บทที่ 401 - จุมพิตจากเทพธิดาหนานกงเซียง “ขอบคุณมากสำหรับคำชม” เย่เฉินยิ้มให้หนานกงเซียง เขารู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ได้รับคำชมจากเทพธิดาสาวงามอย่างหนานกงเซียง เย่เฉินจู่ๆ ก็โถมตัวไปทางหนานกงเซียง หนานกงเซียงที่เห็นเช่นนั้นก็รีบรับร่างเขาไว้ทันที ตอนนี้เย่เฉินอยู่ในอ้อมกอดของหนานกงเซียง ศีรษะของเย่เฉินซบลงระหว่างเนินอกคู่ของหนานกงเซียง แม้เนินอกของหนานกงเซียงอาจจะไม่ใหญ่เท่าของชิงเฉิงและเย่ซิ่ว แต่สัมผัสของมันกลับอ่อนนุ่มอย่างเหลือเชื่อ ในตอนนี้เย่เฉินรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังจมอยู่ในสิ่งที่นุ่มที่สุดในโลก ยิ่งไปกว่านั้น ร่างของหนานกงเซียงยังหอมละมุนมาก นั่นยิ่งทำให้เย่เฉินตื่นเต้น เย่เฉินเริ่มโอบเอวอันได้รูปของหนานกงเซียง ไม่เพียงเท่านั้น เขายังถูศีรษะไปมาอยู่ตรงร่องระหว่างเนินอกคู่ของหนานกงเซียงด้วย หนานกงเซียงรับรู้ได้แล้วว่าเย่เฉินกำลังคิดไม่ซื่อต่อเธอ แม้หนานกงเซียงจะรู้ว่าเย่เฉินกำลังคิดไม่ซื่อต่อเธอ แต่เธอก็ยังไม่ผลักเย่เฉินออกจากอ้อมกอด ปล่อยให้เขาทำตามใจ หนานกงเซียงรู้สึกขำปนเอ็นดูท่าทางออดอ้อนของเย่เฉิน ความใกล้ชิดแบบนี้สำหรับหนานกงเซียงแล้วไม่เลวเลย เธอรู้สึกว่ามันช่างน่าพึงใจมาก เวลาผ่านไปเร็วมาก ทั้งสองคนยังคงดื่มด่ำกับช่วงเวลานั้น เย่เฉินกับหนานกงเซียงยังอยู่ในท่าเดิมไม่เปลี่ยน “เย่เฉิน เจ้าอยากจะทำอะไรกับกระจกยูจื่อเล่มนี้กันแน่?” หนานกงเซียงเอ่ยถามเย่เฉินที่ยังอยู่ในอ้อมแขนของเธอในที่สุด ในตอนนี้เย่เฉินยังคงดื่มด่ำกับความนุ่มนวลจากเนินอกคู่ของหนานกงเซียงอยู่ เย่เฉินยังไม่ทันรู้ตัวเลยว่าตอนนี้ทั้งสองคนยังคงอยู่ภายในกระจกยูจื่อ “ถ้าเจ้าได้เป็นเจ้าของคนใหม่ของกระจกยูจื่อเล่มนี้ล่ะ” เย่เฉินอยากให้หนานกงเซียงเป็นเจ้าของคนใหม่ของกระจกยูจื่อ เย่เฉินเชื่อว่าหนานกงเซียงจะใช้กระจกยูจื่อได้อย่างเต็มประสิทธิภาพยิ่งกว่าหงหมิง “เอ๊ะ... เจ้าจะมอบกระจกยูจื่อเล่มนี้ให้ข้าหรือ?” หนานกงเซียงไม่ค่อยอยากเชื่อว่าเย่เฉินจะยกสมบัติล้ำค่าอย่างกระจกยูจื่อให้ตน เย่เฉินพยักหน้าให้หนานกงเซียง หนานกงเซียงมองออกว่าเย่เฉินตั้งใจจริงเมื่อมอบกระจกยูจื่อให้เธอ หนานกงเซียงรู้สึกซาบซึ้งกับความหวังดีที่เย่เฉินมอบให้ “ถ้าเจ้ายืนยันเช่นนั้น