บทที่ 4402: ถูกเสิ่นเหนียงตามใจ เสิ่นเหนียงมองไปรอบๆ พลางสำรวจพื้นที่โดยรอบ "บริเวณนี้เปลี่ยนไปมาก ดูท่าทางานนี้คงไม่ง่ายแล้ว" เสิ่นเหนียงรู้ทันทีว่างานนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย และแน่นอนว่ามันต้องยากสำหรับพวกเธอไม่น้อย "หวังว่าจะจบลงได้เร็วๆ" เสิ่นเหนียงภาวนาให้เรื่องนี้ยุติลงโดยเร็ว เธอลองใช้ความสามารถของตัวเองแล้ว แต่กลับมองไม่เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป "ไม่ไหวเลย" เมื่อรู้ว่าทำแบบนั้นไม่ได้ เสิ่นเหนียงจึงทำได้เพียงสำรวจด้วยตนเอง "เอินเอิน ช่วยสำรวจแผนที่บริเวณรอบๆ หน่อยได้ไหม" เสิ่นเหนียงเอ่ยกับจางเอินที่กำลังเฝ้าระวังอยู่รอบๆ "ฉันจะลองดู" จางเอินรับคำ "จำไว้นะ ที่นี่อันตรายมาก ดังนั้นต้องระวังอย่าไปติดกับดักเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นจะยุ่งมาก" เสิ่นเหนียงเตือนจางเอิน เธอบอกให้จางเอินระวังตัวให้ดี ใครจะรู้ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับเธอบ้าง ที่นี่มีกับดักมากมาย ทั้งที่พวกอสูรและมนุษย์ที่ใช้สถานที่แห่งนี้ทำการทดลองวางเอาไว้ จางเอินจึงต้องระวังให้มาก เผื่อไว้ก่อน เพราะการช่วยชีวิตใครสักคนในที่แบบนี้เป็นเรื่องที่ยากอย่างยิ่ง "ฉันจะระวัง แล้วจะออกไปสักพัก" จางเอินพูดกับเสิ่นเหนียง เธอรับหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย แล้วเริ่มเดินสำรวจไปทั่ว พยายามทำแผนที่บริเวณโดยรอบ พร้อมทำเครื่องหมายหลายจุดที่น่าสงสัยว่าน่าจะมีสมบัติซ่อนอยู่ จางเอินคงไม่กลับมาในเร็วๆ นี้ ทำให้เสิ่นเหนียงมีเวลาอยู่กับเย่เฉินตามลำพังอยู่ไม่น้อย เสิ่นเหนียงเสริมการป้องกันที่เธอมีขึ้นมาอีกชั้น พยายามทำให้แน่ใจว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตใดจะลอบเข้ามาได้โดยไม่ได้รับอนุญาตจากเธอ "เขาหลับสนิทอยู่" เสิ่นเหนียงเดินเข้าไปใกล้ ตั้งใจมองเย่เฉินให้ชัดๆ เสิ่นเหนียงมีนิสัยชอบมองเย่เฉินอยู่บ่อยๆ เธอชอบเวลาที่เห็นเย่เฉินหลับอยู่แบบนั้น มันดูตลกดี แถมยังเหมือนกำลังมองเด็กเล็กคนหนึ่งอยู่ "ก็จริง เขายังอายุน้อยอยู่" เสิ่นเหนียงยอมรับว่าเย่เฉินยังเด็กอยู่ ประสบการณ์และความรู้ของเขายังขาดแคลนมาก แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเป็นคนที่ยอดเยี่ยม สามารถขึ้นมาถึงจุดนี้ได้ในเวลาอันสั้น "คุณต้องพยายามมามากแน่ๆ" เสิ่นเหนียงพูดกับเย่เฉิน เธอเชื่อว่าเย่เฉินต้องผ่านความเหนื่อยยากมามาก