Chapter 615 - การวางแผนของปรมาจารย์หงเสิ่น ปรมาจารย์หงเสิ่นทุ่มหมดหน้าตักโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในฐานะคนที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสในทุกๆ วัน เขาพร้อมจะเสียสละทุกอย่างที่มีเพื่อให้ได้โอกาสหลุดพ้นจากความทรมานนี้ หากมีแสงสว่างเพียงริบหรี่สาดส่องผ่านความมืดมิด ใครก็ตามที่จมดิ่งอยู่ในความมืดนั้นย่อมต้องไขว่คว้ามันเอาไว้ หลังจากที่หลินหยวนได้ยินสิ่งที่ปรมาจารย์หงเสิ่นกล่าว แววตาของเขาก็เป็นประกาย เขาได้วางแผนที่จะชักจูงปรมาจารย์หงเสิ่นเอาไว้ก่อนแล้ว หลินหยวนคิดกับตัวเองว่า การจะทำให้ผู้สร้างสรรค์สักคนยอมสาบานด้วยรูนพลังเจตจำนงเพื่อมาเป็นผู้ติดตามของเขานั้นเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ทว่าเขาไม่คาดคิดเลยว่า ทันทีที่เขาเริ่มเดินหมากชักจูงปรมาจารย์หงเสิ่น อีกฝ่ายกลับ "ทำลายตัวเอง" ลงทันที เขาเทหมดหน้าตักลงบนโต๊ะ พร้อมให้หลินหยวนคว้าไปได้โดยง่าย ตามคำบอกเล่าของปรมาจารย์หงเสิ่น เขาอยู่ห่างจากการเลื่อนระดับเป็นผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 เพียงแค่เส้นผมเดียวเท่านั้น หากปรมาจารย์หงเสิ่นสามารถเลื่อนระดับเป็นผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ได้หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บที่วิญญาณหายดี เมืองสกายซิตี้ก็จะมีผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ที่แท้จริงเสียที อย่างไรก็ตาม หลินหยวนไม่แน่ใจว่าปรมาจารย์หงเสิ่นจะสามารถเลื่อนระดับเป็นระดับ 4 ในเวลาอันสั้นอย่างที่พูดได้จริงหรือไม่ แต่ไม่ว่าจะเป็นเรื่องจริงหรือเท็จ มันก็ไม่ได้สร้างความแตกต่างอะไรให้แก่หลินหยวน ด้วยความสามารถของปรมาจารย์หงเสิ่นในฐานะผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ขั้นสูงสุด หลินหยวนก็เต็มใจที่จะลงทุนใช้ยางสนต้นสนเหมันต์กับเขาแล้ว เนื่องจากต้นสนเหมันต์สามารถนำมาใช้รักษาอาการบาดเจ็บที่วิญญาณได้ มันจึงมีค่ามหาศาล ยางจากต้นสนเหมันต์คือของสะสมและหนึ่งในความลับของหลินหยวน ด้วยนิสัยของเขา หลินหยวนไม่มีวันนำความลับนี้ออกมาแลกเปลี่ยนกับสิ่งใด แต่มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรหากเก็บไว้เฉยๆ หากมันสามารถใช้แลกเปลี่ยนกับความจงรักภักดีของผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ได้ ก็นับว่าคุ้มค่า ต่อให้ปรมาจารย์หงเสิ่นจะไม่สามารถเลื่อนระดับเป็นผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ได้ในเร็ววันหลังจากรักษาอาการบาดเจ็บวิญญาณหาย ก็ไม่ใช่ปัญหา ความสามารถของผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ในการวิวัฒนาการอสูรก็เพียงพอต่อความต้องการของหลินหยวนแล้ว ความสามารถของผู้สร้างสรรค์นั้นเกิดจากการสั่งสมผ่านการสร้างสรรค์ของเหลววิญญาณอย่างต่อเนื่อง หลินหยวนมีงานล้นมือในฐานะผู้สร้างสรรค์ และเขาต้องการความช่วยเหลือจากปรมาจารย์หงเสิ่นเพื่อวิวัฒนาการปลาแองเจิลฟิชแห่งความสุขวัยเยาว์ให้ถึงระดับทอง ปรมาจารย์หงเสิ่นคงจะต้องทำงานหนักจนรากเลือดเพื่อจัดการกับงานอันมหาศาลนี้ หลินหยวนเชื่อว่าต่อให้ปรมาจารย์หงเสิ่นจะหัวทึบเพียงใด งานอันหนักหน่วงนี้ก็จะช่วยกระตุ้นให้เขาค้นพบวิธีใช้พลังวิญญาณของตนในการปรุงของเหลววิญญาณและกลายเป็นผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ได้ ในเมื่อปรมาจารย์หงเสิ่นต้องการเป็นผู้ติดตามของเขา หลินหยวนจึงจำเป็นต้องบอกกฎเกณฑ์บางอย่างให้ชัดเจนเสียก่อน "ในฐานะผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 คุณย่อมรู้อยู่แล้วว่ายางของต้นสนเหมันต์ระดับ 3 ขั้นจักรพรรดิ/ตำนาน II นั้นล้ำค่าเพียงใด หากผมรับคุณเป็นผู้ติดตาม คุณจะต้องทำงานหนักทุกวันเพื่อพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง" ขณะที่หลินหยวนพูด แม่แห่งการอาบเลือดก็มองเขาด้วยสายตาชื่นชม ในฐานะอสูรสายพันธุ์แมงมุม เส้นทางสู่การวิวัฒนาการของแม่แห่งการอาบเลือดนั้นเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยม มันสังหารอสูรมานับไม่ถ้วน ดังนั้นแม่แห่งการอาบเลือดจึงเข้าใจสายสัมพันธ์ระหว่างลู่ผินหรูและหลินหยวนได้ดี ซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้หลินหยวนใช้ยางต้นสนเหมันต์เพื่อรักษาเธอ ทว่ามันรู้สึกว่าหลินหยวนเสียสละมากเกินไป แต่เมื่อได้ยินหลินหยวนยื่นข้อเสนอแก่ชายชราที่ดูมอซอคนนี้ แม่แห่งการอาบเลือดก็รู้ทันทีว่าหลินหยวนได้วางแผนวิธีชดเชยสิ่งที่เสียไปไว้แล้ว หลินหยวนให้ความสำคัญกับสายสัมพันธ์ทางอารมณ์มากกว่าคนทั่วไป และนั่นคือลักษณะนิสัยที่ทำให้แม่แห่งการอาบเลือดนับถือหลินหยวนอย่างไม่รู้ตัว ปรมาจารย์หงเสิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงประหม่า ผู้สร้างสรรค์ระดับ 3 ขั้นสูงสุดสามารถใช้วัตถุดิบวิญญาณระดับจักรพรรดิได้ แต่พวกเขาไม่สามารถใช้วัตถุดิบจากอสูรที่วิวัฒนาการเหนือกว่าระดับจักรพรรดิไปแล้ว แน่นอนว่าเขาไม่สามารถใช้วัตถุดิบวิญญาณของอสูรระดับจักรพรรดิ/ตำนาน II มารักษาดวงวิญญาณที่บาดเจ็บของเขาได้ เมื่อได้ทุ่มหมดหน้าตักลงบนโต๊ะ ปรมาจารย์หงเสิ่นผู้หยิ่งผยองก็รู้สึกเป็นครั้งแรกว่าเขาไม่มีอะไรเหลือให้แลกเปลี่ยนกับยางของต้นสนเหมันต์อีกแล้ว