ข้าก็จะรับไว้” หนานกงเซียงตกลงเป็นเจ้าของคนใหม่ของกระจกยูจื่อ หนานกงเซียงหลับตาลง เธอพยายามหลอมให้กระจกยูจื่อเป็นของตนเอง เมื่อเห็นหนานกงเซียงเริ่มครอบครองกระจกยูจื่อ เย่เฉินจึงตัดสินใจถอยออกมาเพื่อเว้นที่ให้เธอ เขาคลายตัวออกจากอ้อมกอดอันนุ่มนวลของหนานกงเซียง เย่เฉินยืนอยู่ข้างกายหนานกงเซียง เขามองเห็นสีหน้าที่จริงจังยิ่งของเธอ ผ่านไปไม่นาน กระจกยูจื่อก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหนานกงเซียง กระจกยูจื่อวนรอบตัวหนานกงเซียงอย่างตื่นเต้น ราวกับมันดีใจมากเมื่อเห็นเธอ จากนั้นกระจกยูจื่อก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นแสงและพุ่งเข้าสู่มือขวาของหนานกงเซียง ตอนนี้บนหลังมือขวาของหนานกงเซียงมีตรารูปกระจกกะพริบวูบวาบอยู่ ไม่นานนัก รอยตราบนหลังมือของหนานกงเซียงก็เลือนหายไป หลังมือของเธอกลับมาเรียบเนียนดังเดิม หนานกงเซียงก้มมองหลังมือขวาของตน แล้วก็ยิ้มออกมา ราวกับดอกไม้ที่กำลังผลิบาน รอยยิ้มในตอนนี้งดงามจนยากจะละสายตา เย่เฉินรู้สึกว่าตัวเองโชคดีเหลือเกินที่ได้เห็นรอยยิ้มงดงามของหนานกงเซียง ต่อให้ต้องตายในตอนนี้ เขาก็คงยอมอย่างมีความสุขเพียงเพราะได้เห็นรอยยิ้มนั้น หนานกงเซียงหันกลับมามองเย่เฉิน และพบว่าเขากำลังจ้องเธออย่างตาค้าง “มีอะไรติดหน้าข้าหรือ ทำไมเจ้าถึงมองข้าแบบนั้น?” หนานกงเซียงถามเย่เฉิน เย่เฉินได้สติทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของหนานกงเซียง เขาไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะเผลอตะลึงเพราะความงามของหนานกงเซียง หนานกงเซียงและฟู่หลานหลิงต่างงดงามราวเทพธิดา อาจารย์กับศิษย์คู่นี้ช่างชวนให้วิญญาณของบุรุษใดก็ตามที่ได้เห็นสั่นไหวไปหมด “ข้าแค่มองความงามของเทพธิดาตรงหน้าข้าเท่านั้น” เย่เฉินเอ่ยชมความงามที่หนานกงเซียงเพิ่งเผยออกมา “นิสัยเจ้าก็ไม่เคยเปลี่ยน คำพูดที่ออกจากปากเจ้าก็ยังหวานเหมือนเดิม” หนานกงเซียงทนคำหวานของเย่เฉินไม่ค่อยอยู่ แม้หนานกงเซียงจะได้ฟังคำพูดแบบนี้จากเย่เฉินมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้รู้สึกเบื่อ กลับยังรู้สึกมีความสุขเมื่อได้ยินคำชมจากเขา “หึๆ” เย่เฉินหัวเราะเบาๆ ใส่หนานกงเซียง “จริงสิ เจ้าได้กระจกยูจื่ออันล้ำค่ามาแล้ว