพของข้า ต่อให้ต้องตายที่นี่ข้าก็ยอม!” จีเฉิงเทียนดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ขณะเอ่ยด้วยน้ำเสียงมืดหม่น “อยู่กันที่นี่เถอะ ตอนนี้ผู้บำเพ็ญเพียรส่วนใหญ่เลือกที่จะอยู่ในเมืองหมื่นปรากฏ มีเพียงส่วนน้อยที่หลบหนีออกไป ถ้าเราทำอะไรบุ่มบ่าม เราจะต้องตกเป็นเป้าหมายของพวกรากษสและเผ่าพันธุ์เทพอย่างแน่นอน!” “ตกลง!” ทุกคนเห็นพ้องต้องกัน “ทุกคน มารวมตัวกันรอบๆ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับหยวนอิงสามคนนี้!” หัวหน้ารากษสมองไปยังผู้อาวุโสอวี้จุนและอีกสองคนที่เหลือด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย “ทำไมถึงขยับตัวช้าแบบนั้น? อยากตายนักหรือไง!” ผู้บำเพ็ญเพียรที่บาดเจ็บสาหัสจนเดินโซเซถูกรากษสตะคอกใส่ ก่อนจะถูกตัดศีรษะจนตายคาที่ทันที! ผู้บำเพ็ญเพียรที่เหลือต่างหวาดผวาและรีบเร่งฝีเท้า เหล่าคนจากเผ่าพันธุ์เทพยืนวางท่าอย่างยโส มือไพล่หลัง ดวงตาของพวกเขาเย็นชาปราศจากความสงสารขณะเฝ้ามองดูสถานการณ์อยู่ห่างๆ ไม่นานนัก ผู้บำเพ็ญเพียรในเมืองก็ถูกต้อนมารวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนหนาแน่น ด้วยการสนับสนุนจากผู้อาวุโสลั่วเสวี่ย ผู้อาวุโสอวี้จุนพยายามฝืนยืนขึ้นและมองลงไปเบื้องล่าง เมื่อวานนี้ที่นี่เคยมีเหล่าอัจฉริยะมนุษย์นับแสนคน แต่บัดนี้เหลือเพียงห้าหมื่นคนเท่านั้น ครึ่งหนึ่งของผู้บำเพ็ญเพียรกลายเป็นศพเย็นชืดที่กำลังหลับใหลไปชั่วนิรันดร์! น่าสังเวชนัก! ครึ่งหนึ่งของห้าหมื่นคนที่เหลือก็ได้รับบาดเจ็บเช่นกัน และสุดท้ายคงไม่พ้นต้องกลายเป็นอาหารของเผ่ารากษส ไม่มีใครได้รับข้อยกเว้น! น้ำตาไหลอาบใบหน้าของผู้อาวุโสอวี้จุน ริมฝีปากของเขาสั่นระริก หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็เลือกที่จะนิ่งเงียบ เสียงของเขาถูกกลืนหายไปกลายเป็นเพียงเสียงถอนหายใจอันหนักอึ้ง ยอดเขาหมื่นปรากฏตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังพวกเขา ยอดเขาลูกนี้ถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ยุคบรรพกาล ได้เฝ้ามองการกำเนิดของอัจฉริยะและยอดฝีมือไร้พ่ายนับไม่ถ้วน รวมถึงการผงาดขึ้นของเผ่าพันธุ์มนุษย์ มันเป็นพยานของการต่อสู้และการปะทะกันของจักรพรรดิบรรพกาล! แต่ทว่าบัดนี้ ยอดเขาลูกนี้กลับต้องมาเป็นพยานให้กับการสังหารหมู่เหล่าอัจฉริยะนับแสนคนโดยผู้บุกรุกจากเผ่าพันธุ์ต่างถิ่น! วันนี้จะกลายเป็นบทที่น่าอัปยศและมืดมิดที่สุดในประวัติศาสตร์ของเผ่าพันธุ์มนุษย์ไปตลอดกาล!