ตอนที่ 372 เอาไงต่อ? ขณะไต่ขึ้นรั้วสูงตระหง่าน พวกเขาพยายามเคลื่อนตัวให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้... แต่ตอนนี้ ปัญหาที่พวกเขากำลังเผชิญไม่ได้มีแค่เรื่องการซ่อนตัวอีกต่อไป ขณะที่คาบมีดสั้นปลายแหลมไว้ในปาก พวกเขาก็ยังไถลลงมาตามรั้วไปอีกไม่กี่ฟุตเรื่อยๆ.... และกระโดดหลบไปด้านข้างเหมือนสไปเดอร์แมน... ทุกครั้งที่แสงไฟส่องตรงมาที่รั้ว มันเป็นงานที่ทั้งน่าเบื่อและทรมานสำหรับพวกเขามาก เพราะบางคนเกือบเสียหลักหลายครั้งแล้ว ... บางคนเกือบร่วงลงไปข้างล่างอีกครั้ง ขณะที่บางคนรู้สึกเจ็บและลำบากเหลือเกินที่จะต้องขยับซ้ายขวา.... รวมถึงขึ้นลงอยู่ตลอดเวลา เอาจริงสิ!... ข้างในนั้นมีอะไรกันแน่ ถึงได้ต้องคุมกันเข้มขนาดนี้? ... หลังจากเวลาที่ดูเหมือนยาวนานราวกับเป็นปี ในที่สุดพวกเขาก็ไต่ขึ้นมาถึงช่วงกลางค่อนไปทางด้านบนของรั้ว แต่แปลกเหลือเกิน พอไต่ขึ้นมาได้ราวสองในสามของทาง..... พวกเขากลับสังเกตเห็นว่ามีช่วงหนึ่งของรั้วราว 4 นิ้วถูกเคลือบและปิดทับด้วยแถบยางสีดำหนาๆ และพอพ้นแถบยางสีดำนั้นไป รั้วก็ทอดต่อขึ้นไปอีก แล้วเจ้าแถบยางสีดำนี้มีอะไรสำคัญนัก ถึงต้องแบ่งรั้วออกเป็นสองช่วงแบบนี้? ... เมื่อแตะแถบสีดำนั้น พวกเขายังรู้สึกถึงรั้วโลหะที่อยู่ข้างใต้ได้.... ราวกับว่าช่วงนี้ของรั้วกำลังสวมเสื้อผ้าอยู่ยังไงอย่างนั้น แต่ทำไมถึงต้องทำแบบนั้น? ไม่ว่ามองยังไง พวกเขาก็ไม่เห็นเหตุผลเลยว่าทำไปเพื่ออะไร.... ดังนั้นจึงสะบัดมันทิ้งไปในทันที แล้วปีนต่อไปเหมือนไม่ใช่ธุระของใคร ... "เอาล่ะพวกนาย..... ฉันรู้ว่าพวกนายใกล้หมดแรงกันเต็มทีแล้ว... แต่ชัยชนะจะเป็นของพวกเราในไม่ช้า! เพราะพื้นผิวสีดำเรียบๆ นี้ปิดรูทั้งหมดของรั้วด้านล่างเอาไว้หมดแล้ว... แน่นอนว่ามันไม่มีที่ให้เราเอามือกับเท้าสอดเข้าไปเกาะ แต่เพราะพื้นผิวเรียบนี้ยาวแค่เท่านี้ (4 นิ้ว) เราก็แค่ค่อยๆ ไต่ข้ามมันไปอย่างระวังได้ ที่ฉันย้ำทั้งหมดนี้ก็เพราะข้างนอกมืดแบบนี้ และฉันไม่อยากให้ใครก้าวพลาดหรือตกลงไปข้างล่างจากตรงนี้ จำไว้.... เราต้องทำงานนี้ให้เสร็จโดยเร็วที่สุด!!!" "รับทราบ บอส!!!" ... พอพูดจบ...? หัวหน้ากับอีก 3 คนก็รีบยื่นแขนยาวๆ ข้ามช่องยางกว้าง 4 นิ้วนั้น แล้วเอื้อมไปจับรั้วด้านบนทันที แต่พอทำลงไป สิ่งที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น.... เรียกได้ว่าเป็นเหตุการณ์ที่ฝังใจที่สุดในชีวิตของบางคนเลยทีเดียว พวกเขาเอื้อมไปแตะรั้วเหนือแถบยางสีดำกว้าง 4 นิ้วนั้น..... แล้วทันใดนั้นร่างกายก็ชาจนปวดไปทั้งตัว ... "อ๊ากกกก" ความเจ็บปวดนั้นสั่นประสาทที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยเจอมาในชีวิต ราวกับมีใครดูดอากาศรอบๆ ตัวไปจนหมด.... ทำให้พวกเขาหายใจลำบากกว่าเดิมอีก ความจริงแล้ว พวกเขาควรถือว่าโชคดีที่เพิ่งแตะตรงส่วนนั้นเท่านั้น... เพราะหลังแถบยางกั้นแล้ว ยังมีแถบยางกั้นอีกหลายจุดที่เว้นห่างกันมากขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งไต่สูงขึ้นเท่าไร สรุปคือ ยิ่งไต่สูงเท่าไร แรงดันไฟฟ้าของรั้วก็ยิ่งเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณเช่นกัน และตรงยอดสุดของรั้ว แรงช็อตที่ปล่อยออกมาจากตรงนั้น... ถึงขั้นปล่อยกระแสไฟแรงพอคร่าชีวิต