Chapter 935: Chapter 491: หินแยกฝ่ามือ (ตอนที่ 2) “ท่านปรมาจารย์ ผมเชื่อในประสบการณ์ของคุณอย่างไม่ต้องสงสัย แต่ในบางครั้ง สัญชาตญาณก็เป็นเรื่องสำคัญเช่นกัน” กู่เซิงกล่าวพลางหยิบแร่ต้นกำเนิดที่ผ่านการขัดเกลาออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ช่างตัดหิน “ได้โปรดตัดอีกครั้งตามทิศทางที่ผมบอกครับ” ช่างตัดหินมองแร่ต้นกำเนิดในมือด้วยความลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็พยักหน้า ในมุมมองของเขา คนหนุ่มสาวพวกนี้บางครั้งก็ชอบเสี่ยงโชค บางทีพวกเขาอาจจะมีสัญชาตญาณพิเศษอะไรบางอย่างจริงๆ ก็ได้ “ตกลง ผมจะตัดอีกครั้ง แต่พ่อหนุ่ม นี่เป็นคำขอของเธอเองนะ อย่ามาโทษผมที่ไม่ได้เตือนล่ะ” ช่างตัดหินกล่าวพร้อมหยิบเครื่องมือขึ้นมา แล้วเริ่มลงมือตัดเป็นครั้งที่สองตามทิศทางที่กู่เซิงระบุ ฝูงชนโดยรอบเงียบลงอีกครั้ง ทุกคนกลั้นหายใจเพื่อรอดูว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไรเมื่อใบมีดปะทะลงไป ซือโหลวและเอ๋อกู่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยความประหม่า หัวใจของพวกเขาเต้นรัวไปพร้อมกับทุกจังหวะการลงมือของช่างตัดหิน การเคลื่อนไหวของช่างตัดหินนั้นเชี่ยวชาญและรวดเร็ว เพียงเสียง “แคร๊ก” ดังขึ้น มุมหนึ่งของหินก้อนยักษ์ก็ถูกเฉือนออกมา เขาเป่าฝุ่นบนหินออกแล้วเริ่มสังเกตดูอย่างละเอียด “เป็นยังไงบ้าง? เป็นยังไงบ้าง?” ชิงซานถามด้วยความกระตือรือร้น ดวงตาของเขาฉายแววคาดหวัง ราวกับกำลังหวังว่าจะเกิดปาฏิหาริย์ขึ้น ช่างตัดหินไม่ได้ตอบในทันที เขายังคงสังเกตดูอย่างตั้งใจ ทันใดนั้น แววประหลาดใจก็วาบผ่านดวงตาของเขาเมื่อเห็นประกายแสงที่ไม่ธรรมดา “นี่... เป็นไปได้อย่างไร?” เสียงของช่างตัดหินสั่นเครือ ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง ฝูงชนเริ่มฮือฮาและกรูเข้ามาเพื่อดูให้เห็นกับตา ซือโหลวและเอ๋อกู่ทนไม่ไหวจนต้องขยับเข้าไปใกล้ๆ เมื่อพวกเขาเห็นประกายแสงจางๆ นั้น ทั้งคู่ก็แสดงสีหน้าไม่เชื่อออกมาทันที “แร่ต้นกำเนิด! มันคือแร่ต้นกำเนิดจริงๆ ด้วย!” ใครบางคนในฝูงชนอุทานขึ้นมา สีหน้าของชิงซานซีดเผือดลงในทันที เขาไม่เคยคิดเลยว่าสัญชาตญาณของกู่เซิงจะเป็นจริง เขามองดูแร่ต้นกำเนิดที่กำลังเปล่งแสงจางๆ ด้วยความรู้สึกไม่ยินยอมในใจ กู่เซิงยิ้มออกมาเมื่อรู้ว่าสัญชาตญาณของเขาถูกต้องแล้ว เขาหันไปทางชิงซานแล้วกล่าวอย่างใจเย็น “ชิงซาน ดูเหมือนนายจะต้องทำตามสัญญาแล้วนะ” สีหน้าของชิงซานดูย่ำแย่มาก เขาไม่คิดว่ากู่เซิงจะสามารถหาแร่ต้นกำเนิดได้จริงๆ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาจับจ้องไปที่หินที่ถูกผ่าออก ข้างในนั้นมีแร่ต้นกำเนิดขนาดเท่ากำปั้นที่กำลังเปล่งแสงจางๆ อยู่จริงๆ “เป็นไปไม่ได้...” ชิงซานพึมพำกับตัวเอง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ กู่เซิงไม่ได้สนใจชิงซาน เขาหันไปหาซือโหลวและเอ๋อกู่พร้อมยิ้ม “เห็นไหม ผมบอกพวกนายแล้วว่าไม่มีปัญหา” ซือโหลวและเอ๋อกู่เข้ามากอดกู่เซิงด้วยความตื่นเต้น พวกเขารู้แล้วว่าคราวนี้พวกเขาชนะการเดิมพันจริงๆ “ไอ้หนูนี่ดวงเฮงจริงๆ ได้แร่ต้นกำเนิดมาด้วย” “ก็แค่แร่ดิบทั่วไป จะมีอะไรดีนักหนา” “ใช่ ต่อให้เอาหินก้อนนี้มาให้ฉัน ฉันก็ยังไม่อยากได้เลย!” ฝูงชนโดยรอบเริ่มวิจารณ์กันไปต่างๆ นานา บางคนอิจฉา บางคนริษยา บางคนชื่นชมในความเฉลียวฉลาดของกู่เซิง “พี่เซิง พี่สุดยอดจริงๆ!” เอ๋อกู่กล่าวอย่างตื่นเต้น ซือโหลวเองก็เต็มไปด้วยความชื่นชม “พี่เซิง พี่ค้นพบได้ยังไงว่าหินก้อนนี้มีแร่ต้นกำเนิดอยู่?” กู่เซิงยิ้มและตอบว่า “มันอยู่ใน ’ตำราสวรรค์แสวงกำเนิด’ ไว้วันหลังถ้ามีโอกาสเดี๋ยวผมจะสอนพวกนายนะ” หลังจากพูดจบ กู่เซิงก็เดินตรงไปยังหินก้อนยักษ์อีกครั้ง “ท่านปรมาจารย์ ช่วยผมอีกแรงนะครับ ตัดจากตรงนี้ไปถึงตรงนี้ เหลือแค่ส่วนนี้ไว้ให้ผมก็พอ” กู่เซิงชี้บอกทิศทางในการตัด “เธอหมายความว่า...” ช่างตัดหินทำหน้าฉงน “ข้างในนั้นยังมีของดีอยู่อีกครับ มันยังถูกขุดออกมาไม่หมด” กู่เซิงกล่าวอย่างมีเลศนัยพร้อมรอยยิ้ม เมื่อได้ยินกู่เซิงพูดเช่นนั้น ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างก็ไม่มีใครคัดค้านและหันไปมองช่างตัดหินเป็นตาเดียว “ได้!” ช่างตัดหินตอบรับอย่างเต็มใจโดยไม่ปฏิเสธ ในขณะที่เขาเริ่มลงมือตัด กู่เซิงก็เหลือบมองชิงซาน เห็นสีหน้าเขียวคล้ำของเขาในตอนนี้ กู่เซิงอดไม่ได้ที่คิดว่าชิงซานคงคาดไม่ถึงว่าจะต้องมาทำตัวน่าอับอายต่อหน้าผู้คนมากมายขนาดนี้ “ฉับ... ฉับ...” ช่างตัดหินกำลังยุ่งอยู่กับงาน ในเวลาไม่นาน ส่วนที่กู่เซิงสั่งให้ตัดออกก็หล่นลงพื้น เหลือไว้เพียงแค่หินส่วนที่เขาระบุไว้เท่านั้น “อะไรนะ! นี่มัน...” ก่อนที่ฝูงชนจะทันได้ตั้งตัว ช่างตัดหินก็ตะโกนขึ้นมาก่อน ด้วยมือที่สั่นเทา เขาหยิบหินที่กู่เซิงกำหนดไว้ออกมา ดวงตาของเขาเบิกกว้าง เต็มไปด้วยความตกตะลึงเกินกว่าคนในวัยเขาจะแสดงออก หินก้อนนั้นมีรูปร่างคล้ายฝ่ามือ มีนิ้วมือที่แยกชัดเจนและเส้นลายมือที่เด่นชัด ราวกับเป็นมือจริงๆ ที่กลายเป็นหิน “หินแยกฝ่ามือ!” ช่างตัดหินตะโกนสุดเสียง ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นต่างพากันอึ้งไปตามๆ กัน สายตาของพวกเขาล็อกไปที่หินก้อนนั้น บางคนถึงกับก้าวเท้าเข้าไปใกล้โดยสัญชาตญาณเพราะอยากจะสังเกต “หินแยกฝ่ามือ” ในตำนานให้ชัดเจนยิ่งขึ้น หินแยกฝ่ามือเป็นแร่ต้นกำเนิดที่หายากยิ่ง ว่ากันว่าผู้ฝึกตนโบราณผู้ยิ่งใหญ่บางคน ก่อนที่จะสิ้นลม