ตอนที่ 127: สาวมัธยมปลาย (ภรรยา) Circe กับผมได้ออกเดตแบบสดใสและชวนให้นึกถึงวัยเยาว์อีกครั้งในรอบนานมาก ชายหญิงในชุดนักเรียนเดินจับมือกันไปตามถนน พลางเพลิดเพลินกับการได้อยู่ด้วยกัน เหล่าแม่มดมองพวกเราแล้วก็ส่งยิ้มมุมปากอย่างอยากรู้อยากเห็น ไม่ใช่แค่ Circe เท่านั้น แม้แต่ผมซึ่งเป็นผู้ชายเพียงคนเดียวในละแวกนั้น ก็ย่อมดึงดูดสายตาโดยธรรมชาติ พออยู่ด้วยกันทั้งคู่ สายตาคนก็ยิ่งต้องหันมามอง ทุกครั้งที่ Circe รับรู้ถึงสายตาพวกนั้น ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที แต่เมียผมที่ยังไม่ยอมปล่อยมือจากผมกลับน่ารักเกินไปจริงๆ “อึก... เด็กๆ จะคิดว่าฉันดูน่าขันไหมนะ ฉันไม่ได้ใส่ชุดนักเรียนมา 300 ปีแล้ว...” “ไม่เป็นไรหรอก คุณใส่แล้วดูดีมาก ตอนนี้ดูเหมือนสาวมัธยมปลายได้เลย” “ฟึ่บ! สามีของฉันนี่หลงรักฉันจนตาบอดจริงๆ เป็นปัญหาเลยนะ” “ผมแค่พูดตามข้อเท็จจริงอย่างนักวิชาการเท่านั้นเอง” ผมพูดพร้อมรอยยิ้ม Circe ในชุดนักเรียนดูงดงามอย่างเป็นธรรมชาติและสวยสะดุดตาจริงๆ เผ่าพันธุ์อายุยืนอย่างแม่มด ร่างกายจะหยุดอยู่ในช่วงที่งดงามที่สุดของชีวิตไปเกือบตลอดช่วงเวลาที่เหลือ ถ้าจะบอกว่าสมัยเป็นนักเรียนคือช่วงที่ Circe งดงามที่สุดก็คงไม่เชิง... แต่ผิวพรรณที่เต่งตึงกับเรือนร่างที่เปี่ยมชีวิตชีวาของเธอก็ยังดูอ่อนเยาว์มากพอ ถ้าต้องกำหนดอายุทางกายภาพของ Circe คงจะเป็นผู้หญิงวัยผู้ใหญ่ที่สุกงอมที่สุดกระมัง ผู้หญิงที่มีอกมีสะโพกอวบอิ่มเต็มตัวในชุดนักเรียนสุดเซ็กซี่ แน่นอนว่ามันเข้ากับเธออย่างพอดิบพอดี ถ้าจะว่าไป ผมว่ามนต์เสน่ห์ของ Circe มันเหนือกว่านั้นอีก เธอมีความเซ็กซี่แบบผู้ใหญ่ ความเย้ายวนและความงามเฉพาะตัวของผู้หญิงที่ผ่านกาลเวลา ความมีเสน่ห์ที่เกิดขึ้นได้ก็เพราะได้ใช้ชีวิตผ่านวันเวลาเท่านั้น “งั้น ต่อไปจะไปไหนต่อดี?” Circe พยายามเปลี่ยนเรื่องเพื่อกลบความเขินอายของตัวเอง ผมหัวเราะเบาๆ แล้วปรับจังหวะฝีเท้าเดินไปพร้อมกับเธอ “กินกันไปแล้ว งั้นไปคาเฟ่ดีไหม ผมได้ยินว่ามีร้านใกล้ๆ ที่มีของหวานอร่อยมาก” “มีที่แบบนั้นด้วยเหรอ?” “ผมเห็นจากนิตยสารน่ะ” Circe กระพริบตาอย่างแปลกใจ “...