ซึ่งปกติแล้วแรงกว่าเก้าอี้ไฟฟ้ามาตรฐานหลายเท่า พูดสั้นๆ ก็คือ สมองกับร่างกายของพวกเขาคงโดนย่างจนเกรียมเร็วกว่ามาก..... เร็วกว่าตอนถูกจับไปนั่งเก้าอี้ไฟฟ้าเสียอีก แลนดอนเอาแบบบางส่วนมาจากเรือนจำอัลคาทราซอันโด่งดังบนโลก และเหตุผลที่ช่วงล่างของรั้วไม่มีไฟฟ้าไหลผ่าน.... ก็เพื่อไม่ให้สัตว์อย่างกระรอกหรือพวกสัตว์ฟันแทะตัวเล็กๆ ที่อยู่ด้านล่างถูกช็อตหรือตายไป อีกอย่าง ถ้ายามคนไหนอยากเอาตัวพิงรั้วอะไรทำนองนั้น.... มันก็ไม่ถึงกับฆ่าพวกเขาเช่นกัน สรุปสั้นๆ คือ รั้วมากกว่าครึ่งแตะได้อย่างปลอดภัย..... เพราะต้องไต่ขึ้นไปอีกระยะหนึ่งก่อนถึงจะเข้าสู่โซนอันตราย และในเมื่อไม่มีใครควรมีธุระอะไรต้องมาปีนรั้วของเขาอยู่แล้ว... จะต้องกังวลอะไร? ... แน่นอนว่า ตอนกลางวัน... ไฟฟ้าที่รั้วพวกนั้นจะถูกปิดหมด และบริเวณนั้นก็จะมียามลาดตระเวนมากขึ้นแทน แต่ตอนกลางคืน..... ฮึๆๆๆ..... แน่นอนว่าเขาทำให้หนึ่งในสามส่วนบนของรั้วมีไฟฟ้าไหลผ่านเต็มระบบ ... 'ซ่าาาา!!!!' "อ๊ากกกกก!!!" ทันใดนั้น หัวหน้ากับชายอีก 3 คนที่ปีนอยู่ด้านหน้าของกลุ่มก็รู้สึกถึงแรงที่ควบคุมไม่ได้แล่นเข้ามา เผาด้านในของพวกเขาเบาๆ... ขณะที่พวกเขากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดแสนสาหัส และแทบจะในทันที ร่างกายของพวกเขาก็ดีดถอยกลับอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณป้องกันตัว ใช่แล้ว!... แรงช็อตเพิ่งทำให้พวกเขาชาไปเพียงบางส่วนเท่านั้น... เพราะนี่เป็นระดับช็อตต่ำที่สุดที่มีมา ดังนั้นแน่นอนว่าพวกเขายังพอควบคุมร่างกายตัวเองได้อยู่บ้าง จึงผละจากรั้วเร็วพอๆ กับตอนแตะมัน และเพราะอย่างนี้... นอกเหนือจากอาการชาบางส่วนทั่วร่าง พวกเขาก็พบว่าตัวเองกำลังร่วงลงสู่พื้นด้วยความตกใจในไม่ช้า จากความสูงขนาดนี้.... พวกเขาไม่กระดูกหักก็ตายเอาเลยไม่ใช่หรือ? ... "ไม่!!!" "บอส!!!" "ไทบัลต์!!!" "อดทนไว้!!... พวกเรารับไว้แล้ว" ... พวกที่ปีนตามหลังมาพยายามสุดกำลังที่จะคว้าพวกพ้องที่กำลังร่วงลงไป "ฮึบ!!!" "จับไว้ได้แล้ว!" "เร็ว! เร็วทุกคน! รีบลงเดี๋ยวนี้!!" สมิกเกิลตะโกนอย่างร้อนรน และทุกคนก็รีบทำตาม... พร้อมกับพยายามประคองพวกพ้องที่เกือบตกจากความสูงขนาดนี้ไว้ พวกเขาใช้มือข้างหนึ่งเกาะรั้วไว้หลวมๆ..... แล้วค่อยๆ ไถลลงไปให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะถึงพวกเขาจะงุนงงสุดขีดว่ากับพวกพ้องเกิดอะไรขึ้น แต่มีอยู่เรื่องหนึ่งที่รู้แน่ๆ..... นั่นคือภารกิจของพวกเขาถูกเปิดโปงไปแล้ว 'วี้หวอ!' 'วี้หวอ!' 'วี้หวอ!' 'วี้หวอ!' เสียงไซเรนดังขึ้นทั่วทั้งพื้นที่ และในไม่ช้า.... ลำแสงขนาดมหึมาหลายสายก็สาดมาที่พวกเขาอย่างรวดเร็ว จนแทบทำให้ตาพร่า ขณะที่พวกเขาพยายามดิ้นรนลงจากรั้ว และเกือบจะในทันที.... พวกเขาก็ได้ยินเสียงหลายเสียงก้องออกมาจากไหนก็ไม่รู้ "ได้โปรด.... ยอมมอบตัวเดี๋ยวนี้เพื่อประโยชน์และความปลอดภัยของพวกคุณเอง! ขอย้ำอีกครั้ง! ได้โปรด ยอมมอบตัวเดี๋ยวนี้เพื่อประโยชน์และความปลอดภัยของพวกคุณเอง! นี่คือคำเตือนครั้งสุดท้าย!!!!!" ... เมื่อเหล่าชายฉกรรจ์ได้ยินทั้งเสียงไซเรนและเสียงก้องนั้น พวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเล็กน้อยด้วยความกลัว เวรเอ๊ย!!! เอาไงต่อ?