Chapter 868 - She Was Really Afraid

Published Mar 13, 2026, 07:05 AM

บทที่ 868: เธอหวาดกลัวจริงๆ “โม่ เย่ ซือ!” เฉียวหมียนหมียนแหวขึ้นมาเสียงหลงพร้อมกับค้อนขวับใส่ชายหนุ่มด้วยความเขินอาย ใบหน้าเนียนละเอียดของเธอขึ้นสีระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุก เมื่อเห็นท่าทางที่ดูเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่กำลังจะแยกเขี้ยวใส่ โม่เย่ซือก็หัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ นัยน์ตาคมกริบฉายแววเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด “เอาละๆ ไม่แกล้งแล้ว เราไปหาอะไรกินกันก่อนเถอะ” โม่เย่ซือรู้ดีว่าหากเขายังขืนล้อเลียนเธอต่อไป ลูกแมวตัวน้อยตัวนี้คงได้โกรธจนขนฟูและอาจจะอาละวาดใส่เขาจริงๆ เข้าสักพัก “แต่ฉันไม่อยากออกไปกินข้างนอกเลย สั่งอาหารขึ้นมาทานบนห้องก็น่าจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องวุ่นวายด้วย” “ถ้าอย่างนั้น คุณช่วยปล่อยให้ฉันเปิดไฟก่อนได้ไหมคะ...” หญิงสาวท้วงขึ้นเบาๆ เพราะในตอนนี้ความมืดสลัวยังคงปกคลุมรอบตัว มีเพียงแสงรำไรจากภายนอกที่ลอดผ่านม่านเข้ามาเท่านั้น “ไปที่ห้องของฉันดีกว่า” โม่เย่ซือไม่รอช้า เขาเอื้อมมือไปโอบรอบเอวบางของเธอไว้อย่างถือวิสาสะ ก่อนจะกึ่งจูงกึ่งลากเธอให้เดินตามออกจากห้องไป “ฉันจองห้องสูทเอาไว้ ห้องของเธอเล็กเกินไปหน่อย อยู่แล้วอึดอัด” เฉียวหมียนหมียนไม่ได้คัดค้านอะไร เธอเดินตามแรงนำของเขาไปอย่างว่าง่าย แม้ในใจจะแอบเถียงอยู่ลึกๆ ว่าที่จริงห้องพักของเธอก็ไม่ได้เล็กเลยสักนิด มันกว้างขวางและสะดวกสบายตามมาตรฐานโรงแรมหรู แต่สำหรับคนอย่างโม่เย่ซือที่คุ้นชินกับการพำนักในห้องระดับเพรสซิเดนเชียลสูทเท่านั้น ทุกอย่างที่ต่ำกว่ามาตรฐานนั้นย่อมดู ‘เล็ก’ ในสายตาเขาเสมอ ... เมื่อขึ้นมาถึงชั้นบนสุด โม่เย่ซือจัดการเปิดประตูห้องสูทสุดหรูและก้าวเข้าไปด้านในก่อนที่เฉียวหมียนหมียนจะทันได้ตั้งตัว ทันทีที่เธอเดินตามเข้ามาถึงบริเวณห้องนั่งเล่นอันกว้างขวาง ร่างสูงสง่าของชายหนุ่มก็เดินตรงกลับมาหาเธอ พร้อมกับบางสิ่งในมือที่ทำให้เธอต้องชะงักฝีเท้า เขายื่นช่อดอกกุหลาบสีชมพูหวานฉ่ำที่ยังดูสดใหม่ราวกับเพิ่งถูกเด็ดมาให้เธอ “ตอนเดินผ่านร้านดอกไม้ เห็นว่ามันสวยดีเลยแวะซื้อมาฝาก” เฉียวหมียนหมียนรับช่อดอกไม้มาถือไว้ในอ้อมแขน สัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ที่อบอวลขึ้นมาปะทะจมูก เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกขบขันและเอ็นดูในท่าทีของเขา โม่เย่ซือคนนี้ช่างเป็นตัวแทนของผู้ชายเถรตรงแบบ ‘Straight Man’ ขนานแท้จริงๆ เขาเคยให้ดอกไม้เธอมาก่อน และเมื่อเธอเคยบอกไปว่าชอบดอกไม้ หลังจากนั้นเขาก็จะซื้อดอกไม้แบบเดิมมาให้เธอแทบทุกครั้งที่เจอกัน ที่สำคัญมันยังคงเป็นกุหลาบสีชมพูชนิดเดิมเป๊ะๆ ไม่เคยเปลี่ยน ความจริงแล้ว นอกจากกุหลาบสีชมพู เธอยังชอบดอกไม้อีกตั้งหลายชนิด ไม่ว่าจะเป็นลิลลี่ ทิวลิป หรือแม้แต่เดซี่ตัวน้อยๆ แต่สำหรับโม่เย่ซือที่ไม่ได้มีความละเอียดอ่อนในด้านนี้มากนัก เขาคงคิดเพียงแค่ว่า ในเมื่อเธอชอบสิ่งนี้ เขาก็จะมอบสิ่งนี้ให้เธอตลอดไป “ขอบคุณนะคะคุณสามี ฉันชอบมากเลยค่ะ” ถึงแม้เขาจะเป็นผู้ชายที่ทื่อๆ ในเรื่องโรแมนติกไปบ้าง แต่ความใส่ใจที่เขามีให้ก็ทำให้หัวใจของเฉียวหมียนหมียนพองโต