บทที่ 4394: ติดอยู่บนร่างของอสูรขนาดใหญ่ “ถ้ายืนยันถึงสองครั้งแล้ว ก็น่าจะไม่มีใครอยู่แถวนั้นแล้ว” เย่เฉินเชื่อคำที่ชูเย่หลันพูด “งั้นพวกเราแค่ลองหาหลักฐานดูก่อน” เย่เฉินตัดสินใจใช้วิธีของตนเองเพื่อตามหาหลักฐานรอบตัว เย่เฉินใช้ความสามารถของตน เขาตั้งใจจะหาหลักฐานให้ได้โดยเร็วที่สุด “นายท่าน” ชูเย่หลันเอ่ยเรียกเย่เฉิน “มีอะไรเหรอ?” เย่เฉินถาม เย่เฉินอยากรู้ว่าชูเย่หลันพบอะไรอีกแล้ว “มีหัวกะโหลกมนุษย์อยู่ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะติดอยู่ที่นี่” ชูเย่หลันบอกเย่เฉิน ชูเย่หลันบอกเย่เฉินว่าพวกเขาอาจจะติดอยู่ในสถานที่แห่งนี้ “ออกจากที่นี่ไม่ได้ แล้วก็ตายอยู่ข้างในงั้นเหรอ?” เย่เฉินพยายามถามให้แน่ใจ “ไม่รู้สึกว่ามันแปลกไปหน่อยเหรอ?” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน ชูเย่หลันรู้สึกว่ามันแปลกมาก “เจ้าพูดถูก” เย่เฉินเองก็รู้สึกเช่นเดียวกับที่ชูเย่หลันคิด พวกเขาเป็นผู้บ่มเพาะ ต่อให้ไม่มีอาหาร พวกเขาก็น่าจะอยู่ได้นานพอสมควร “จะตายเพราะไม่มีอาหารได้ยังไง แล้วพวกเขาติดอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนกันแน่?” เย่เฉินครุ่นคิด เย่เฉินอยากรู้เรื่องนี้มาก เขารู้สึกสงสัยเรื่องนี้อย่างยิ่ง “เจ้ากำลังสงสัยเรื่องนี้อยู่หรือ?” นางถามเย่เฉิน ชูเย่หลันถามว่าเย่เฉินกำลังสงสัยเรื่องนี้มากหรือไม่ “เจ้าว่าล่ะ ไปหาหลักฐานกันเถอะ” เย่เฉินพยายามค้นหาหลักฐานต่อไป เขาพบสมุดบันทึกเล่มหนึ่ง “มีสมุดบันทึกอยู่เล่มหนึ่ง” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน เย่เฉินเพิ่งค้นพบสิ่งที่ยอดเยี่ยมมาก “ข้างในเขียนว่าอะไร ลองดูหน่อย” ชูเย่หลันถามเย่เฉิน เย่เฉินเปิดมันออก เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าข้างในบันทึกนั้นเขียนอะไรไว้ “ทุกอย่างดูแปลกไปหมด ระวังตัวไว้ให้ดี ข้าถูกขังอยู่ในที่แห่งนี้ไปจนตลอดชีวิต จนร่างแห้งเหี่ยว” ข้อความที่ทิ้งไว้เขียนไว้เช่นนั้น “นี่มันหมายความว่ายังไง?” เย่เฉินงุนงง ชูเย่หลันก็เช่นกัน นางเองก็สับสนเมื่ออ่านเนื้อหาข้างใน “หืมมม...” ทั้งสองต้องขมวดคิ้วครุ่นคิด พยายามหาคำตอบจากสิ่งที่ค้นพบ เย่เฉินกับชูเย่หลันคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากคิดกันอยู่พักใหญ่ ในที่สุดก็ได้คำตอบของคำถามที่พวกเขาสงสัย “ข้าว่าน่าจะรู้คำตอบแล้ว” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน “เจ้ารู้คำตอบแล้วหรือ?” ชูเย่หลันถาม ตัวนางเองยังไม่เข้าใจว่าคำตอบนั้นหมายถึงอะไร จึงยิ่งรู้สึกสงสัยมากขึ้น “เรื่องมันเป็นอย่างนี้” เย่เฉินเริ่มอธิบายสิ่งที่ตนรู้ “ข้อความนี้หมายความว่าสถานที่แห่งนี้แปลกประหลาด ดูเหมือนว่าที่นี่จะมีชีวิตอยู่” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน “หืม?” ชูเย่หลันไม่เข้าใจว่าเย่เฉินหมายถึงอะไร จึงเอ่ยถามออกมา นางรู้สึกงุนงงเมื่อได้ยินความหมายในคำพูดของเย่เฉิน “ข้าอธิบายให้ชัดกว่านี้” เย่เฉินอธิบายต่อ “ที่นี่มีชีวิตอยู่ ผู้คนที่ตายในสถานที่แห่งนี้ถูกเล่นงานมาแล้ว เป็นไปได้ว่าพลังชีวิตของพวกเขาถูกดูดกลืนไป” เย่เฉินบอกชูเย่หลัน “เดี๋ยวก่อน นี่ไม่อันตรายมากเลยหรือ?” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน จากคำอธิบายของเย่เฉิน มันอันตรายอย่างยิ่ง “จริง ที่นี่อันตรายมาก” เย่เฉินเห็นด้วยกับสิ่งที่ชูเย่หลันพูด “ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็แค่ทำลายที่นี่ทิ้ง” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน “จะทำลายที่นี่ทิ้ง เจ้าพูดจริงเหรอ?” ชูเย่หลันถามเย่เฉิน เย่เฉินจริงจังกับสิ่งที่ตนพูดหรือไม่ “แน่นอน” เย่เฉินจริงจังกับคำพูดของตนอย่างยิ่ง เขาจริงจังที่จะทำลายสถานที่แห่งนี้ “ลองดู หลังจากได้เบาะแสแล้ว พวกเราก็ทำได้” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน เย่เฉินรวบรวมพลังของตน ชูเย่หลันมองดูสิ่งที่เย่เฉินกำลังทำ ไม่ว่าแผนของเย่เฉินจะสำเร็จหรือไม่ นางก็สงสัยอย่างมาก นางอยากรู้เหลือเกินว่าแผนของเย่เฉินจะได้ผลหรือเปล่า เย่เฉินใช้พลังทั้งหมดที่มี เขาระดมโจมตีหลายครั้งเพื่อทำลายสถานที่แห่งนี้ เย่เฉินสั่งให้ร่างแยกทั้งหมดคลุ้มคลั่ง “ตูม ตูม ตูม ตูม” ทุกอย่างระเบิดขึ้น เย่เฉินปลดปล่อยพลังอันยิ่งใหญ่และทรงอานุภาพออกมา พลังที่เย่เฉินมีนั้นทำลายทุกสิ่งอย่างไร้ปรานี “น่ากลัวจริงๆ” ชูเย่หลันเห็นว่าเย่เฉินเริ่มคลุ้มคลั่งแล้ว “แบบนี้จะได้ผลหรือเปล่า?” ชูเย่หลันสงสัยว่ามันจะสำเร็จหรือไม่ “แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก แกร็ก” บริเวณรอบข้างเริ่มแตกร้าว พลังทำลายล้างที่เย่เฉินปลดปล่อยออกมานั้นรุนแรงและทรงพลังอย่างยิ่ง ทำลายทุกสิ่งรอบตัว “สุดยอด ทุกอย่างเริ่มพังทลายลงแล้ว” ชูเย่หลันเห็นว่าทุกอย่างกำลังพังทลาย นางมองเห็นความพังพินาศที่เกิดจากเย่เฉินได้อย่างชัดเจน “เดี๋ยวก่อน นั่นอะไรน่ะ?” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน ชูเย่หลันมองเห็นบางอย่างที่นั่น “เจ้าเห็นอะไร?” เย่เฉินถามด้วยความสงสัยว่าชูเย่หลันเห็นอะไร “ดูตรงนั้น” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน นางบอกและชี้ให้เย่เฉินมองไปทางนั้น เย่เฉินมองไปยังทิศที่ชูเย่หลันชี้ เมื่อเย่เฉินมองไปทางนั้น เขาก็เห็นสิ่งที่ชูเย่หลันพูด เขามองเห็นเมืองและสิ่งปลูกสร้างกำลังเติบโตขึ้นมา “ข้าดูผิดไปหรือเปล่า?” เย่เฉินถาม เย่เฉินเห็นถูกแล้วหรือ? เขาเห็นเมืองและผืนดินกำลังเติบโตขึ้นมาอีกครั้ง ทุกสิ่งที่เย่เฉินทำลายไปงอกขึ้นมาใหม่ราวกับต้นไม้ นี่ไม่ใช่การฟื้นตัว แต่เป็นการงอกใหม่ ทุกอย่างเติบโตขึ้นมาจากข้างล่าง “มันแปลกจริงๆ ใช่ไหม?” