Chapter 849 - I Will Never Let You Down Again

Published Mar 13, 2026, 06:50 AM

บทที่ 849: ฉันจะไม่ทำให้คุณเสียใจอีกเลย เมื่อเห็นว่าเฉียวเมี่ยนเมี่ยนและโม่เย่ซือกำลังจะเดินจากไป หัวใจของซูเจ๋อก็เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกและความโหยหาที่เอ่อล้น เขาตัดสินใจก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วเพื่อหวังจะฉุดรั้งร่างบางนั้นไว้ "เมี่ยนเมี่ยน! ผมรู้ตัวว่าผิดไปแล้ว ผมรู้ซึ้งถึงความผิดของตัวเองจริงๆ ได้โปรด... ให้โอกาสผมอีกสักครั้งได้ไหม?" น้ำเสียงของเขาสั่นเครือ เต็มไปด้วยความวิงวอนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขามองดูแผ่นหลังของหญิงสาวที่เขาเคยละเลยอย่างเจ็บปวด "ตราบใดที่คุณยอมยกโทษให้ผม ไม่ว่าคุณจะต้องการอะไร ผมยอมทำทุกอย่างจริงๆ ผมสาบานได้" ในตอนนี้ ในสมองของซูเจ๋อหลงเหลืออยู่เพียงความคิดเดียวเท่านั้น นั่นคือการเอาเฉียวเมี่ยนเมี่ยนกลับคืนมา เขารู้สึกเหมือนคนกำลังจะจมน้ำที่พยายามคว้าคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ เขาไม่อาจทนเห็นเธอเดินจากไปพร้อมกับชายคนอื่นต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ได้ ทว่า ทันทีที่เขาก้าวเท้าออกไปเพียงก้าวเดียว ร่างสูงใหญ่ของโม่เย่ซือก็หมุนตัวกลับมา สายตาคมกริบดุจใบมีดจ้องมองมาที่เขาอย่างเย็นยะเยือก แววตานั้นเต็มไปด้วยแรงกดดันมหาศาลและคำเตือนที่ชัดเจนว่าอย่าได้ริอ่านก้าวเข้ามาใกล้ไปมากกว่านี้ ซูเจ๋อชะงักค้างไปชั่วขณะด้วยความหวาดหวั่นในอำนาจมืดที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มตรงหน้า แต่ความปรารถนาในตัวเฉียวเมี่ยนเมี่ยนมีมากเกินกว่าจะถอยหลัง เขาจึงเบือนสายตาไปที่เฉียวเมี่ยนเมี่ยนอีกครั้ง พลางเว้าวอนด้วยน้ำเสียงที่เศร้าสร้อย "เมี่ยนเมี่ยน ผมสาบานจริงๆ ว่าจากนี้ไป ผมจะไม่ทำอะไรให้คุณต้องเสียใจหรือผิดหวังในตัวผมอีกแล้ว ได้โปรดเถอะ... ให้โอกาสผมได้พิสูจน์ตัวเองอีกสักครั้งได้ไหม?" เฉียวเมี่ยนเมี่ยนขมวดคิ้วมุ่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความรำคาญใจและเย็นชา เธอตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ไร้ซึ่งความเยื่อใย "ซูเจ๋อ ฉันว่าฉันพูดกับคุณชัดเจนไปหมดแล้วนะ ได้โปรดหยุดตามรังควานฉันเสียที คนเราเกิดมาต้องรู้จักคำว่ายางอายบ้าง ในเมื่อวันนั้นคุณเป็นคนเลือกเส้นทางนั้นด้วยตัวเอง วันนี้ก็อย่ามานึกเสียใจภายหลังเลย มันไม่มีประโยชน์หรอก" "แต่ผมเสียใจจริงๆ... ผมเสียใจไปแล้ว..." ซูเจ๋อมองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ก่อนที่ความโศกเศร้าจะเข้าปกคลุมใบหน้าของเขาจนดูน่าเวทนา "เมี่ยนเมี่ยน ผมผิดไปแล้ว ผมโง่เองที่มองไม่เห็นค่าของคุณในตอนนั้น ได้โปรดให้โอกาสผมสักครั้งได้ไหม? ผมสัญญาว่าในชาตินี้ ผมจะไม่ทำให้คุณผิดหวังอีกเลยแม้แต่ครั้งเดียว" "เป็นไปไม่ได้" เฉียวเมี่ยนเมี่ยนตอบกลับอย่างหนักแน่นและเด็ดขาด คำพูดของเธอดุจกำแพงหินที่ไม่มีวันพังทลาย "เมี่ยนเมี่ยน..." ซูเจ๋อยังคงไม่ยอมแพ้ เขามองไปยังใบหน้าอันงดงามที่แสนเย็นชาของเธอ ยิ่งเห็นเธอดูดีและสง่างามมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งรู้สึกเสียดายและอาวรณ์จนแทบคลั่ง