บทที่ 1486: บทที่ 804 สวรรค์และมนุษย์ “ใช่! ใช่!” แทบจะในทันที ฮัวเฉียนเฉียนก็ตอบกลับมาด้วยความเร็วราวสายฟ้า โม่ฮวา: “...” เธอรีบร้อนขนาดนั้นจริง ๆ หรือไง... ฮัวเฉียนเฉียนเห็นว่าโม่ฮวายังเงียบ จึงรีบพูดว่า “ตราบใดที่เจ้าใส่ชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผา ข้าจะทำทุกวิถีทางเพื่อพาเจ้าเข้าหุบเขาให้ได้!” “ถ้ามีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้น ข้ารับมือได้เอง!” “ข้าจะรับผิดชอบทั้งหมด!” ฮัวเฉียนเฉียนประกาศอย่างมั่นใจ โม่ฮวา: “...” “ว่าไงล่ะ? ว่าไงล่ะ?” ไม่รอโม่ฮวาตอบ ฮัวเฉียนเฉียนก็พูดต่อทันที “งั้นก็ตกลงตามนี้! เรื่องแบบนี้ควรรีบทำตั้งแต่เนิ่น ๆ พรุ่งนี้เช้าเจ้ามาหาข้าแต่เช้าเลย!” ฮัวเฉียนเฉียนตัดสินใจเองฝ่ายเดียว ในเมื่อศิษย์น้องโม่ตกลงแล้ว ก็ต้องรีบลงมือ ต้องรีบเข้าไว้ ลากยื้อนานเกินไปอาจมีการเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าข้าถ่วงเวลาไปอีกหลายวัน แล้วศิษย์น้องโม่เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา ความปรารถนาของข้าก็จะพังหมด! ต้องฉวยโอกาสให้ได้ ห้ามปล่อยให้เขามีเวลามานั่งเสียใจภายหลัง! โม่ฮวาไม่รู้จะพูดอะไร เขานึกถึงพี่หญิงเย่จิน และนึกถึงคำกล่าวใน “ข้อห้ามแห่งการบำเพ็ญ” ที่ว่า “ตายอย่างน่าอนาถ ความอาฆาตหนักหน่วง จนกลายเป็นผีอาฆาตร้าย” ก่อนจะถอนหายใจอย่างจนปัญญา “เอาเถอะ...” “ดีมาก!” ภายในหุบเขาร้อยบุปผา เพราะเรื่องของเย่จิน ฮัวเฉียนเฉียนไม่ได้กินไม่ได้นอนอย่างเป็นปกติมาหลายวันแล้ว ทั้งยังซึมเซามาก จู่ ๆ นางก็รู้สึกว่าชีวิตเต็มไปด้วยความหวังอีกครั้ง “ข้าจะดูสิว่าชุดเต๋าแบบไหนถึงจะเหมาะกับศิษย์น้องโม่ผู้น่ารัก...” ฮัวเฉียนเฉียนตื่นเต็มตา ลุกขึ้นค้นหาตู้เสื้อผ้าและหีบต่าง ๆ คัดเลือกชุดเต๋าที่เหมาะที่สุดให้โม่ฮวาจากเสื้อผ้าหลากสีสันนับไม่ถ้วน เช้าวันถัดมาแต่เช้า โม่ฮวาเดินทางไปยังที่พำนักถ้ำของฮัวเฉียนเฉียน ตำแหน่งของที่พำนักถ้ำนี้ฮัวเฉียนเฉียนเป็นผู้บอกเขา ที่พำนักถ้ำแห่งนี้ตั้งอยู่ในเมืองหมื่นบุปผานอกหุบเขา และเป็นทรัพย์สินของตระกูลฮัว ฮัวเฉียนเฉียนเป็นสายตรงของตระกูลฮัว อีกทั้งยังเป็นที่รักของคนในตระกูล ดังนั้นที่พำนักถ้ำแห่งนี้จึงถูกตระกูลฮัวจัดสรรให้แก่นางไว้ใช้พักอาศัย