เพราะถ้าไม่พยายามอย่างหนัก ก็ไม่มีทางมาถึงจุดนี้ได้แน่นอน เสิ่นเหนียงเอื้อมไปแตะแก้มของเย่เฉิน "แค่ได้แตะคุณตอนที่กำลังหลับอยู่ มันรู้สึกดีจริงๆ" เสิ่นเหนียงรู้สึกมีความสุขและพึงพอใจ ทั้งที่การทำแบบนั้นอาจปลุกเย่เฉินให้ตื่นขึ้นมาได้ เย่เฉินรู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาจากเสิ่นเหนียง "อืม... ถึงเวลาแล้วหรือ?" เย่เฉินถาม เขาคิดว่าตัวเองหลับมานานพอแล้ว "ยังหรอก คุณนอนต่อได้อีก" เสิ่นเหนียงตอบเย่เฉิน "แล้วคุณกำลังทำอะไรอยู่?" เย่เฉินถามเสิ่นเหนียง "ก็แค่อยากแตะคุณนิดหน่อย แบบนี้ไม่ได้เหรอ?" เสิ่นเหนียงถามกลับ เสิ่นเหนียงแตะเย่เฉินไม่ได้หรืออย่างไร "แตะได้ตามสบายเลย" เย่เฉินตอบเสิ่นเหนียง ถ้าเสิ่นเหนียงอยากแตะเย่เฉิน เขาก็ไม่มีทางห้ามได้ ที่จริงเย่เฉินเองก็รู้สึกดีไม่น้อยเมื่อถูกเสิ่นเหนียงแตะต้อง เสิ่นเหนียงดีใจที่เย่เฉินไม่โกรธ เรื่องนี้ทำให้เธออารมณ์ดีขึ้นไปด้วย "งั้นทำไมไม่กอดผมล่ะ" เย่เฉินพูดกับเสิ่นเหนียง เขาอยากให้เสิ่นเหนียงกอดเขา "หืม นี่อะไร คุณกำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่?" เสิ่นเหนียงถามเย่เฉิน เย่เฉินกำลังจะทำอะไรอย่างนั้นหรือ "ผมทำอะไรล่ะ ผมไม่ได้ทำอะไรสักหน่อย แบบนี้ไม่ได้เหรอ?" เย่เฉินถามกลับ เสิ่นเหนียงจะไม่ยอมให้เขาทำอย่างนั้นหรือ เย่เฉินอยากให้เสิ่นเหนียงตามใจเขาสักหน่อย ผู้หญิงที่โตเป็นผู้ใหญ่แบบเสิ่นเหนียงยอมเอาใจเขา มันต้องสบายมากแน่ๆ "ก็ได้..." หลังจากเสิ่นเหนียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็ยอม "ใช่..." เย่เฉินดีใจจนแทบลืมหายใจ เสิ่นเหนียงยอมทำตามที่เขาต้องการ เขาไม่ควรและไม่มีทางปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไป เขาต้องใช้มันให้คุ้มที่สุด เพื่อหาผลประโยชน์จากเสิ่นเหนียงให้ได้มากที่สุด เสิ่นเหนียงไม่เข้าใจ และไม่ได้รู้เลยว่าเป้าหมายของเย่เฉินคืออะไร เสิ่นเหนียงกอดเย่เฉินไว้ เย่เฉินก็ใช้เนินอกคู่ของเสิ่นเหนียงเป็นหมอนหนุน "โอ้ สบายจริงๆ" เย่เฉินรู้สึกได้ถึงความสบายอย่างที่สุด นี่คือความสุขถึงขีดสุดที่ทำให้เย่เฉินรู้สึกสบายอย่างยิ่ง เพราะสบายเกินไป เย่เฉินจึงถูใบหน้าไปมา แล้วซุกหน้าลึกลงไปกว่าเดิม "อืม... ความรู้สึกนี้" เสิ่นเหนียงรู้สึกแปลกๆ สัมผัสที่เย่เฉินทำแบบนั้นทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาด เธอรู้สึกแปลกเมื่อเย่เฉินเริ่มแตะต้องเธอ จนเผลอส่งเสียงหวานออกมา