ด้วยความใจร้อนและแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน เขาจึงตัดสินใจพุ่งเข้าไปข้างหน้าหวังจะคว้ามือของเธอมากุมไว้ ทว่า ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะได้สัมผัสแม้แต่ชายเสื้อของเฉียวเมี่ยนเมี่ยน หมัดหนักๆ ก็ซัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างจัง! พลั่ก! แรงปะทะนั้นส่งร่างของซูเจ๋อลงไปกองกับพื้นในทันที เขาครางออกมาด้วยความเจ็บปวด รสชาติคาวเลือดเริ่มคละคลุ้งอยู่ในปาก แต่โม่เย่ซือดูเหมือนจะยังไม่สะใจกับเพียงแค่นั้น โทสะในอกของเขายังไม่ได้รับการปลดปล่อยอย่างเพียงพอ เขาโน้มตัวลงไปกระชากคอเสื้อของซูเจ๋อขึ้นมาจากพื้นด้วยพละกำลังที่เหนือกว่า ก่อนจะรัวหมัดเข้าที่ใบหน้าอีกข้างของเขาอย่างรุนแรง สำหรับลูกหลานตระกูลที่ร่ำรวยและมีอำนาจอย่างพวกเขา การฝึกฝนศิลปะป้องกันตัวคือหลักสูตรบังคับมาตั้งแต่เยาว์วัย หมัดของโม่เย่ซือจึงทั้งหนักหน่วงและแม่นยำ ต่างจากซูเจ๋อที่ไม่มีพื้นฐานอะไรเลย เขาถูกต่อยเพียงสองครั้งก็แทบจะสิ้นสติไปในทันที ใบหน้าของซูเจ๋อบวมฉิบ ตาข้างหนึ่งปิดสนิท เลือดกำเดาไหลโชก และนัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยที่แตกซ่าน ภาพลักษณ์ของคุณชายผู้สง่างามในอดีตหายวับไปกับตา เหลือเพียงสภาพที่ดูไม่ได้ ดวงตาของโม่เย่ซือยังคงเย็นยะเยือกดุจน้ำแข็งขั้วโลก ในขณะที่เขากำลังจะเงื้อหมัดขึ้นอีกครั้งเพื่อสั่งสอนชายผู้ไม่เจียมตัวคนนี้ เฉียวเมี่ยนเมี่ยนก็รีบเข้ามาคว้าแขนของเขาไว้เสียก่อน "โม่เย่ซือ อย่าพอเถอะ..." เธอส่ายหน้าให้เขาเบาๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "เราไปกันเถอะ" เธอไม่ได้ห่วงซูเจ๋อ แต่เธอห่วงโม่เย่ซือ เธอไม่อยากให้เขาต้องมือสกปรกเพราะคนอย่างซูเจ๋อ และกลัวว่าหากเขายังลงมือต่อไป เรื่องราวอาจจะลุกลามใหญ่โตจนเกิดเหตุไม่คาดฝัน ทางด้านเฉียวอันซินที่ยืนมองเหตุการณ์อยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเธอซีดเผือดราวกับกระดาษ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก เธอมองซูเจ๋อที่นอนกองอยู่บนพื้นเหมือนเศษดินเลนด้วยสายตาที่สับสน ความดีใจที่ได้เห็นโม่เย่ซือในตอนแรกถูกแทนที่ด้วยความหวาดกลัวอย่างจับใจต่อความป่าเถื่อนที่เขาเพิ่งแสดงออกมา โม่เย่ซือยังคงมีลมหายใจที่หนักหน่วง ความโกรธของเขายังไม่สงบลงเสียทีเดียว เขาสูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเฉียวเมี่ยนเมี่ยนด้วยสายตาที่เย็นชาและดุดัน ถึงแม้เฉียวเมี่ยนเมี่ยนจะรู้ดีว่าชายคนนี้ไม่มีวันทำร้ายเธอ แต่เธอก็ยังรู้สึกหวั่นใจกับสายตาที่น่ากลัวนั้นอยู่ไม่น้อย เธอไม่รู้เลยว่าโม่เย่ซือต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนในการระงับอารมณ์ดิบในกายเพื่อไม่ให้เธอต้องขวัญเสียไปมากกว่านี้ "โม่เย่ซือ กลับกันเถอะนะคะ" เฉียวเมี่ยนเมี่ยนกระตุกแขนเสื้อของเขาเบาๆ พลางส่งสายตาอ้อนวอน "ฉันอยากกลับแล้ว... เรากลับบ้านกันเถอะนะ?" คำว่า 'กลับบ้าน' ของเธอ ดูเหมือนจะเป็นยาวิเศษที่ช่วยชโลมจิตใจที่ร้อนรุ่มของโม่เย่ซือให้สงบลงได้ในพริบตา แววตาที่แข็งกร้าวของเขาค่อยๆ อ่อนแสงลงเมื่อมองเห็นใบหน้าวิงวอนของคนตัวเล็กข้างกาย

React

Discussion