บทที่ 1211: ผ่านพ้นคราวนี้ ชุยจื้อหาวนึกอะไรขึ้นมาได้กะทันหัน สีหน้าฉายแววสงสัย “เดี๋ยวก่อน ผู้กำกับเจิ้ง มีเรื่องหนึ่งที่ผมยังไม่ค่อยเข้าใจ เดิมทีกำหนดฉายไม่ใช่ว่าเป็นเดือนหน้าหรอกหรือ ทำไมจู่ ๆ ถึงเลื่อนมาเป็นเดือนนี้ล่ะ?” “ฮ่าๆ ไม่รู้ว่าคุณได้ยินหรือยังว่าเมื่อไม่นานมานี้เฉินเหมียนเพิ่งปล่อยหนังใหม่ออกมา?” เจิ้งคังเต๋อถามอย่างมีนัย ชุยจื้อหาวนึกอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “ผู้กำกับเฉินน่ะหรือ แน่นอนว่าผมรู้ ก่อนหน้านี้ผมยังตกใจอยู่เลย เพราะเงียบหายไปพักใหญ่ จู่ ๆ เขาก็มีหนังใหม่ออกมา แถมยังใช้นักแสดงหน้าใหม่ยกชุด!” เจิ้งคังเต๋อหัวเราะเบา ๆ “หนังของผู้กำกับเฉินชนกับของพวกเรา ธีมก็เป็นคอมเมดี้วัยรุ่นเหมือนกัน แถมยังเป็นเรื่องผู้หญิงปลอมตัวเป็นผู้ชายอีกด้วย ชื่อเสียงของผู้กำกับเฉินนี่ทำเอาผมหวั่นใจจริง ๆ!” ผู้ชมมักมองว่าหนังที่ออกฉายก่อนย่อมได้เปรียบกว่า ดังนั้นถ้ามีหนังสองเรื่องที่ธีมเดียวกัน พวกเขาย่อมเอนเอียงไปดูเรื่องแรกมากกว่า ถึงเจิ้งคังเต๋อจะพูดอย่างนั้น แต่น้ำเสียงของเขากลับแฝงทั้งความเย้ยหยันและความไม่ใส่ใจ ชุยจื้อหาวเข้าใจเจตนาของเจิ้งคังเต๋อในทันที หลายปีมานี้ เจิ้งคังเต๋อถูกเฉินเหมียนกดหัวมาตลอด แต่ตอนนี้ดูเหมือนเขาจะพร้อมใช้โอกาสทองครั้งนี้พลิกกลับไปโค่นอีกฝ่ายแล้ว! ถึงจะมีหลักว่าคนออกฉายก่อนย่อมได้เปรียบ เขาก็ยังสามารถเว้นระยะห่างออกไปได้อีก เพื่อให้หนังของตัวเองได้ฉายก่อนเฉินเหมียน เพราะถ้าแนวเรื่องคล้ายกัน ก็จะเกิดการแย่งผู้ชมกันขึ้นมา ทว่าเจิ้งคังเต๋อจงใจวางแผนให้หนังของตัวเองฉายก่อนหนังของเฉินเหมียนเพียงสองวันเท่านั้น ตอนนี้ทั้งสองเรื่องกลับออกฉายแทบจะพร้อมกันแล้ว ชัดเจนว่าเขาตั้งใจแย่งกลุ่มเป้าหมายของเฉินเหมียนไปทั้งหมด แล้วบดขยี้อีกฝ่ายให้ยับ! หนังของเฉินเหมียนไม่มีทั้งคนใหญ่คนโตหนุนหลัง และไม่มีฐานสนับสนุนมหาศาล แล้วจะเอาอะไรไปสู้กับของเจิ้งคังเต๋อล่ะ แบบนี้แทบจะกลายเป็นการยื้อกันไปมา… ชุยจื้อหาวส่ายหน้าแล้วพูด “เฮอะ เฉินเหมียนเก่งจริง แต่ผลงานด้านบ็อกซ์ออฟฟิศของเขาในช่วงไม่กี่ปีมานี้ถดถอยลงทุกที นี่คือความจริง! แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะกลับไปสู่ยุคทองได้อีก! ตอนนี้ยังลงทุนสร้างหนังเรื่องนี้เองด้วยทุนเพียงนิดเดียวอีก เขาคิดจริง ๆ หรือว่ายังเป็นเฉินเหมียนเมื่อสิบปีก่อนอยู่? ตลาดหนังตอนนี้ยังเหมือนเมื่อสิบปีก่อนอีกหรือไง? ครั้งนี้ผู้กำกับเฉินหลงตัวเองจนเกินไปแล้ว ชื่อเสียงที่เขาสะสมมาตลอดหลายปีคงถูกหนังเรื่องนี้ทำพังหมด...” “แล้วคุณจะจัดรอบฉายให้หนังของผู้กำกับเฉินยังไง?” เจิ้งคังเต๋อรินเครื่องดื่มให้ชุยจื้อหาวอีกแก้ว แล้วแกล้งถามอย่างไม่ใส่ใจ ชุยจื้อหาวส่งสายตาเข้าใจความหมายให้เขา “แน่นอนว่าผมจะจัดการให้เหมาะสมตามสมควร โรงหนังของเราไม่ใช่องค์กรการกุศล ทุกคนที่มาที่นี่ก็เพื่อทำเงิน หนังที่เห็นชัด ๆ ว่าไปไม่รอดเรื่องรายได้ ต่อให้พ่วงชื่อเสียงของเฉินเหมียนมา ก็ได้สัดส่วนรอบฉายไม่ถึงสิบเปอร์เซ็นต์หรอก...” … เมื่อคุยกันจบ ทั้งสองก็ยังดื่มและคุยสัพเพเหระกันต่อ สุดท้ายต่างฝ่ายต่างพอใจแล้วแยกย้าย เหลียงปี้ฉินพูดอย่างตื่นเต้น “ผู้กำกับเจิ้ง คุณสุดยอดจริง ๆ! ได้รอบฉายเยอะขนาดนี้ รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศของพวกเราต้องดีแน่ ๆ!” ตอนปล่อยตัวอย่างหนังออกมา เพราะนักแสดงมีชื่อเสียง จึงมีทั้งคำชมและแฟน ๆ ที่เฝ้ารออยู่ไม่น้อย แต่ก็มีอีกจำนวนมากที่วิจารณ์ว่าเนื้อเรื่องโง่เง่าและน้ำเน่า เธอจึงเคยกังวลอยู่บ้าง… “ฮ่าๆ แน่นอนอยู่แล้ว! อย่าประเมินรสนิยมของคนดูยุคนี้สูงเกินไป คนดูหนังเดี๋ยวนี้อายุน้อยลงเรื่อย ๆ พวกเขาแยกไม่ออกหรอกว่าอะไรดีอะไรแย่ ดูหนังเพราะกระแสกันทั้งนั้น อะไรก็ตามที่มีให้ดู พวกเขาก็ดูหมดแหละ!” เจิ้งคังเต๋อพูดด้วยสีหน้าเปี่ยมความมั่นใจ เหลียงปี้ฉินพยักหน้าอย่างเชื่อมั่นในคำพูดของผู้กำกับเจิ้ง สิ่งที่ทำให้เธอพอใจที่สุดก็คือ ยุคทองของเฉินเหมียนได้จบลงแล้ว!