หญิงสาวเขย่งเท้าขึ้นเล็กน้อยก่อนจะประทับจูบเบาๆ ลงบนแก้มสากของเขาเป็นการให้รางวัล การที่เขาคิดถึงเธอแม้ในขณะที่เดินผ่านร้านดอกไม้ริมทาง นั่นหมายความว่าชื่อและใบหน้าของเธอมักจะวนเวียนอยู่ในความคิดของเขาเสมอ ความรู้สึกที่ถูกใครสักคนจดจำและนึกถึงอยู่ตลอดเวลาแบบนี้ มันช่างดีต่อใจอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ ทว่าในขณะที่เธอกำลังจะถอยห่างออกมา โม่เย่ซือกลับรวบเอวบางของเธอไว้แน่นกว่าเดิม เขาโน้มใบหน้าลงมาจนชิด ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดอยู่ข้างแก้มเนียน “เมื่อกี้เธอเรียกฉันว่าอะไรนะ? ฉันได้ยินไม่ค่อยถนัดเลย เรียกใหม่อีกทีซิ” เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมากเวลาที่ได้ยินเสียงหวานๆ ของเธอเรียกเขาว่า ‘คุณสามี’ เฉียวหมียนหมียนค้อนขวับใส่เขาด้วยความหมั่นไส้ “คุณได้ยินชัดเต็มสองหูแล้วแน่ๆ อย่ามาทำเป็นไขสือหน่อยเลยค่ะ” “ไม่เลยสักนิด” โม่เย่ซือโกหกหน้าตาย นัยน์ตาคมพราวระยับไปด้วยความเจ้าเล่ห์ “ฉันไม่ได้ยินจริงๆ นะที่รัก พูดซ้ำอีกรอบสิครับ หืม?” “ไม่ค่ะ!” แรงกอดรัดจากแขนแกร่งเริ่มทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เฉียวหมียนหมียนพยายามจะผลักไสแผ่นอกกว้างนั้นออกไป “โม่เย่ซือ ปล่อยฉันก่อนค่ะ ฉันจะเอาดอกไม้ไปวาง” “บอกให้ปล่อยไงคะ” แต่โม่เย่ซือกลับไม่ยอมคลายอ้อมกอดแม้แต่น้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมคายของเขาขยับเข้ามาใกล้จนปลายจมูกแทบจะสัมผัสกัน ลมหายใจที่เป่ารดผิวหน้าของเธอเริ่มร้อนผ่าวขึ้นทุกขณะ “เมื่อกี้ยังเรียกเสียงหวานอยู่เลย ตอนนี้จะมาเขินอะไรล่ะครับ?” เฉียวหมียนหมียนจ้องตาเขาเขม็ง “ไหนบอกว่าได้ยินไม่ชัดไงคะ?” “อืม... ก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่นะ เหมือนจะได้ยินแว่วๆ ว่า ‘คุณสามี’ หรือเปล่า? ที่รัก บอกผมหน่อยสิว่าผมหูฝาดไปเองไหม?” ชายหนุ่มเริ่มรุกคืบเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ใบหน้าลุ่มลึกและสง่างามนั้นขยายใหญ่ขึ้นในครรลองสายตาของเธอ หัวใจของเฉียวหมียนหมียนเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เมื่อสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา เธอเงยหน้าขึ้นสบประสานกับนัยน์ตาสีเข้มที่ดูลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทร ความตื่นตระหนกแล่นพล่านจนเธอต้องรีบยกมือขึ้นยันหน้าอกของเขาเอาไว้ “คุณสามี!” เธอเริ่มจะรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว เธอสัมผัสได้ถึงมวลอารมณ์บางอย่างที่เขากำลังพยายามสะกดกลั้นเอาไว้อย่างหนักหน่วงตั้งแต่เมื่อคืนนี้ เปลวไฟแห่งความปรารถนาที่ซ่อนลึกอยู่ในดวงตาคู่นั้นทำให้เธอรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาน่ะอยากจะสัมผัสเธอ อยากจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว แต่เขาก็ยังฝืนข่มมันเอาไว้ ทว่าการต้องมาทนเก็บกักความต้องการเอาไว้แบบนี้ มันคงไม่ใช่เรื่องดีต่อตัวเขาเลยสักนิด เฉียวหมียนหมียนรู้สึกว่าขาของเธอเริ่มจะอ่อนแรงลงดื้อๆ ความทรงจำเกี่ยวกับบทรักอันหนักหน่วงยังคงแจ่มชัด และร่างกายของเธอก็ดูเหมือนจะ... ยังไม่ทันได้ฟื้นตัวกลับมาเป็นปกติเลยด้วยซ้ำ หากต้องรับศึกหนักอีกครั้งในตอนนี้ เธอคงได้รับมือไม่ไหวจริงๆ

React

Discussion