บทที่ 1215: เปิดฉากอย่างตื่นตะลึง หนิงซีพอเข้าใจได้ว่าทำไมคู่รักคู่นั้นกับเด็กสาวมัธยมสองคนนั้นถึงเลือกดูหนังเรื่องนี้ แต่เธอก็อดรู้สึกสงสัยไม่ได้กับผู้หญิงที่แต่งตัวดูสุขุมมีชั้นเชิงซึ่งนั่งอยู่แถวหน้าพวกเขา คนแบบนั้นดูไม่เหมือนจะเป็นประเภทที่มาดูหนังคอมเมดี้วัยรุ่นเลยสักนิด ทว่าในความเป็นจริงก็ไม่มีใครกำหนดกฎเอาไว้ว่าพวกเขาจะดูไม่ได้เหมือนกัน อีกอย่าง ด้วยระดับความกดดันที่สังคมต้องเผชิญในตอนนี้ ผู้คนจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็หันมาชอบดูหนังเบาๆ สบายอารมณ์กันมากขึ้น กลุ่มเป้าหมายของหนังเรื่องนี้จริงๆ แล้วถือว่ากว้างมาก ไม่ได้จำกัดอยู่แค่กลุ่มวัยรุ่นเท่านั้น หนิงซีมองดูผู้ชมอีกสองคู่ คู่รักนั่งอยู่มุมขวา ผู้ชายดูไม่ได้สนใจหนังสักเท่าไร เห็นชัดว่าแค่ตามแฟนสาวมาด้วยเท่านั้น ส่วนฝ่ายหญิงก็เอาแต่นั่งเคี้ยวป๊อปคอร์นอย่างเหม่อลอย จ้องจอใหญ่ตรงหน้า ดูแล้วเหมือนเธอเองก็ไม่ได้คาดหวังอะไรนัก ส่วนเด็กนักเรียนสองคนที่นั่งอยู่ตรงกลาง... อืม พวกเขาหอบเอาของกินของดื่มมาเต็มมือ แถมก่อนหนังจะเริ่มก็เอาแต่กินไม่หยุด ดูยังกับมาปิกนิกมากกว่าจะมาดูหนังเสียอีก พอหนังใกล้จะเริ่ม ก็มีคนเดินเข้ามาอีกสองคน เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง ชายคนนั้นตัวสูง สวมแว่นกันแดดและหน้ากาก เขากำลังเดินตรงไปยังแถวหลังสุด ขณะที่หนิงซีกลับจำผู้หญิงที่อยู่ข้างๆ เขาได้... เธอคือผู้จัดการของเฉินหานเฉิน เฉิงหยานาน ก่อนหน้านี้ เฉินหานเฉินเคยอยากชวนหนิงซีเข้า Fashion Media แถมยังยื่นนามบัตรของเฉิงหยานานให้เธอด้วย แต่ยัยปีศาจนั่นกลับโยนทิ้งไป ไม่ต้องสงสัยเลยว่าชายที่อยู่ข้างเฉิงหยานานจะต้องเป็นเฉินหานเฉินแน่ๆ พระเจ้า ใครจะคิดว่าเธอจะมาบังเอิญเจอเฉินหานเฉินตอนมาดูรอบปฐมทัศน์หนังของเขาเองแบบนี้ แย่ล่ะ! เธอปล่อยให้เขาเห็นไม่ได้ว่าเธอมากับลู่ถิงเซียว... โชคดีที่ที่นั่งของหนิงซีกับลู่ถิงเซียวอยู่ด้านข้างพอดี ทั้งสองคนจึงไม่ได้สังเกตเห็นพวกเธอเลย แค่เดินไปหาที่นั่งแถวหลังสุดนั่งลงเท่านั้น หนิงซีเอนตัวไปกระซิบข้างหูลู่ถิงเซียว “ลู่ถิงเซียว คนเมื่อกี้ที่เดินเข้ามา... ดูเหมือนจะเป็นเฉินหานเฉินกับผู้จัดการของเขา...” ลู่ถิงเซียวพ่นลมหายใจเบาๆ แล้วพยักหน้า บอกว่าเขาเห็นเหมือนกัน หนิงซีเอามือกุมหน้าผากอย่างหนักใจ “พระเจ้า... ในโรงมีคนดูแค่เก้าคนเอง แล้วเกือบครึ่งหนึ่งยังเป็นคนของพวกเราอีก...” นี่มันแย่สุดๆ ไปเลย เธอไม่รู้จะพูดอะไรต่อแล้ว ในที่สุดโฆษณาก็ฉายจบ และหนังเริ่มเล่นขึ้น ฉากแรกของหนังคือฉากแรกที่หนิงซีเคยแสดงร่วมกับเฉินหานเฉิน ตอนที่เธอแสดงพลังให้เขาเห็นเป็นครั้งแรก เพราะนี่เป็นฉากเปิด จึงสำคัญมาก และต้องการให้ออร่าของนักแสดงทั้งสองอยู่ในระดับที่สูสีกัน จึงต้องถ่ายกันทั้งวัน ตอนนั้นเฉินหานเฉินถูกเธอแกล้งอย่างหนัก สุดท้ายเขาก็หมั่นไส้เธอเรื่องนี้อยู่พักใหญ่ จนกระทั่งได้เห็นเธอในชุดผู้หญิง ถึงได้รู้ว่าแท้จริงแล้วเธอเป็นผู้หญิง ขณะนี้เมื่อย้อนนึกถึงตอนถ่ายทำ แม้ตอนนั้นจะมีเรื่องตึงๆ กันอยู่บ้าง แต่พอคิดกลับไปก็รู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก ฉากต่างๆ เหล่านั้นให้ความรู้สึกราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง พริบตาเดียว หนังเรื่องนี้ก็เข้าฉายในโรงแล้ว คู่รักข้างหน้าเอาแต่มองจออย่างเหม่อๆ ส่วนเด็กนักเรียนสองคนนั้นก็กินไม่หยุดเหมือนกระรอกตัวน้อยสองตัว และผู้หญิงหน้าตาสุขุมคนนั้นก็เอาแต่กอดอกนั่งนิ่งไม่ขยับเขยื้อน... ท่ามกลางเสียงดนตรีวงออร์เคสตรา จอก็ค่อยๆ เฟดเข้าสู่ฉากงานเลี้ยงอาหารค่ำ ที่ปลายบันไดวนมีชายสองคนยืนอยู่ คนหนึ่งสวมชุดสีดำ อีกคนสวมชุดสีขาว คนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนอยู่ข้างหลัง คนหนึ่งดูสูงส่งสง่างาม อีกคนดูผ่อนคลาย ทั้งสองค่อยๆ ก้าวลงบันไดมาอย่างช้าๆ ลงมาครึ่งทาง ชายที่อยู่ข้างหน้าก็หันกลับไปพูดอะไรบางอย่างกับชายหนุ่มอีกคน กล้องซูมเข้าไปที่ชายหนุ่มผู้นั้นซึ่งเลิกคิ้วขึ้นเพียงนิด ก่อนจะยิ้มอย่างคลุมเครือให้กับอีกฝ่าย ในเสี้ยววินาทีนั้น ตูม! ราวกับดอกไม้ไฟที่พร่างพราว จิตใจของผู้ชมทั้งหมดก็ระเบิดออกด้วยความช็อกเมื่อเห็นฉากนี้...