## แปลภาษาไทย (Epic Full Prose): **บทที่ 815: การต่อสู้ครั้งสุดท้าย (ภาค 2)** ร่างอันทรงอำนาจของห่าวกระจายออกเป็นสิบหกแขนในพริบตา พลังแห่งการสร้างสรรค์ที่ถือกำเนิดขึ้นในโลกใหม่หลั่งไหลมารวมกันรอบกายเขา อีกทั้งยังถูกเสริมด้วยพลังแห่งตะวันอันเป็นนิรันดร์ที่เขาสะสมมาเนิ่นนานนับกัลป์ มือหนึ่งเหวี่ยงออกไปหมายจะปะทะเข้ากับขุนเขาอันดำมืด สี่มือพุ่งเข้าใส่ฉู่ลั่วและซวนฉิว ส่วนมือที่เหลือเล็งตรงไปยังม่านแห่งสวรรค์ !! ณ ลานเล็กๆ ในหุบเขา ฉู่ซวนยังคงนั่งสงบนิ่งบนเก้าอี้ ทอดมองสมรภูมิดุจดังชมมหรสพ ลี่เทียนหมุนคว้างด้วยความกระวนกระวาย ขณะที่ชุนหลานก็ไม่อาจซ่อนความกังวลไว้ได้ เหล่าหวังลั่วและคณะที่ยังมิอาจเทียบเท่าขอบเขตแห่งเต๋าปรมาจารย์ จึงได้แต่ยืนมองการต่อสู้อันสิ้นหวังอยู่ในลานนั้น “ท่านผู้นำนิกาย ท่านไม่คิดจะลงมือบ้างหรือ?” ลี่เทียนเต็มไปด้วยความร้อนรน เมื่อเห็นพี่สาวของตนอยู่บนขุนเขาดำมืดนั้น ตูม! ขุนเขาดำมืดยุติการเคลื่อนไหว เหล่ายอดฝีมือแห่งเต๋าปรมาจารย์และขอบเขตเต๋าคำรามกึกก้อง ทุ่มสุดกำลังเข้าต่อต้านฝ่ามือมหึมา ทว่าพวกเขาก็ไม่อาจผลักดันมันไปได้แม้แต่น้อย อีกด้านหนึ่ง ฉู่ลั่วและซวนฉิวก็ติดอยู่ในสมรภูมิอันดุเดือด ยอดขุนพลแห่งเต๋าปรมาจารย์ผู้โบราณกาลก้าวออกมา “ในยามนี้ เราเหลือหนทางเดียวคือการสู้จนหยดสุดท้าย หากเราชนะ เราจะได้เริ่มต้นใหม่ หากเราพ่ายแพ้ ทุกสิ่งก็จะถึงกาลอวสาน!” “ทุกท่าน โปรดช่วยข้าด้วย!” เหล่าผู้ฝึกตนแห่งขอบเขตเต๋าพลันทรุดลง ณ ขณะนั้น พลังแห่งการบ่มเพาะของพวกเขาทะลวงเข้าสู่ร่างของเต๋าปรมาจารย์ ณ ขณะนั้น ร่างของยอดขุนพลเต๋าโบราณเริ่มร้าว วิญญาณสั่นสะท้าน “ห่า!ว” ด้วยแรงหนุนจากเหล่ายอดขุนพลเต๋าปรมาจารย์ผู้อื่น เขาพุ่งทะยานออกจากขุนเขา เขาผลักฝ่ามือยักษ์ออกไปได้เพียงเล็กน้อย ก่อนที่ขุนเขาจะฉวยโอกาสพุ่งทะยานต่อไป มุ่งหน้าสู่ตะวันดวงใหม่ที่กำลังจะถือกำเนิด “ช่างกล้าหาญยิ่งนัก!” ฉู่ซวนถอนหายใจ จากภาพที่ปรากฏ ย่อมเห็นได้ถึงความเกลียดชังอันสุดขั้วที่ผู้คนเหล่านี้มีต่อห่าว! เขาไม่เร่งรีบที่จะโจมตี จะรอจังหวะที่เหมาะสมเพื่อดำดิ่งห่าวสู่ห้วงแห่งความสิ้นหวัง เหล่าผู้เชี่ยวชาญเหล่านั้นได้ทิ้งพลังแก่นแท้บางส่วนไว้ หากห่าวพ่ายแพ้ พวกเขาก็จะฟื้นคืนชีพได้ ตูม! ม่านแห่งสวรรค์สั่นสะท้าน กฎเกณฑ์แห่งฟ้าปรากฏขึ้นเพื่อต้านทานการโจมตีของห่าว พลังของฉู่ลั่วและซวนฉิวพลันหลอมรวมกัน ผลักฝ่ามือของห่าวให้กระเด็นไป การโจมตีอันทรงพลังพุ่งเข้าใส่ร่างของห่าว ทว่า การโจมตีนั้นกลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง ราวกับโจมตีเข้าใส่ความว่างเปล่า! ดวงใจของฉู่ลั่วและซวนฉิวพลันห่อเหี่ยว ฉู่ซวนส่ายศีรษะ บิดามารดายังคงอ่อนแอนัก ห่าวครอบครองมุกแห่งความว่างเปล่า การโจมตีเหล่านี้จึงมิอาจทำอันตรายเขาได้ ขุนเขากลับถูกสกัดกั้นอีกครั้ง ทว่าส่วนใหญ่ของความสนใจห่าวกลับมุ่งไปยังม่านแห่งสวรรค์ มีเพียงม่านแห่งสวรรค์เท่านั้นที่เป็นภัยคุกคามต่อเขา ก่อนหน้านี้ เขาได้ประมาทม่านแห่งสวรรค์และมองข้ามคณะเซวียนเหมินไปอย่างไม่ใส่ใจ จากม่านแห่งสวรรค์ แมวตัวหนึ่งล่องลอยออกมาอย่างเชื่องช้า มันแผ่รัศมีอันไร้ขอบเขต ราวกับบรรจุโชคชะตาบางประการไว้ภายใน ณ ขณะนั้น ห่าวพลันตกตะลึง “วิญญาณแห่งกลียุค?” ฉู่ซวนประหลาดใจเมื่อได้ยินเช่นนั้น แมวแห่งสวรรค์นี้เป็นวิญญาณแห่งกลียุคจริงหรือ? “ไม่สิ มันไม่น่าจะเป็นไปได้!” ห่าวรู้สึกราวกับกำลังจะสูญเสียการควบคุม วิญญาณแห่งกลียุคถูกเขากลืนกินไปแล้ว แม้ว่าแมวตรงหน้าจะแทบไม่ต่างจากวิญญาณแห่งกลียุค ทว่ามันก็มิใช่เช่นนั้นอย่างแน่นอน ดวงตาของห่าวเปล่งประกายเจิดจ้า ณ ขณะนี้ ออร่าของเขาแข็งแกร่งขึ้นยิ่งกว่าเดิม ปรากฏการณ์แห่งโลกหมุนวนในฝ่ามือของเขา กดดันม่านแห่งสวรรค์ เฮ่ยเยว่ก้าวไปข้างหน้า ไข่มุกหนึ่งปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเธอ มุกแห่งจักรวาล! “รวบรวมกำลังของพวกเจ้ามา!” ณ ขณะนั้น สัตว์เทพทั้งสี่ วิหคทองคำสะท้านฟ้า และอื่น ๆ อีกมากมาย ได้รวบรวมพลังเข้าสู่มุกแห่งจักรวาล แสงดาวส่องประกายเจิดจ้า ปรากฏการณ์แห่งกาลอวกาศอุบัติขึ้น มุกแห่งจักรวาลได้สกัดกั้นการโจมตีของห่าวไว้ได้! “เจ้าได้สมบัติชิ้นนี้มาแต่ที่ใด?” ในที่สุดห่าวก็ตระหนักว่าสถานการณ์ได้หลุดพ้นจากการควบคุมไปเสียแล้ว เขาจำต้องจริงจังกับเรื่องนี้เสียแล้ว! ตูม! ฝ่ามือมหึมาฟาดฟันเข้าใส่ขุนเขาด้วยความเกรี้ยวกราด “พวกมดปลวก จงไสหัวไป!” เพล้ง! ขุนเขาหล่นกระแทกพื้น เหล่ายอดขุนพลเต๋าปรมาจารย์พลันพุ่งเลือดออกมา! โยวฉินก้าวออกมา กลิ่นอายอันบริสุทธิ์พลันแผ่ซ่านไปทั่ว “ได้เวลาต่อสู้ครั้งสุดท้ายแล้ว!” ณ ลานเล็กๆ ลี่เทียนไม่อาจนั่งนิ่งเฉยได้อีกต่อไป ฉัวะ! เขารีบทะยานออกจากหุบเขา มุ่งหน้าสู่ขุนเขา “พี่สาว! รอเดี๋ยวก่อน! อย่าทำอะไรบุ่มบ่าม!” โยวฉินตกตะลึง ศีรษะหนึ่งลอยละลิ่วมา ลี่เทียน! วินาทีที่ลี่เทียนทะลวงเข้าสู่ขุนเขา ร่างกายกายภาพของเขาพลันรวมตัว กลับคืนสู่ร่างที่แท้จริง “พี่สาว! อย่าสู้ต่ออีกเลย!” เขาคว้ามือของโยวฉินไว้ โยวฉินมองเขาด้วยความประหลาดใจ “เจ้าบรรลุขอบเขตเต๋าปรมาจารย์แล้วหรือ?” “เจ้าควรจากที่นี่ไปให้เร็วที่สุด เรื่องนี้ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าจะเข้ามาพัวพันได้” “พี่สาว อย่าใจร้อนไปเลย คนผู้นั้นจะทำตามใจชอบไม่ได้ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของคณะเซวียนเหมินเถอะ” ลี่เทียนปรากฏสีหน้าสิ้นหวัง เขาไม่เข้าใจด้วยซ้ำว่าทำไมฉู่ซวนถึงยังคงรอคอย หากกำจัดคนผู้นั้นไปเสีย เรื่องก็ไม่จบสิ้นแล้วหรือ? “ท่านผู้นำนิกายแห่งคณะเซวียนเหมินนั้นทรงพลังยิ่งนัก รอให้ท่านลงมือเถอะ” โยวฉินจ้องมองเขา ทำให้เขารู้สึกผิด เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยแล้วกล่าว “ข้าเป็นหนึ่งในผู้อาวุโสของคณะเซวียนเหมิน ท่านผู้นำนิกายนั้นแข็งแกร่งมาก ทรงพลังเหนือกว่าขอบเขตแห่งผู้ปกครองแล้ว” “พี่สาว อย่าสู้ต่ออีกเลย ท่านผู้นำนิกายจะจัดการเอง” กลุ่มแห่งเต๋าปรมาจารย์ล้อมรอบเขา “ท่านผู้นำนิกายแห่งคณะเซวียนเหมินทรงพลังถึงเพียงนั้นจริงหรือ?” “แล้วทำไมท่านจึงไม่ลงมือ?” “ท่าน… ท่านเพียงแค่นั่งดูฉากอยู่!” มุมปากของลี่เทียนกระตุก นั่งดูฉากอยู่? เหล่าเต๋าปรมาจารย์ทั้งหลายพลันตะลึงงัน ออร่าของห่าวกระจายออกมารุนแรงขึ้นเรื่อยๆ พละกำลังอันมหาศาลของเขากระแทกฉู่ลั่วและซวนฉิวจนกระเด็นไป บังคับให้ทั้งสองต้องล่าถอย ณ ขณะนั้น ฉู่ลั่วและซวนฉิวไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงจอดบนขุนเขา “การโจมตีใดๆ ก็มิอาจทำอันตรายห่าวได้!” ฉู่ลั่วกล่าวด้วยความขมขื่น