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน ชูเย่หลันรู้สึกว่านี่แปลกและไร้เหตุผล “เจ้าพูดถูก ข้าก็รู้สึกเหมือนกัน มันแปลกและไร้เหตุผล” เย่เฉินก็รู้สึกเช่นเดียวกัน มันแปลกและไร้เหตุผลมาก “เกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เย่เฉินหยุดครู่หนึ่ง พยายามคิดหาว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น ชูเย่หลันเองก็สงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น นางอยากรู้ให้แน่ชัดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น ทั้งสองคิดและค้นหาไปด้วยกัน และเมื่อพวกเขาค้นหา ก็พบสิ่งหนึ่ง “ดูเหมือนว่าพวกเราอยู่บนร่างของสัตว์ประหลาด” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน เย่เฉินรู้สึกว่าพวกเขากำลังยืนอยู่บนร่างของสัตว์ประหลาด “เจ้าคิดว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดชนิดไหน?” ชูเย่หลันถาม “มันใหญ่มาก ข้าแทบมองไม่เห็นสุดปลายเลย” เย่เฉินกล่าวกับชูเย่หลัน เย่เฉินมองไม่เห็นจุดสิ้นสุดของมัน “ตอนนี้พวกเราควรทำยังไงดี ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง พวกเราคงออกไปจากที่นี่ไม่ได้แน่” ชูเย่หลันถามเย่เฉิน ถ้าพวกเขาไม่ทำอะไรตอนนี้ พวกเขาก็จะไม่มีทางออกไปจากที่แห่งนี้ได้ “ข้าจะหาทางเอง” เย่เฉินตัดสินใจหาทางออก เขาไม่อยากติดอยู่ในที่แห่งนี้ เย่เฉินหยิบบันทึกก่อนหน้านี้ออกมา เขาเริ่มวิเคราะห์สิ่งที่เกิดขึ้น หลังจากย้อนอ่านอยู่พักหนึ่ง เย่เฉินก็เข้าใจว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้อันตราย และมันจะดูดกลืนพลังชีวิตของเย่เฉิน แต่สิ่งมีชีวิตตัวนี้ใหญ่มาก เย่เฉินจะทำลายสัตว์ประหลาดที่ใหญ่ขนาดนี้ได้อย่างไร เขากลับทำได้ยากลำบาก แม้จะใช้พลังรวมกันของร่างแยกทั้งหมด และใช้อะไรที่ตนมีอยู่ทั้งหมดแล้ว เย่เฉินก็ยังทำลายได้เพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น “เจ้าต้องใช้พลังที่ยิ่งใหญ่มากพอที่จะทำลายทุกสิ่งได้” ชูเย่หลันกล่าวกับเย่เฉิน ชูเย่หลันบอกให้เย่เฉินใช้การโจมตีที่ทรงพลังและรุนแรงเพื่อปราบสัตว์ประหลาดตัวนั้น “การโจมตีที่ทรงพลังขนาดนั้น แต่ข้าว่าข้าไม่มีท่าที่ทรงพลังถึงเพียงนั้น” เย่เฉินตอบ แล้วการโจมตีแบบไหนกันแน่ ที่จะรุนแรงพอจะทำลายสิ่งมีชีวิตตัวนี้ได้