รู้เรื่องอาณาเขตแม่มดมากกว่าฉันซะอีกนะ” “ก็แค่เดินๆ ดูแล้วบังเอิญรู้เข้า” พูดจริงๆ ผมก็แอบแปลกใจเหมือนกัน ตอนหาสถานที่เดต ผมดันเจอร้านเสื้อผ้าและร้านขนมหวานอยู่เยอะกว่าที่คิด มันไม่แปลกที่จะมีร้านค้าอยู่บ้าง เพราะคฤหาสน์ของแม่มดใหญ่เป็นศูนย์กลางของอาณาเขตแห่งนี้ แต่ถ้าดูจากจำนวนแม่มดแล้ว มันก็เยอะพอตัว ราวกับว่าแม่มดทุกคนต่างก็มีอะไรให้ทำกันหมด คงเพราะแม่มดก็เป็นผู้หญิงนั่นแหละ เพราะเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีแต่ผู้หญิง พวกเธอเลยดูจะสนใจแฟชั่นน่ารักๆ กับของหวานเป็นพิเศษ พอมีเวทมนตร์กับอุตสาหกรรมพื้นฐานพัฒนาไปแล้ว เรื่องพวกนั้นก็ย่อมเติบโตตามไปด้วย มันทำให้ผมสะดวกขึ้นมาก แม้แต่ชุดนักเรียนชุดนี้ก็เป็นงานสั่งทำจากร้านใกล้ๆ นี่เอง “ได้ยินมาว่าช็อกโกแลตเค้กกับสตรอว์เบอร์รีเค้กของที่นี่ดังมาก เราสั่งอย่างละชิ้นมาแบ่งกันดีไหม?” “ฟังดูดีนะ อ้อ แล้วจะสั่งของฝากให้เด็กๆ ด้วยไหม?” พอถึงคาเฟ่ พวกเราก็ไปนั่งที่โต๊ะว่าง Circe ดึงผมไปนั่งมุมที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว “มีที่ริมหน้าต่างด้วยนะ แบบนี้โอเคไหม?” “อืม แบบนี้แหละดี คนมองเราเยอะเกินไป ฉันไม่อยากให้ช่วงเวลาสองต่อสองถูกขัดจังหวะ” “โอ๊ย ภรรยาฉันน่ารักชะมัด ผมนี่ได้แต่งงานกับเธอคงฟลุกสุดๆ” “เลิกแกล้งฉันได้แล้ว ฉันแค่อยากใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุดก็เท่านั้น” นี่คือ Circe คนเดิมที่ถึงจุดสุดยอดเพราะโดนตีก้นตอนผมเอาเธอ เห็นเธอทำตัวสดใสและไร้เดียงสาแบบนี้แล้วรู้สึกสดชื่นดีอย่างบอกไม่ถูก พวกสาวใช้ในอาณาเขตนี้ก็มีทั้งที่ยังอ่อนเยาว์และไร้เดียงสา... แต่ส่วนใหญ่พอรู้จักผู้ชายเข้าหน่อยก็มักจะเปลี่ยนเป็นสาวเย้ายวนกันอย่างรวดเร็ว อาจเป็นเพราะ Circe เป็นคนใจดีและใสซื่อโดยธรรมชาติก็ได้ ไม่ใช่ว่า Circe จะไม่เซ็กซี่สักหน่อย ตรงกันข้าม ตอนอยู่บนเตียง เธอกลับปล่อยอารมณ์ราคะยิ่งกว่าใครเสียอีก “ฮืม~ น่ารักกว่าที่คิดอีกนะ” ระหว่างที่เราแหย่กันไปมา เค้กก็ถูกยกมาเสิร์ฟ อย่างที่ Circe ว่าไว้ เค้กของที่นี่น่ารักจริงๆ ไม่แปลกเลยที่ร้านนี้จะฮิตเป็นพิเศษในหมู่แม่มด ไม่ใช่แค่รสชาติ แต่เห็นได้ชัดว่าพวกเขาใส่ใจกับการจัดจานด้วย “นี่ Circe อ้าปากสิ ‘อ้า~’” ผมใช้ส้อมตักเค้กขึ้นมาหนึ่งคำแล้วจ่อให้ Circe พอเห็นแบบนั้น เธอก็หน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง “มะ ไม่เป็นไร ฉันกินเองได้...” “เอาน่า นี่มันเดตแบบนักเรียน เรื่องแค่นี้เป็นพื้นฐานทั้งนั้น” “...