บทที่ 311: วังราชาผี ภายในเมืองผี กลิ่นคาวเลือดที่รุนแรงตลบอบอวลไปทั่วชั้นบรรยากาศ ร่องรอยแห่งความตายและการสังหารหมู่ปรากฏให้เห็นอยู่ทุกหัวระแหง... กลิ่นอายวิญญาณและไอปีศาจแผ่ซ่านอยู่นอกเขตเมืองผีอย่างบ้าคลั่ง ทว่าภายในตัวเมืองกลับสัมผัสไม่ได้แม้เพียงเศษเสี้ยวของทั้งสองสิ่งนี้ แต่หวงเสี่ยวหลงรู้ดีว่านี่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีวิญญาณร้ายหรือปีศาจอยู่ที่นี่ แต่น่าจะเป็นเพราะพวกมันถูกกักขังหรือถูกผนึกไว้ในสถานที่แห่งหนึ่งมากกว่า เมื่อใดก็ตามที่ผนึกนี้ถูกทำลาย กลิ่นอายชั่วร้ายเหล่านั้นจะต้องถาโถมออกมาอย่างท่วมท้นแน่นอน พลังยุทธของหวงเสี่ยวหลงโคจรไปตามเส้นชีพจรอย่างแผ่วเบาขณะที่เขาเดินไปตามท้องถนน เขาตื่นตัวและพร้อมรับมือกับการเคลื่อนไหวที่ฉับพลันเสมอ แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างมากหลังจากหลอมรวมไข่มังกรปฐพีจนก้าวเข้าสู่ระดับสูงสุดของขอบเขตเซียนเทียน ขั้นที่สิบ แต่ที่นี่คือเมืองผี สถานที่ซึ่งแม้แต่ยอดฝีมือขอบเขตเซียนก็อาจจบชีวิตลงได้ทุกเมื่อ หวงเสี่ยวหลงยังคงเดินต่อไปในลักษณะเดิมนานกว่าครึ่งชั่วโมง ท้องถนนยังคงไร้ผู้คน นอกจากกลิ่นอายแห่งความตายในอากาศแล้ว สิ่งเดียวที่อยู่เป็นเพื่อนหวงเสี่ยวหลงก็คือเสียงลมหวีดหวิว เศษซากแขนขา ศพที่ไร้ศีรษะ และร่างกายที่ถูกตัดขาดกระจัดกระจายอยู่นั้น ส่วนใหญ่น่าจะเป็นผลมาจากการต่อสู้ระหว่างศิษย์ของสำนักต่างๆ ที่เข้ามาในเมืองผีเมื่อเจ็ดถึงแปดวันก่อน ร่างกายของพวกเขายังไม่ทันเน่าเปื่อย หวงเสี่ยวหลงแผ่ขยายสัมผัสทางจิตออกไปรอบตัวและเดินหน้าต่อไปด้วยความระมัดระวัง ในตอนนั้นเองที่เขาได้ยินเสียงกรีดร้องเบาๆ จากด้านหน้า แม้มันจะแผ่วเบามาก แต่หวงเสี่ยวหลงก็ยังได้ยิน มันคือเสียงของมนุษย์! หวงเสี่ยวหลงตัดสินใจในชั่วพริบตาและพุ่งทะยานไปยังทิศทางของเสียงนั้น เขาไม่เห็นผู้ที่มีชีวิตเลยแม้แต่คนเดียวตั้งแต่อย่างก้าวเข้าสู่เมืองนี้ นี่จึงเป็นโอกาสอันดีที่จะได้สอบถามใครบางคนว่าศิษย์สำนักต่างๆ ที่เข้ามาในเมืองผีก่อนหน้านี้หายไปไหนกันหมด ไม่นานนัก หวงเสี่ยวหลงก็ตามเสียงนั้นมาจนถึงซากปรักหักพังของลานบ้านที่ทิ้งร้าง ใจกลางลานบ้าน เขาได้เห็นเหตุการณ์ที่หญิงสาวผู้หนึ่งซึ่งจัดว่ามีความงดงามกำลังอ้อนวอนด้วยความหวาดกลัวต่อชายฉกรรจ์สองคนที่ถือดาบคมกริบอยู่ในมือ “ข้าขอร้องล่ะ ปล่อยข้าไปเถอะ ขอเพียงท่านปล่อยข้าไป ข้าสัญญาว่าจะยอมทำทุกอย่าง” หญิงสาวอ้อนวอนไม่หยุด “เจ้าจะยอมทำทุกอย่างเพื่อให้พวกเราปล่อยไปงั้นรึ?” ชายในชุดคลุมสีเขียวหัวเราะอย่างชั่วร้าย “มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเจ้าไป แต่ส่วนล่างของข้านายท่านคนนี้ไม่ได้เสพสุขมานานแล้ว ทำให้ส่วนล่างของข้านายท่านมีความสุขซะ แล้วข้าจะพิจารณาปล่อยเจ้าไป” เขาชี้ไปที่เป้ากางเกงที่มีรอยนูนขึ้นมา สหายของเขาหัวเราะเสียงดังลั่น หญิงสาวส่ายหัวอย่างดื้อรั้น พยายามสะกดกั้นเสียงสะอื้นให้เบาที่สุด ชายชุดเขียวก้าวยาวๆ เข้าหาหญิงสาว มือของเขาคว้าเสื้อผ้าตรงหน้าอกของนางอย่างรุนแรงแล้วฉีกออก เผยให้เห็นทรวงอกขาวนวลราวกับหยกที่สั่นระริกท่ามกลางสายลม เป็นภาพที่กระตุ้นความปรารถนาและตัณหาได้เป็นอย่างดี เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ชายชุดเขียวก็ลอบกลืนน้ำลายด้วยความกระหาย เขาหมายจะก้าวเข้าไปคว้าต้นขาของหญิงสาว แต่แล้วก็มีแสงคมกริบวาบขึ้นต่อหน้าต่อตา มือทั้งสองข้างของเขาชะงักค้างกลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงก่อนที่ร่างจะล้มตึงลงกับพื้นในวินาทีต่อมา หวงเสี่ยวหลงปรากฏตัวขึ้นในลานบ้านที่พังทลายต่อหน้าคนทั้งสาม ชายอีกคนที่เหลือถึงกับผงะเมื่อเห็นศพของสหายตนเอง ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวจ้องมองมาที่ใบหน้าของหวงเสี่ยวหลง หญิงสาวได้สติ นางรีบจัดแจงเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินเข้ามาข้างกายหวงเสี่ยวหลงด้วยสีหน้าเอียงอาย “ขอบพระคุณนายน้อยที่ยื่นมือเข้าช่วยเหลือ” ทว่า ทันทีที่คำพูดของนางจบลง ดาบสั้นอันคมกริบก็ปรากฏขึ้นในมือนางและแทงลงบนแผ่นหลังของหวงเสี่ยวหลง หากกระดูกสันหลังของหวงเสี่ยวหลงถูกตัดขาด ต่อให้เขาจะแข็งแกร่งเพียงใดเขาก็ต้องได้รับบาดเจ็บสาหัส หรือแม้แต่อาจกลายเป็นอัมพาตในทันที สีหน้าที่ดูอ่อนแอและน่าสงสารหายไปจากใบหน้าของนางอย่างสิ้นเชิง แทนที่ด้วยความโหดเหี้ยมและความกระหายเลือด เสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งของนางดังขึ้นที่ข้างหูหวงเสี่ยวหลง “เจ้าหนู เจ้าต้องโทษตัวเองที่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่ไม่ต้องห่วงนะ ข้าจะทิ้งศพเจ้าไว้ให้สมบูรณ์” คมดาบแทงลงไปตรงตำแหน่งกระดูกสันหลังของหวงเสี่ยวหลงพอดี ในขณะนั้น