ตอนนี้ข้าอยากได้รางวัลจากเจ้าสักอย่าง” เย่เฉินต้องการของตอบแทนจากหนานกงเซียง เป็นเรื่องยากนักที่เย่เฉินจะมีเวลาอยู่กับเทพธิดาสาวงามอย่างหนานกงเซียงตามลำพัง เขาจึงต้องฉวยโอกาสนี้เข้าใกล้เธอให้มากขึ้น “รางวัลอะไร? ข้านึกว่าเจ้ามอบกระจกยูจื่อให้ข้าอย่างจริงใจเสียอีก ไม่คิดเลยว่าเจ้าจะมีความหมายอื่นแอบแฝงในเรื่องนี้ ผู้ชายก็เหมือนกันหมด” หนานกงเซียงฮึดฮัดเสียงเย็น เธอดูไม่พอใจขึ้นมาทันทีเมื่อเย่เฉินเอ่ยขอรางวัลจากเธอ หนานกงเซียงคิดว่าเย่เฉินมอบของชิ้นนี้ให้เพราะจริงใจกับเธอ ไม่นึกเลยว่าเขาจะมีเจตนาอื่นแอบแฝงตอนให้กระจกยูจื่อแก่เธอ เย่เฉินไม่คาดว่าปฏิกิริยาของหนานกงเซียงจะเป็นเช่นนี้ เย่เฉินเห็นว่าตอนนี้หนานกงเซียงดูไม่พอใจ ทั้งที่เขาเพียงอยากเข้าใกล้เทพธิดาสาวงามอย่างเธอให้มากขึ้นเท่านั้น “จริงๆ แล้วข้าอยากได้จูบเป็นรางวัลจากเจ้าต่างหาก แต่ถ้าเจ้าไม่ยอมก็ช่างเถอะ” เย่เฉินยิ้มพลางเกาหัวแกรกๆ อารมณ์ของหนานกงเซียงเปลี่ยนไปในทันทีหลังได้ยินสิ่งที่เย่เฉินพูด ตั้งแต่แรกหนานกงเซียงก็เข้าใจผิดไปเอง สรุปแล้วเย่เฉินเพียงอยากสานสัมพันธ์กับเธอเท่านั้น หนานกงเซียงรู้สึกผิดเล็กน้อยที่เข้าใจเย่เฉินผิด หนานกงเซียงก้าวเข้าหาเย่เฉิน แล้วหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขาในทันที หนานกงเซียงเริ่มเขย่งปลายเท้า เพราะร่างของเย่เฉินค่อนข้างสูง เธอจึงต้องเขย่งถึงจะเอื้อมถึง ปลายริมฝีปากของหนานกงเซียงค่อยๆ เข้าใกล้ริมฝีปากของเย่เฉิน แล้วหนานกงเซียงก็จุมพิตเย่เฉินจริงๆ เย่เฉินไม่ทันตั้งตัวกับจูบกะทันหันที่หนานกงเซียงมอบให้ เขาตกใจไม่น้อยกับจูบนั้น ริมฝีปากของหนานกงเซียงนุ่มมาก สัมผัสจากริมฝีปากของเธอช่างวิเศษเกินบรรยาย ไม่กี่วินาทีต่อมา หนานกงเซียงก็ผละจากเย่เฉิน จูบที่เธอมอบให้เป็นเพียงจูบเรียบง่ายที่สุด เป็นจูบพื้นฐานของคู่รักที่เพิ่งเริ่มคบกัน “เอาละ ข้าได้ให้รางวัลที่เจ้าต้องการแล้ว” หนานกงเซียงได้มอบสิ่งที่เย่เฉินต้องการแล้ว ใบหน้าของหนานกงเซียงเริ่มแดงก่ำ เธอไม่คาดเลยว่าตนจะกล้าถึงเพียงนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่หนานกงเซียงจูบเพศตรงข้าม จูบเมื่อครู่มีความหมายกับเธอมาก ความรู้สึกของการจูบนั้นช่างน่าพึงใจยิ่ง หนานกงเซียงรู้สึกเหมือนหัวใจของตนเบ่งบานเป็นดอกไม้ สัมผัสเช่นนี้ไม่เลวเลยแม้แต่น้อย