บทที่ 2467: หลบเลี่ยงความสบาย (1) “รู้แล้ว...” โจวหยวนหดคอ แล้วรีบออกจากคลับไปเหมือนบิน ไม่กล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง เห็นได้ชัดว่าโจวหยวนกลัวโจวเหล่ยหยุนจริงๆ โจวเหล่ยหยุนยิ้มเจื่อนๆ แล้วพูดกับเซี่ยรั่วเฟยว่า “ประธานเซี่ย ผมต้องขอโทษจริงๆ... ตระกูลผมอับโชคเอง! รุ่นของโจวหยวน เขาเป็นผู้ชายคนเดียวในบ้านเรา แต่กลับเป็นเด็กที่เอาดีไม่ได้เลย! พี่ชายใหญ่กับผมเป็นห่วงเด็กคนนี้กันแทบตาย! ได้โปรดอภัยให้ผมด้วย ช่วยอดทนกับเขาหน่อย...” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูดว่า “ประธานโจว เรื่องนี้ไม่ได้ร้ายแรงขนาดนั้นหรอก ก็แค่พูดกันไม่กี่คำเอง ผมจะเอามาใส่ใจทำไม? ยังหนุ่มๆ กันทั้งนั้น มีอารมณ์กันบ้างก็เป็นเรื่องปกติ! เดี๋ยวก็สั่งสอนกันให้ดีเอง...” เห็นแก่จ้าวหย่งจวิน เซี่ยรั่วเฟยเลยไม่คิดจะเอาเรื่องเล็กน้อยนี้ไปโต้กับโจวเหล่ยหยุน อีกอย่าง เรื่องนี้ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับโจวเหล่ยหยุนเลย ส่วนโจวหยวน ถึงเซี่ยรั่วเฟยจะพูดกับโจวเหล่ยหยุนอย่างสุภาพ แต่จริงๆ แล้วเขาก็เข้าใจว่าโจวหยวนและเฉียนเฉียนล้วนเติบโตมาในครอบครัวที่อาบด้วยเงินทอง ตั้งแต่เด็กก็ไม่เคยลำบากอะไรมาก จึงทำให้วุฒิภาวะทางอารมณ์ของพวกเขาต่ำ “ใช่!” โจวเหล่ยหยุนฝืนยิ้ม “พวกคุณยังหนุ่มกันทั้งนั้น แต่โจวหยวน เด็กคนนี้... เฮ้อ! ถ้าเขาเก่งได้สักครึ่งหนึ่งของประธานเซี่ย พี่ชายกับผมคงหัวเราะจนตื่นในฝันแน่!” ถอนหายใจแล้ว โจวเหล่ยหยุนก็พูดต่อว่า “ไม่พูดถึงเขาแล้ว! ประธานเซี่ย วันนี้ขอบคุณที่ใจกว้างมาก ผมจะเลี้ยงคุณดื่มสักครั้งถ้ามีโอกาส!” “งั้นผมขอบคุณล่วงหน้าเลยนะครับ ประธานโจว!” เซี่ยรั่วเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม “ไม่ต้องเกรงใจ! คุณสุภาพเกินไปแล้ว!” โจวเหล่ยหยุนพูด “ประธานเซี่ย ผมไม่รบกวนคุณกับเพื่อนๆ แล้ว ผมขอไปดูตรงนั้นหน่อย” “เชิญตามสบายครับ ประธานโจว!” เซี่ยรั่วเฟยพูดด้วยรอยยิ้ม หลังโจวเหล่ยหยุนจากไป เซี่ยรั่วเฟยก็เห็นว่าหลิงหยุนยังยืนอยู่ด้านข้าง จึงอดถามไม่ได้ว่า “คุณชายหลิง ยังมีอะไรอีกหรือเปล่า?” จริงๆ แล้วหลิงหยุนถึงกับอึ้งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าโจวเหล่ยหยุนถ่อมตัวต่อหน้าเซี่ยรั่วเฟย อาณาจักรธุรกิจของโจวเหล่ยหยุน อย่างน้อยก็ต้องติดสิบอันดับแรกของกิจการเอกชนในจีน อิทธิพลของหัวเรือใหญ่ของบริษัทระดับยักษ์แบบนี้ไม่อาจมองข้ามได้ พูดได้ว่าแม้พวกลูกเศรษฐีรุ่นสองรุ่นสามพวกนั้นจะหัวสูงสักแค่ไหน ก็ยังไม่กล้าสุ่มสี่สุ่มห้าต่อหน้าโจวเหล่ยหยุนอยู่ดี แม้หลิงหยุนจะเคยได้ยินตำนานเกี่ยวกับเซี่ยรั่วเฟยมามากมาย แต่ทั้งหมดก็เป็นแค่คำเล่าลือ วันนี้เขาได้เห็นฉากช็อกโลกนี้กับตาตัวเอง หัวใจจึงปั่นป่วนไปหมด หลิงหยุนเพิ่งได้สติกลับมาก็ตอนที่เซี่ยรั่วเฟยพูดจบ “อ้อ... ผมไม่เป็นไรครับ!” เขารีบตอบ “ประธานเซี่ย ผมแค่อยากจะอธิบายเรื่องเข้าใจผิดเมื่อกี้... โจวหยวนอยากรู้จักเว่ยเว่ย เลยยืนยันให้ผมพาเขามาที่นี่... ไม่คิดว่าเจ้าหมอนี่จะ...” เซี่ยรั่วเฟยโบกมือแล้วพูดว่า “คุณชายหลิง เรื่องนี้มันผ่านไปแล้ว ผมไม่ได้เก็บมาใส่ใจหรอก แต่... ในเมื่อคุณเป็นเพื่อนของโจวหยวน