ชายอีกคนก็หัวเราะอย่างเสียสติพลางแทงกระบี่เข้าที่หน้าอกของหวงเสี่ยวหลง คำพูดดุร้ายพ่นออกมาจากปากของเขา “เจ้าเซ่อ เจ้าคงคิดไม่ถึงล่ะสิว่าพวกเราเป็นพวกเดียวกัน! ศิษย์จากสำนักต่างๆ สิบเจ็ดคนตายด้วยน้ำมือของพวกเราก่อนหน้านี้ และเจ้าคือคนที่สิบแปด!” ที่แท้คนทั้งสามนี้เป็นพวกเดียวกัน! พวกเขาทั้งสามคนร่วมมือกันแสดงละครเพื่อล่อลวงศิษย์สำนักอย่างหวงเสี่ยวหลงให้เข้ามาติดกับ และสังหารทิ้งเมื่ออีกฝ่ายไม่ทันระวังตัวเพื่อชิงเอาทรัพย์สมบัติ หวงเสี่ยวหลงเหลือบมองใบหน้าของทั้งสองคน มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย้ยหยัน “อย่างนั้นรึ?” ทั้งสองสังเกตเห็นว่าหวงเสี่ยวหลงยังคงสงบเยือกเย็นแทนที่จะร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด จึงเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล ดวงตาสองคู่จ้องมองไปยัง ‘บาดแผล’ ที่สันหลังและหน้าอกของเขา แล้วก็ต้องตระหนักว่าดาบและกระบี่ที่ว่าคมกริบนั้นกลับหยุดอยู่เพียงแค่ผิวหนังของชายหนุ่ม โดยไม่สามารถสร้างแม้แต่รอยขีดข่วนบนผิวของหวงเสี่ยวหลงได้เลย “นี่มัน!” ชายและหญิงคู่นั้นถึงกับอึ้งตะลึง เป็นไปได้อย่างไร! คำแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของพวกเขาคือ—เป็นไปไม่ได้! หวงเสี่ยวหลงมีรอยยิ้มล้อเลียนจางๆ บนใบหน้าขณะมองดูสีหน้าที่ปั้นยากของพวกเขา เขาฝึกฝนกายทองคำหลิงหลงที่ได้มาจากเจดีย์สมบัติหลิงหลง และตลอดหลายปีของการบ่มเพาะ เขาจำไม่ได้แล้วว่ากลืนกินผลไม้ทิพย์และโอสถวิเศษไปมากเท่าใด แม้กระทั่งก่อนที่จะหลอมรวมแก่นแท้ของไข่มังกรปฐพี การป้องกันและความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาก็เทียบเท่ากับยอดฝีมือขอบเขตเซียนช่วงต้นไปแล้ว ดาบและกระบี่ธรรมดาไม่มีทางทำอันตรายเขาได้ เพราะพวกมันไม่สามารถทำลายพื้นผิวผิวหนังของเขาได้ด้วยซ้ำ พลังยุทธที่รุนแรงพุ่งพล่านออกมาจากร่างของหวงเสี่ยวหลง ผลักคนทั้งสองกระเด็นออกไป อาวุธที่แหลมคมของพวกเขาถูกดีดขึ้นไปในอากาศและแตกออกเป็นเสี่ยงๆ กระจัดกระจายลงบนพื้น หวงเสี่ยวหลงยื่นมือออกไป แรงดึงดูดกระชากชายผู้นั้นกลับมา โดยมีลำคออยู่ในฝ่ามือของหวงเสี่ยวหลง เสียงที่เย็นเยียบดังขึ้น “คนที่สิบแปดงั้นรึ?” ใบหน้าของชายคนนั้นเปลี่ยนเป็นสีม่วงขณะพยายามจะพูดบางอย่าง แต่หวงเสี่ยวหลงออกแรงบีบเพียงเล็กน้อย ลำคอของชายคนนั้นก็แหลกละเอียดทันที เขาเหวี่ยงร่างนั้นไปด้านข้างโดยไม่ชายตามองอีก