ได้รวบรวมพลังทั้งหมดของตนไว้ในนี้ มันเต็มไปด้วยพลังงานทางจิตวิญญาณที่บริสุทธิ์สูงส่ง และมีคุณค่ามหาศาลต่อการฝึกฝน ใครที่อยู่ในวงการย่อมรู้ดีว่ามูลค่าของหินแยกฝ่ามือนี้สามารถเทียบได้กับแร่ต้นกำเนิดชั้นยอดถึงห้าสิบปอนด์ หรืออาจจะมากกว่านั้นด้วยซ้ำ! “โว้ว... ดวงของไอ้หนูนี่มัน...” สีหน้าของชิงซานไม่สามารถบรรยายได้ว่าซีดขนาดไหน เขาไม่คิดเลยว่าจะต้องมาเจออัจฉริยะด้านการพนันหินอย่างกู่เซิง คราวนี้เขาเสียหน้าอย่างรุนแรง และอาจจะต้องจ่ายราคาที่แพงลิบลิ่ว “ทะ... เธอพบมันได้ยังไง?” เสียงของชิงซานสั่นเครือ เขาไม่สามารถเข้าใจได้จริงๆ ว่าชายหนุ่มที่ดูธรรมดาๆ คนนี้มองเห็นความพิเศษในหินก้อนนี้ได้อย่างไร กู่เซิงยิ้มอย่างอ่อนโยน ไม่ได้ตอบคำถามของชิงซานโดยตรง แต่เขากลับหันไปทางช่างตัดหินแล้วกล่าวอย่างเคารพ “ท่านปรมาจารย์ ฝีมือของคุณสุดยอดจริงๆ ถ้าไม่ได้แรงของคุณ เราคงไม่ได้เห็นหินแยกฝ่ามืออยู่ตรงหน้าแบบนี้” “ไม่หรอก” ช่างตัดหินส่ายหัว เขารู้ดีว่าเขาก็แค่ทำหน้าที่ของตน คนที่น่าประทับใจจริงๆ คือชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ต่างหาก ที่เป็นผู้เปิดเผยความลับของหินแยกฝ่ามือออกมา “พ่อหนุ่ม ความเฉลียวฉลาดของเธอช่างน่าประทับใจ ผมนับถือเธอจริงๆ” ช่างตัดหินกล่าวด้วยความจริงใจ กู่เซิงยิ้มอย่างถ่อมตน แล้วหันไปหาซือโหลวและเอ๋อกู่ ทั้งสองคนต่างยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจ “พี่เซิง พี่มันสุดยอดมาก! คราวนี้พวกเรารวยเละแน่!” เอ๋อกู่กล่าวอย่างตื่นเต้น ซือโหลวก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน เขาชูนิ้วโป้งให้กู่เซิง “อะแฮ่ม...” ในขณะนั้น ซือโหลวไอเบาๆ พลางมองไปที่ชิงซานแล้วถามว่า “ชิงซาน นายก็เป็นถึงนายน้อยแห่งสำนักชิงเสีย ไม่คิดจะรักษาคำพูดหน่อยเหรอ?” “เอ่อ...” ชิงซานแข็งค้างไป เขาเคยเดิมพันกับกู่เซิงต่อหน้าทุกคนว่าถ้าข้างในมีแร่ต้นกำเนิด เขาจะกินเศษหินพวกนั้นเข้าไป แต่ตอนนี้ ไม่เพียงแต่จะมีแร่ดิบทั่วไป แต่มันยังมีหินแยกฝ่ามือที่ประเมินค่าไม่ได้อยู่อีก นี่มันตบหน้ากันชัดๆ “เดิมพันก็คือเดิมพัน!” ชิงซานกล่าวพลางคว้าเศษหินจากพื้นตั้งใจจะกลืนมันลงไป เศษหินนั้นคมกริบ การกลืนมันลงไปย่อมทำให้เกิดความเสียหายในกระเพาะอย่างไม่ต้องสงสัย เขาอาจจะตายโดยไม่รู้สาเหตุด้วยซ้ำถ้าทุกอย่างผิดพลาด “กินเลย! กินเลย!” เอ๋อกู่ตะโกนเยาะเย้ยจากด้านข้าง ชิงซานถือเศษหินค้างไว้ แล้วหันไปมองกู่เซิง “พอ... พอจะมีวิธีลงโทษอย่างอื่นไหม?” ชิงซานมองกู่เซิงด้วยสายตาเวทนา “หึหึ...” กู่เซิงยิ้ม “แน่นอน มีวิธีอื่นอยู่ แค่ว่านายน้อยแห่งสำนักชิงจะเต็มใจหรือเปล่าเท่านั้นเอง” “วิธีอะไร?” ชิงซานวางเศษหินลง แล้วมองกู่เซิงด้วยความคาดหวัง