หากเด็กหนุ่มคนนี้เต็มใจใช้ยางต้นสนเหมันต์ห้าหยดเพื่อจ้างผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 มันก็คงซื้อเวลาของผู้สร้างสรรค์ระดับ 4 ได้เพียงแค่สองเดือนเท่านั้น ดังนั้น ปรมาจารย์หงเสิ่นจึงรู้ดีว่าสิ่งเดียวที่เขามีค่าพอจะแลกเปลี่ยนได้ก็คือความจงรักภักดีของเขา ความจงรักภักดีของปรมาจารย์หงเสิ่นคือสิ่งที่หลินหยวนต้องการมากที่สุด ไข่มุกดอกบัวทองของหลินหยวนนั้นล้ำค่ามาก และเขาต้องการผู้สร้างสรรค์มาคอยดูแลพวกมัน การฟูมฟักอสูรกลายพันธุ์ที่มีค่าเช่นนี้จะนำมาซึ่งผลประโยชน์มหาศาล หลินหยวนไม่สามารถมอบหมายงานนี้ให้ใครได้หากบุคคลนั้นไม่ได้สาบานด้วยรูนพลังเจตจำนง หลังจากได้ยินสิ่งที่หลินหยวนพูด ใบหน้าของปรมาจารย์หงเสิ่นก็เปล่งประกายด้วยความปิติ เขาตระหนักว่าเด็กหนุ่มคนนี้ตกลงรับข้อเสนอของเขาแล้ว และเพียงแค่ต้องการรับประกันว่าเขาจะทำงานหนัก เมื่อเทียบกับการต้องทนทุกข์ทรมานจากอาการบาดเจ็บที่วิญญาณทุกวัน การทำงานหนักนั้นถือเป็นสวรรค์ ปรมาจารย์หงเสิ่นมีชีวิตอยู่มานานหลายปีและก้าวเท้าเข้าใกล้หลุมศพไปครึ่งตัวแล้ว เขารู้ดีว่ายิ่งคนเราเต็มใจเสียสละมากเท่าไร ก็ยิ่งได้รับกลับมามากเท่านั้น การยุ่งอยู่กับงานจะช่วยพัฒนาพลังของผู้สร้างสรรค์ ยิ่งเขามีฝีมือในฐานะผู้สร้างสรรค์มากเท่าไร เขาก็จะยิ่งได้รับความเคารพจากเด็กหนุ่มคนนี้มากขึ้นเท่านั้น นี่คือวงจรเชิงบวกที่เขาจะได้รับจากความขยันหมั่นเพียร "ตกลงครับ ตราบใดที่คุณสัญญาว่าจะให้เวลาผมพักผ่อนวันละแปดชั่วโมง ผมจะทำงานวันละ 16 ชั่วโมง" ปรมาจารย์หงเสิ่นกัดฟันพูด "ผมสามารถทำพันธสัญญาคู่กับสลอธพลังชีวิต (Vitality Sloth) ได้ มันจะช่วยให้ผมทำงานได้นานขึ้น" หลินหยวนโบกมือปฏิเสธอย่างรวดเร็วและกล่าวว่า "ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้นหรอก ผมจะไม่ให้คุณทำงานหนักเกินไปหรอก แต่คุณต้องทำงานประมาณ 12 ชั่วโมงต่อวันก็พอ" หลังจากรักษาอาการบาดเจ็บที่วิญญาณหายดีและสาบานด้วยรูนพลังเจตจำนงเพื่อเป็นผู้ติดตามของหลินหยวนแล้ว ปรมาจารย์หงเสิ่นก็นับว่าเป็นคนในครอบครัวของหลินหยวนเช่นกัน เพื่อให้ปรมาจารย์หงเสิ่นใช้ศักยภาพของเขาได้อย่างเต็มที่ หลินหยวนจึงวางแผนที่จะลงทุนทรัพยากรไปกับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องให้ปรมาจารย์หงเสิ่นทำพันธสัญญากับสลอธพลังชีวิตซึ่งแทบไม่มีประโยชน์และใครๆ ก็ทำได้ พันธสัญญาของหู่เฉวียนที่มีต่อสลอธพลังชีวิตเคยเป็นเรื่องที่ทำให้หลินหยวนปวดหัว ในตอนแรก หลินหยวนคิดจะถามหู่เฉวียนว่าเขาสนใจอยากทำพันธสัญญากับอสูรที่เหมาะสมกว่านี้ไหม แต่สุดท้าย หู่เฉวียนกลับแอบไปทำพันธสัญญากับสลอธพลังชีวิตเพื่อให้ตัวเองทำงานได้หนักขึ้นกว่าเดิม