จากนั้นจึงหันไปเผชิญหน้ากับหญิงสาว หญิงสาวที่เป็นอัมพาตด้วยความกลัวรีบอ้อนวอนขอชีวิต “นายน้อย เมตตาด้วย เมตตาข้าด้วยเถิด! อ๊ะ! เป็นพวกมัน พวกมันบังคับข้า พวกมันบังคับให้ข้าทำแบบนี้!” นิ้วของนางชี้ไปยังศพของชายสองคนอย่างลนลาน “บอกมา ศิษย์สำนักต่างๆ ที่เข้ามาในเมืองผีหายไปไหนหมด?” หวงเสี่ยวหลงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวก... พวกเขามุ่งหน้าไปยังวังราชาผีเจ้าค่ะ” หญิงสาวรีบตอบ “วังราชาผี?” หวงเสี่ยวหลงขมวดคิ้ว “ใช่แล้วเจ้าค่ะ ทุกคนไปที่วังราชาผีกันหมด วังนั้นตั้งอยู่ทางทิศเหนือของเมือง ในอดีตมันเคยเป็นที่พำนักของราชาผี ข้าได้ยินมาว่ามีสมบัติล้ำค่ามากมายอยู่ภายในนั้น ทั้งเคล็ดวิชาบ่มเพาะ ทักษะการต่อสู้ หรือแม้แต่โอสถราชาผีที่ราชาผีเป็นผู้กลั่นขึ้นมาเอง” หญิงสาวรีบไล่เรียงสิ่งของล้ำค่าต่างๆ ให้หวงเสี่ยวหลงฟัง หวงเสี่ยวหลงถามหญิงสาวเกี่ยวกับสิ่งที่นางรู้เกี่ยวกับวังราชาผีเพิ่มเติม และนางก็ตอบทุกอย่างอย่างสัตย์จริง “นายน้อย ท่านจะปล่อยข้าไป...?” หลังจากตอบคำถามสุดท้ายของหวงเสี่ยวหลง หญิงสาวก็ถามอย่างระมัดระวัง ดวงตาคู่นั้นอ้อนวอนขอความเมตตา หวงเสี่ยวหลงวางเฉย มือของเขาขยับและชี้ไปที่กึ่งกลางระหว่างคิ้วของหญิงสาว แทงทะลุศีรษะของนางด้วยดรรชนีสยบวิญญาณ “ข้าจะทิ้งศพเจ้าไว้ให้สมบูรณ์ก็แล้วกัน” หญิงสาวล้มลง ดวงตาของนางเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง นอนอยู่บนพื้นโดยมีทรวงอกขาวนวลเปิดเผยสู่ท้องฟ้า “วังราชาผี” หวงเสี่ยวหลงพึมพำกับตัวเองก่อนจะทะยานขึ้นไปทางทิศทางของวังราชาผีที่ได้รับฟังมา มิน่าเล่าเขาถึงไม่เห็นใครบนท้องถนนเลย ที่แท้พวกเขาทุกคนต่างมุ่งหน้าไปยังวังราชาผีกันหมด หากเป็นเช่นนั้น เจ้าเฉินและเหยาเฟยก็ต้องอยู่ที่วังราชาผีด้วยแน่นอน! หวงเสี่ยวหลงเร่งฝีเท้าไปตลอดทาง เงาร่างของเขาเป็นเพียงเส้นสายที่พร่าเลือนในอากาศของเมืองผี ครึ่งวันต่อมา เขาก็มาถึงสถานที่ดังกล่าว หวงเสี่ยวหลงยืนอยู่กลางอากาศ มองไปข้างหน้าเบื้องหน้าเขาเป็นกลุ่มสถาปัตยกรรมของวังที่ตั้งตระหง่านลดหลั่นกันไปตามเส้นขอบฟ้าในรูปแบบที่สลับซับซ้อน พื้นที่กว้างใหญ่จนยากจะประมาณได้ และเหนือตัววังนั้น กลิ่นอายวิญญาณและไอปีศาจมีความเข้มข้นจนควบแน่นกลายเป็นเมฆาวิญญาณและเมฆาปีศาจ นี่คือวังราชาผี! สถานที่ที่ราชาผีเคยใช้บ่มเพาะพลังในอดีตกาล