บำเพ็ญเพียร พักผ่อน ฝึกกลั่นยา หรือรับรองสหายเต๋าในยามว่าง หน้าถ้ำมีป้ายไม้แขวนอยู่ เขียนว่า “ลานหอมจาง” ดูจากลายมือแล้ว ดูเหมือนพี่หญิงเฉียนเฉียนจะเป็นคนเขียนเอง โม่ฮวายืนอยู่ตรงทางเข้าที่พำนักถ้ำ มองป้ายแล้วก็รู้สึกเสียใจขึ้นมาทันที เขารู้สึกว่าไม่น่ารับปากอย่างหุนหันจะใส่ชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผาเลย “จะหนีไปดีไหม?” เรื่องของหุบเขาร้อยบุปผาไม่เกี่ยวอะไรกับเขาสักหน่อย เรื่องเรือแป้งทาแก้มจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้เร่งรีบขนาดนั้น ส่วนเรื่องของพี่หญิงเย่ เขาทำได้ดีที่สุดก็แค่แสดงความเสียใจ โม่ฮวาคิดอย่างกระวนกระวาย เขาถอยหลังช้า ๆ ไปหลายก้าว แล้วหันตัว ตั้งใจจะอาศัยโอกาสแอบหนี แต่ยังไม่ทันได้ขยับ ประตูของที่พำนักถ้ำก็ถูกเปิดออกกะทันหัน “ศิษย์น้องโม่ เจ้าก็มาจนได้!” ดวงตาของฮัวเฉียนเฉียนเป็นประกาย นางตื่นแต่เช้าและรออยู่ที่ประตู กลัวว่าโม่ฮวาอาจคิดจะแอบหนี พอเห็นเขาปุ๊บจึงรีบเปิดประตูทันที “สวัสดีขอรับ พี่หญิง ข้า...” โม่ฮวาลังเล “ข้านึกขึ้นมาได้กะทันหันว่า ในสำนักยังมีธุระบางอย่าง ข้า...ยังมีภาพค่ายกลที่ยังวาดไม่เสร็จ บางทีครั้งหน้าเราค่อยคุยเรื่องเข้าไปในหุบเขาร้อยบุปผากันอีกที...” ฮัวเฉียนเฉียนไม่ฟังข้ออ้างของเขา นางคว้าโม่ฮวาไว้ทันที โม่ฮวาประมาทไปชั่วขณะ ไม่ทันหลบ จึงถูกฮัวเฉียนเฉียนจับแน่น แล้วลากเข้าไปในที่พำนักถ้ำอย่างหมดหนทาง ที่พำนักถ้ำแห่งนี้ถูกฮัวเฉียนเฉียนตกแต่งไว้อย่างอบอุ่นและประณีต เต็มไปด้วยดอกไม้สีสันสดใสอยู่ทุกมุม กลิ่นโอสถกับกลิ่นดอกไม้ผสมกันแล้วหอมสดชื่น ฮัวเฉียนเฉียนลากโม่ฮวาเข้าไปในห้องชั้นใน ให้นั่งลงที่โต๊ะ จากนั้นปิดประตูทันที แล้ววางค่ายกลผนึกไว้ นางตัดสินใจแล้วว่า ไม่ว่าวันนี้ศิษย์น้องโม่จะเข้าไปในหุบเขาร้อยบุปผาหรือไม่ เขาต้องใส่ชุดเต๋าที่นางเตรียมไว้อย่างพิถีพิถัน โม่ฮวาเห็นเพียงแสงวาบตรงหน้า จากนั้นด้านหน้าก็มีหีบเก็บของขนาดใหญ่ลายทองตั้งอยู่ ฮัวเฉียนเฉียนเปิดหีบออก ภายในจัดเรียงชุดคลุมไว้อย่างเป็นระเบียบมากมาย รูปแบบมีทั้งหรูหรา งดงาม สง่า หรือแม้แต่ดูน่ารัก ต่างกันไปคนละแบบ บนชุดเหล่านั้นมีการปักลวดลายงดงามด้วยเส้นไหมล้ำค่าและฝีเข็มประณีต