งั้นกลับไปเตือนเขาหน่อยว่าให้ทำตัวต่ำๆ หน่อย วันนี้ถ้าไม่ใช่ผม แล้วไปเจอคนใจแคบเข้า เขาไม่เท่ากับหาเรื่องแค้นให้ครอบครัวตัวเองเปล่าๆ เหรอ? ต่อให้บริษัทกลอรีเวิลด์จะใหญ่แค่ไหน มันก็ยังเป็นบริษัทเอกชนอยู่ดี อย่าไปสร้างเรื่องให้บริษัทกลอรีเวิลด์เพราะเขาเลย” “พูดได้ดีครับ ประธานเซี่ย!” หลิงหยุนรีบตอบ “นี่มันยาขมชัดๆ ผมจะเอาคำพูดของคุณไปบอกเขาแน่นอน และผมเชื่อว่าโจวหยวนต้องจำไว้แน่” เซี่ยรั่วเฟยยิ้มแล้วพูดว่า “ผมก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นเหมือนกัน...” เห็นว่าเซี่ยรั่วเฟยไม่มีท่าจะคุยกับเขาต่อ หลิงหยุนคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “ประธานเซี่ย เว่ยเว่ย ผมก็มีเพื่อนมาด้วยเหมือนกัน ถ้างั้นผมไม่รบกวนพวกคุณแล้ว...” “เดินทางดีๆ นะคุณชายหลิง!” เซี่ยรั่วเฟยพูด “วันนี้พวกเรามาสนุกกันให้เต็มที่ อีกอย่าง ผมก็หวังว่าสมาชิกทุกท่านจะช่วยให้คำแนะนำอันมีค่ากับพวกเราได้มากๆ ด้วย” “ครับ! ครับ!” หลิงหยุนรีบตอบ ซ่งเว่ยพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ได้พูดอะไร หลิงหยุนพยักหน้าให้เซี่ยรั่วเฟยและคนอื่นๆ เป็นเชิงรับรู้ ก่อนจะเดินไปทางทางเข้าห้องจัดเลี้ยง หลังหลิงหยุนกลับปักกิ่ง เขาก็มีเพื่อนฝูงเพิ่มขึ้นไม่น้อย วันนี้ก็มีมาหลายคนเหมือนกัน เขาเดินไปที่ประตูเพื่อทักทายคนเหล่านั้นเป็นหลัก เพื่อทิ้งความประทับใจที่ดีไว้ให้เซี่ยรั่วเฟย พอคนนอกจากไปแล้ว จัวอี้อี้ที่ยืนดูละครสนุกอยู่ก็เดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มแล้วพูดว่า “เว่ยเว่ย เธอนี่ยิ่งดูมีเสน่ห์ขึ้นทุกทีเลยนะ! ถึงขั้นทำให้โจวหยวนตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นเลย ฮี่ๆ...” ซ่งเว่ยหยิกเนื้อนิ่มตรงเอวของจัวอี้อี้อย่างหยอกล้อ แล้วพูดว่า “ยัยตัวแสบ เดี๋ยวฉันจะให้เธอได้ใจไป!” จัวอี้อี้จั๊กจี้สุดๆ รีบโบกมือขอชีวิตแทบไม่ทัน หลิงชิงเสวี่ยเหลือบมองเซี่ยรั่วเฟยด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แล้วถามอย่างสนใจว่า “อี้อี้ โจวหยวนคนนี้ดังมากเหรอ?” “ก็บริษัทกลอรีเวิลด์น่ะสิ ดังมากเลย! เป็นกลุ่มเอกชนมูลค่าหลายแสนล้านเชียวนะ!” จัวอี้อี้พูด “เมื่อกี้ประธานโจวไม่ได้บอกเองเหรอ? เขาเป็นทายาทชายเพียงคนเดียวของตระกูล แถมมีโอกาสสูงมากที่จะได้สืบทอดบริษัทกลอรีเวิลด์ในอนาคตด้วย!” หลิงชิงเสวี่ยเบะปากแล้วพูดว่า “ไอ้คนโง่นั่นน่ะเหรอ? ถ้าได้สืบทอดบริษัทกลอรีเวิลด์จริงๆ อีกไม่กี่ปีก็เจ๊งหมดแน่!” ครอบครัวของหลิงชิงเสวี่ยก็ทำธุรกิจเช่นกัน และตัวหลิงชิงเสวี่ยเองก็เป็นคนเก่งด้านการบริหารธุรกิจด้วย ดังนั้นต่อหน้าพวกลูกเศรษฐีรุ่นสองอย่างโจวหยวนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวและไร้ความสามารถ เธอจึงดูถูกจากก้นบึ้งของหัวใจ แม้บริษัทกลอรีเวิลด์จะเป็นยักษ์ใหญ่ระดับมหึมา แต่ถ้าคนคุมหางเสือไม่คู่ควร โอกาสที่เรือยักษ์ลำนี้จะล่มก็ยังสูงมาก ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าเกิดวิกฤตขึ้นมา บริษัทกลอรีเวิลด์ขนาดใหญ่ก็ไม่ต่างจากเนื้อชิ้นโต พวกที่จ้องเนื้อก้อนนี้เอาไว้ย่อมพุ่งเข้ามา แล้วเปิดงานเลี้ยงแบ่งผลประโยชน์กันแน่นอน