บทที่ 947: การต่อสู้อย่างไร้เกียรติ (ตอนที่ 2) “ออกมาสิ ไอ้ขี้ขลาด! ถ้าแน่จริงก็อย่าหลบอยู่ตรงนั้น!” ชิงมู่ตะโกนเรียก “มาดวลกันให้รู้เรื่องไปเลย!” เสียงของกู่เซิงดังก้องขึ้นอีกครั้ง ชิงมู่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพยักหน้าตอบ “ได้ อยากดวลนักใช่ไหม! ข้าขอสาบานว่าจะเด็ดหัวเจ้าให้ได้!” พูดจบ ชิงมู่ก็เหลียวมองเหล่าสาวกสำนักชิงเสียที่อยู่เบื้องหลัง แต่สิ่งที่ชิงมู่ไม่รู้คือ กู่เซิงกำลังจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของเขาจากในความว่างเปล่า การยืดเยื้อต่อไปนั้นไม่มีประโยชน์ เพราะเวลาในมิติว่างเปล่ามีจำกัด ทางที่ดีที่สุดคือต้องพลิกสถานการณ์ในคราวเดียว เมื่อคิดได้ดังนั้น กู่เซิงก็ปรากฏตัวขึ้นจากความว่างเปล่าอย่างกะทันหัน “เฮ้ย!” การที่กู่เซิงโผล่ออกมากลางอากาศโดยไม่มีปี่มีขลุ่ยทำให้ชิงมู่ตกใจจนสะดุ้งโหยง “เจ้าจะหลบอยู่ทำไม? เข้ามาสิ!” ชิงมู่รวบรวมความกล้า ชี้ดาบโค้งในมือไปทางกู่เซิงแล้วตะโกนลั่น กู่เซิงไม่กล่าววาจาใดอีก แววตาของเขาฉายความเย็นชาออกมา เขาฉวยจังหวะที่เหล่าสาวกสำนักชิงเสียยังไม่ทันตั้งตัว พุ่งทะยานเข้าใส่ชิงมู่โดยตรง ในชั่วพริบตานั้น ความเร็วของกู่เซิงพุ่งขึ้นสู่ขีดสุด! ราวกับสายฟ้าแลบที่ไม่คาดฝัน ยากเกินกว่าจะรับมือได้ทัน ชิงมู่หลบไม่พ้น จึงยกดาบโค้งขึ้นตั้งรับตามสัญชาตญาณ “เคร้ง!” เสียงกระทบกันดังกังวานบาดหู กู่เซิงเรียกใช้พลังลึกลับสีเหลืองทอง (Mystic Yellow Power) พลังอันมหาศาลของเขาราวกับจะบิดเบือนอากาศรอบข้างให้แตกสลาย ในทันทีนั้น ฝุ่นผงปลิวว่อน หินแร่แตกกระจาย ลมและเมฆพายุหมุนวน ฉากการต่อสู้นั้นช่างงดงามและน่าสะพรึงกลัวในเวลาเดียวกัน “ตึง!” เสียงปะทะดังสนั่น ดาบโค้งของชิงมู่ถูกกระแทกจนกระเด็นหลุดมือ ชิงมู่มองดูฝ่ามือของตนที่ฉีกขาดและมีเลือดไหลนองออกมา ในขณะเดียวกัน กู่เซิงก็ไม่ปล่อยให้ชิงมู่ได้มีโอกาสพักหายใจ เขากำกริชวิญญาณเพลิงไว้แน่นราวกับงูพิษที่กำลังแผ่ไอความร้อน แล้วแทงทะลวงเข้าที่หน้าอกของชิงมู่อย่างจัง “ไม่!” ชิงมู่ตะโกนออกมาด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับความจริง เหล่าสาวกสำนักชิงเสียคนอื่นที่อยู่ใกล้เคียงพยายามจะพุ่งเข้ามาช่วยเหลือ แต่ทุกอย่างก็สายเกินไปเสียแล้ว... กริชวิญญาณเพลิงแทงทะลุหน้าอกของชิงมู่ เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกมา “อั่ก!” ร่างของชิงมู่กระตุกอย่างรุนแรง พ่นเลือดออกมาคำโต ก่อนจะร่วงลงสู่พื้นดินเต็มแรง “ตุบ!” ร่างของชิงมู่กระแทกพื้นจนฝุ่นตลบอบอวล เหล่าสาวกสำนักชิงเสียเห็นดังนั้นต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว แววตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น พวกเขาไม่คาดคิดว่าชายหนุ่มคนนี้จะมีพลังที่น่าเกรงขามถึงเพียงนี้ พวกเขารู้ดีว่าหากต้องสู้ตัวต่อตัว ไม่มีใครในกลุ่มนี้เป็นคู่มือของกู่เซิงได้เลย แม้แต่ตอนฝึกซ้อมร่วมกัน พวกเขาก็ยังอาจจะเอาชนะเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ กู่เซิงมองดูคนเหล่านั้นด้วยสายตาเย็นชาพลางกล่าวเสียงเรียบ “กลับไปบอกสำนักชิงเสียว่าอย่าได้มาระรานข้าอีก มิเช่นนั้นชะตากรรมของพวกเจ้าจะเป็นเช่นเดียวกับชิงมู่” เหล่าสาวกสำนักชิงเสียไม่กล้าเอ่ยคำใดอีก พวกเขาแบกร่างไร้วิญญาณของชิงมู่แล้ววิ่งหนีไปราวกับสุนัขที่ถูกตี กู่เซิงกลับลงมาบนพื้นดิน บนตัวเขามีคราบเลือดเปรอะเปื้อน ดวงตายังคงแฝงด้วยจิตสังหาร “เด็กคนนี้ล่วงเกินสำนักชิงเสียเข้าแล้ว เรื่องราวคงไม่จบง่ายๆ แน่” “เขาเป็นใครกัน? แข็งแกร่งขนาดนี้ ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนเลย” “คลื่นลูกใหม่ไล่คลื่นลูกเก่า ข้าว่าเด็กคนนี้มีศักยภาพที่จะกลายเป็นผู้นำคนใหม่ของเขตแดนเหนือเลยทีเดียว!” ร่างของกู่เซิงค่อยๆ เลือนหายไปตามท้องถนนของเมืองซันซิตี้ ทิ้งไว้เพียงเสียงวิพากษ์วิจารณ์ ชาวเมืองต่างมองดูด้วยความยำเกรงและจับกลุ่มพูดคุยถึงสิ่งที่เกิดขึ้น ในเวลาเดียวกัน ชื่อของกู่เซิงก็เลื่องลือไปทั่วบริเวณ ไม่นานนัก กู่เซิงก็กลับมาถึงห้องพักในโรงเตี๊ยม เมื่อก้าวเข้ามา สิ่งที่เห็นทำให้เขาประหลาดใจ ชิงซานยืน