คุณไม่ได้คิดว่าฉันเป็นเด็กสาวมัธยมปลายจริงๆ แค่เพราะฉันใส่ชุดนี้ใช่ไหม?” “ในสายตาผม Circe ของผมก็เป็นสาวสดใสน่ารักอยู่เสมอนั่นแหละ” “อึก จริงๆ เลย ฉันไปแต่งงานกับสามีปากหวานแบบนี้ได้ยังไงกันนะ” Circe อ้าปากกินเค้กเข้าไป จากนั้นเธอก็ป้อนผมกลับบ้าง ผมตั้งใจจะเล่นบทตามธีมชุดนักเรียนไว้ แต่เดตครั้งนี้มันสนุกเกินคาดจริงๆ พวกเราแบ่งเค้กป้อนกันไปมาแบบนั้น ก่อนจะลุกออกจากคาเฟ่ เอาล่ะ พอเรื่องเดตแบบธรรมดาจบแล้ว ก็ถึงเวลาหลักของงานแล้ว “ต่อไปเราไปทางนี้กันดีไหม?” “หืม? นี่มันแค่ชานเมือง ไม่มีอะไรเลยไม่ใช่เหรอ?” “ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว ถ้าจะพูดให้ถูก ผมเตรียมอะไรไว้แล้ว” ผมพา Circe ไปยังอาคารหลังหนึ่ง ไม่ใช่แค่อาคารธรรมดา แต่เป็นอาคารที่ผมเตรียมด้วยเวทมนตร์เอาไว้แล้ว พอเปิดประตูเข้าไปก็พบกับพื้นที่กว้างขวางอย่างน่าประหลาด ไม่ใช่แค่ห้องเดียว แต่เป็น— “นี่... ห้องเรียนเหรอ?” “ใช่ เตรียมไว้เป็นพิเศษสำหรับวันนี้เลย” “ฮืม~ ใช้เวทมนตร์สร้างพื้นที่แบบนี้ขึ้นมางั้นเหรอ คงมีของประกอบจริงมากกว่าที่เห็น แต่การจำลองบรรยากาศออกมาได้แบบนี้ก็สุดยอดเหมือนกันนะ” Circe กวาดตามองไปรอบๆ ห้องเรียนด้วยความสนใจ การวิเคราะห์เวทมนตร์ได้ทันทีสมกับเป็นแม่มดผู้ยิ่งใหญ่จริงๆ “แต่ทำไมถึงเลือกสถานที่แบบนี้ล่ะ?” “เพราะเราแต่งชุดนักเรียนมาเต็มที่แล้ว ผมเลยคิดว่าน่าจะสนุกถ้าได้ลองใช้ชีวิตในห้องเรียนด้วย” “คุณนี่นะ เหมือนคราวก่อนเลย ตื่นเต้นกับเรื่องพวกนี้เกินไป...♥” เธอน่าจะรู้แล้วว่ามันไม่ใช่เดตธรรมดาแน่ๆ เอาเข้าจริง เธอน่าจะเดาได้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่านี่จะเป็นงานแนวนี้ ถึงอย่างนั้นเธอก็ดูไม่คิดมากอะไร แถมยังยืนหน้าแดงอย่างเขินอายอยู่ตรงนั้น เสื้อนักเรียน กระโปรง และบรรยากาศห้องเรียน ทำให้เธอดูทั้งงดงามและเซ็กซี่จนแทบคลั่ง “อ้อ ก่อนจะไปต่อ ผมมีของขวัญให้คุณด้วยนะ” “หืม? ของขวัญเหรอ?” “อืม เอานี่” ผมยื่นของขวัญที่เตรียมไว้ให้ Circe