บางชุดเป็นลายดอกไม้ซับซ้อน บางชุดเป็นลายทิวทัศน์กว้างใหญ่ บางชุดเป็นลายหงส์หรูหรา แสงระยิบระยับไหลผ่าน งดงามจับตายิ่งนัก “เมื่อคืนข้าไม่ได้นอนทั้งคืน เลือกอยู่ทั้งคืน...” ฮัวเฉียนเฉียนพูดกับโม่ฮวาอย่างตื่นเต้น “ศิษย์น้องโม่ เจ้าดูสิว่าชอบแบบไหน” โม่ฮวามองฮัวเฉียนเฉียนที่มีสีหน้าตื่นเต้น แล้วจู่ ๆ ก็รู้สึกราวกับเป็น “ลูกแกะที่เดินเข้าปากเสือ” เขาหันหน้าไปมองเสื้อผ้าในหีบ แล้วพูดอย่างอ่อน ๆ ว่า “พวกนี้ดูเหมือน...จะไม่ใช่ชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผานะขอรับ...” ชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผา แม้จะปักลายดอกไม้ แต่แท้จริงแล้วเป็นชุดแบบมาตรฐาน ไม่ได้มีรูปแบบแปลกตาหลากหลายขนาดนี้ ฮัวเฉียนเฉียนชะงักไป นางเกือบลืมไปแล้วว่าโม่ฮวาเป็นคนขอชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผา เพราะตื่นเต้นเกินไป นางเลยเลือกแต่เสื้อผ้าที่ตัวเองชอบ “เรื่องเล็กแค่นี้ไม่น่าจะกระทบอะไรหรอก...” ฮัวเฉียนเฉียนพึมพำ “ตราบใดที่เป็นชุดเต๋าของผู้หญิง ก็น่าจะ...อาจจะเข้าไปในหุบเขาร้อยบุปผาได้เหมือนกัน” โม่ฮวามองฮัวเฉียนเฉียนเงียบ ๆ ฮัวเฉียนเฉียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ทันใดนั้นดวงตาของนางก็สว่างวาบ “ใส่สักครู่หนึ่งก็พอ ให้ข้าดูหน่อย! แค่มองแวบเดียวก็พอ!” “พี่หญิง พวกเรามีเรื่องสำคัญต้องทำในหุบเขาร้อยบุปผานะขอรับ” โม่ฮวาพูดอย่างจำใจ ฮัวเฉียนเฉียนถอนหายใจ “เอาเถอะ...” นางจำต้องหันกลับไป แล้วเลือกชุดเต๋าของหุบเขาร้อยบุปผาสองสามแบบที่ดูเรียบง่าย ไม่ถูกใจนางนัก มายื่นให้โม่ฮวา “ศิษย์น้อง ลองใส่ดูก่อน” ในใจของโม่ฮวายังต่อต้านอยู่บ้าง แต่ฮัวเฉียนเฉียนคะยั้นคะยอไม่หยุด เขาจึงปฏิเสธไม่ลง ได้แต่จำใจสวมชุดเต๋างดงามจากหุบเขาร้อยบุปผาหนึ่งชุด ฮัวเฉียนเฉียนเหลือบมองเพียงครั้งเดียวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อดยกมือปิดปากไม่ได้ โม่ฮวาเดิมทีก็มีใบหน้าหล่อเหลา คิ้วคมดวงตางาม ท่วงท่าสง่างามอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อสวมอาภรณ์ที่แวววาวจับตา ยิ่งเผยความงามที่สงบและประณีตออกมาอย่างโดดเด่น มีเสน่ห์ชัดเจนและให้ความรู้สึกงดงามแบบไม่แบ่งแยกเพศอย่างยิ่ง