เสียงที่เสิ่นเหนียงเปล่งออกมานั้นเบามาก แต่เมื่อเย่เฉินได้ยินแล้วกลับไพเราะเหลือเกิน "เป็นอะไรหรือเปล่า?" เย่เฉินถาม เขาอยากรู้ว่าเสิ่นเหนียงตอบสนองแบบนั้นเพราะอะไร "ไม่มีอะไรหรอก" เสิ่นเหนียงตอบเย่เฉิน เธอบอกว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ค่อยยังชั่ว..." เย่เฉินพยักหน้าแล้วทำต่อไป เสิ่นเหนียงต้องข่มใจไว้ ต้องกดความรู้สึกสบายอันแปลกประหลาดนี้ลง เสิ่นเหนียงทนความน่ารักของเย่เฉินไม่ไหว จึงยื่นมือไปลูบศีรษะของเขา ในสายตาของเสิ่นเหนียง มันเหมือนกำลังดูแลเด็กคนหนึ่งอยู่ รู้สึกดีเหลือเกิน เย่เฉินยิ่งเพลิดเพลินมากขึ้นเรื่อยๆ เขาเพลิดเพลินกับการถูกเสิ่นเหนียงตามใจ ในบรรดาผู้ชายทั้งหมด เย่เฉินนับว่าโชคดีที่สุดคนหนึ่ง เขาได้รับการดูแลเช่นนี้จากเสิ่นเหนียง ผู้ซึ่งได้ชื่อว่างดงามที่สุดทั่วทั้งโลก เย่เฉินสามารถพักผ่อนได้อย่างสบายใจ เขาพึงพอใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่ เสิ่นเหนียงเองก็พอใจเมื่อเห็นเย่เฉินมีความสุขมากขนาดนั้น ยิ่งเย่เฉินมีความสุขมากเท่าไร เธอก็ยิ่งพอใจกับสิ่งที่ตัวเองทำมากขึ้นเท่านั้น เย่เฉินพักอยู่ในอ้อมแขนของเสิ่นเหนียง และเสิ่นเหนียงก็ดูแลเขาอย่างดี ระหว่างนั้นเวลาเองก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนเสิ่นเหนียงไม่อยากปล่อยเย่เฉินไปเลย ผ่านไปกว่าสองชั่วโมงแล้ว ดูท่าจางเอินคงจะกลับมาในไม่ช้า อีกสามสิบนาทีต่อมา จางเอินก็กลับมา พร้อมกับแผนที่ฉบับสมบูรณ์ "ฉันได้สิ่งที่คุณต้องการมาแล้ว" จางเอินพูดกับเสิ่นเหนียง "ได้มาแล้วหรือ?" เสิ่นเหนียงถามจางเอิน "ได้มาแล้ว ฉันพบจุดน่าสงสัยอยู่หลายแห่ง พอพวกเราพักจนพอแล้ว ค่อยไปตรวจดูกัน" จางเอินพูดกับเสิ่นเหนียง "อืม... ฉันเห็นด้วย" เสิ่นเหนียงเห็นด้วยกับสิ่งที่จางเอินพูด เธอไม่ได้ขัดข้องอะไร จางเอินเห็นเย่เฉินพักผ่อนอย่างสงบ จึงไม่อยากรบกวนทั้งสองคน ดังนั้นจางเอินจึงออกไปข้างนอกและตัดสินใจเฝ้าระวังแทน "แถวนี้มีอสูรแข็งแกร่งอยู่หลายตัว พวกมันอาจกำลังคิดจะโจมตีพวกเรา เดี๋ยวฉันจะจัดการเอง" จางเอินพูดกับเสิ่นเหนียง เธอสัมผัสได้ว่ามีอสูรบางตัวตามรอยและรับรู้ถึงการมีอยู่ของที่นี่แล้ว และพวกมันจะบุกเข้ามาในไม่ช้า "พวกมันน่ารำคาญมาก ช่วยจัดการให้ฉันที" เสิ่นเหนียงพูดกับจางเอิน เสิ่นเหนียงไว้ใจจางเอินได้ เพราะจางเอินมีความสามารถและพลังมากพอจะทำเช่นนั้น จางเอินจากไป เธอจะจัดการพวกมันทั้งหมดเอง และจะไม่ปล่อยให้พวกมันมาปั่นป่วนเด็ดขาด