บทที่ 126 สร้อยข้อมือ เนื่องจากโจวเหวินจงใจเลือกร้านค้าที่อยู่ในเมืองเดียวกัน สร้อยข้อมือเงินที่เขาซื้อทางอินเทอร์เน็ตจึงถูกส่งมาถึงในบ่ายวันถัดมา ตอนที่เขาเดินไปที่ประตูโรงเรียนเพื่อรับของ เขาก็เห็นอาเชิ่งขับรถมาจอดพอดี “คุณชายเหวินครับ ท่านผู้หญิงสั่งอาหารไว้ที่ร้านแห่งหนึ่งและอยากให้คุณไปร่วมทานมื้อเย็นกับเธอครับ” อาเชิ่งสุภาพเสียจนโจวเหวินรู้สึกเกรงใจที่จะปฏิเสธ โจวเหวินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่อต้องไปที่ร้านอาหารไม่ใช่ที่พักของตระกูลอัน การไปก็คงไม่มีปัญหาอะไร สร้อยข้อมือไม่ได้ใช้พื้นที่มากนัก โจวเหวินจึงไม่ได้กลับหอพักก่อน แต่ขึ้นรถของอาเชิ่งไปเลย “คุณชายเหวิน พักผ่อนสักครู่เถอะครับ อีกประมาณครึ่งชั่วโมงเราถึงจะถึงที่หมาย” อาเชิ่งสตาร์ทรถและกล่าวกับโจวเหวินขณะขับไป “คุณไม่ใช่ผู้ช่วยของอันเทียนจั๋วหรอกเหรอ? ทำไมถึงต้องคอยทำงานให้พี่หลานตลอดเลยล่ะ?” โจวเหวินถามด้วยความสงสัย อาเชิ่งยิ้มแล้วตอบว่า “ผมเป็นผู้ช่วยของผู้ตรวจการครับ นอกจากหน้าที่ปกติแล้ว ผมยังมีหน้าที่ดูแลความเป็นอยู่ของผู้ตรวจการรวมถึงความปลอดภัยของตระกูลอันด้วย คุณจะมองว่าผมเป็นกึ่งพ่อบ้านของตระกูลอันก็ได้ครับ” โจวเหวินพยักหน้าและไม่ได้พูดอะไรต่อ ในเมื่อเวลาครึ่งชั่วโมงนานเกินไป เขาจึงตัดสินใจเปิดกล่องเครื่องประดับแล้วหยิบสร้อยข้อมือเงินออกมา สร้อยข้อมือดูสวยงามและประณีต บนนั้นประดับด้วยเพชรและคริสตัลจำนวนหนึ่ง โจวเหวินซื้อมาหลังจากดูขนาดแล้ว ดังนั้นขนาดของคริสตัลจึงใกล้เคียงกับลูกแก้วมิติความโกลาหล โจวเหวินค่อยๆ แกะคริสตัลเม็ดหนึ่งออกแล้วฝังลูกแก้วมิติความโกลาหลลงไปแทน มันดูสมบูรณ์แบบมากจนมองไม่เห็นจุดตำหนิใดๆ เมื่อมีเพชรมาช่วยตัดกัน ลูกแก้วมิติก็ดูไม่สะดุดตา คนส่วนใหญ่คงไม่สังเกตเห็นคริสตัลบนสร้อยข้อมือนี้โดยเจตนา หลังจากลองสวมที่ข้อมือ เขาก็พบปัญหา ลูกแก้วมิติความโกลาหลนั้นไม่สะดุดตาก็จริง แต่การใส่สร้อยข้อมือแบบนี้บนข้อมือผู้ชายมันดูจะเด่นเกินไปหน่อย ‘สีเงินดูแวววาวเกินไปและไม่แข็งพอ มันพังง่าย ผมว่าค่อยซื้อสร้อยข้อมือที่ทำจากคาร์ไบด์มาใหม่ดีกว่า’ โจวเหวินคิดในใจก่อนจะถอดสร้อยข้อมือออกแล้วเก็บใส่กล่อง กล่องมีขนาดใหญ่เกินกว่าจะยัดใส่กระเป๋ากางเกง โจวเหวินจึงทำได้เพียงถือไว้ในมือ เมื่อถึงร้านอาหาร เขาถึงได้รู้ว่าอันจิงก็อยู่ที่นั่นด้วย “เสี่ยวเหวิน มานี่เร็ว อาหารสั่งไว้หมดแล้ว เรารอแค่เธอคนเดียวเท่านั้นแหละ” โอวหยางหลานดึงตัวโจวเหวินให้นั่งลงข้างๆ เธออย่างเป็นธรรมชาติ แม้ว่าโจวเหวินจะไม่ได้มีความประทับใจที่ดีต่ออันจิงนัก แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก ในเมื่อมาถึงแล้วเขาก็นั่งทานอาหารเป็นเพื่อนโอวหยางหลานแล้วค่อยกลับหลังจบมื้อ อันจิงนั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโอวหยางหลาน เธอเหลือบมองโจวเหวินแต่ไม่พูดอะไร สีหน้าของเธอทั้ง