Chapter 296: Ignorant Woman

Published Apr 2, 2026, 06:17 PM

บทที่ 296: ผู้หญิงโง่เขลา พี่สาวของสามีเธอเป็นผู้หญิงโง่เขลาโดยแท้! ตอนยังสาว เธอไม่อยากอยู่ปักกิ่ง กลับไปตกหลุมรักเฉียวเว่ยหมินที่มีดีแค่หน้าตา เพื่อจะแต่งงานกับเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย เธอถึงขั้นแตกหักกับครอบครัว ต่อมา เธอให้กำเนิดลูกสาวที่มีความบกพร่องแต่กำเนิด และเด็กก็ป่วยตั้งแต่ลืมตาดูโลก ทุกคนพากันเกลี้ยกล่อมให้เธอลองมีลูกคนที่สอง ส่วนเด็กที่ป่วยก็ทำให้ดีที่สุดเท่าที่ทำได้ ถ้ารอดก็ดี ถ้าไม่รอดก็ช่างเถอะ แต่เธอกลับไม่ฟัง ดันทุรังเอาความหวังทั้งหมดไปผูกไว้กับเด็กที่มีความบกพร่องแต่กำเนิดคนนี้ แถมยังเชื่อความคิดหน้าด้านของผู้เฒ่าตระกูลเฉียว ไปที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับเด็กหญิงคนหนึ่งที่มีหมู่เลือดเดียวกับเฉียวเฉินมาเลี้ยงเป็น “ผู้บริจาคเลือดฟรี”! ตอนนั้นพวกเขาพูดอะไรกันไว้? พวกเขาบอกว่า ในเมื่อเธอตัดสินใจรับเด็กมาเลี้ยงแล้ว ก็ควรปฏิบัติต่อเด็กคนนั้นให้ดี ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ก็ต้องวางตัวเป็นกลาง อย่าทำเกินไป เด็กที่รับมาเลี้ยงก็ไม่ต่างจากลูกแท้ ๆ ของเธอ แต่เธอกลับไม่ฟังสักคำ ยังเอาเลือดของเด็กหญิงคนนั้นมาให้เฉียวเฉินถ่ายเลือดทุกเดือน ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังดูถูกเด็กคนนั้นที่มาจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า และปฏิบัติต่อเธออย่างไม่ดีตลอดทั้งวัน เฉียวเฉินได้เรียนโรงเรียนเอกชน ใส่เสื้อผ้าแบรนด์ดัง และนั่งรถหรูไปโรงเรียน ส่วนเด็กอีกคนกลับต้องไปเรียนโรงเรียนสงเคราะห์ ใส่เสื้อผ้าที่ถูกที่สุด และนั่งรถเมล์ไปกลับโรงเรียนคนเดียว ในครอบครัวเดียวกัน ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องเจอหน้ากันอยู่เรื่อย ๆ แบบนี้ไม่ต่างจากเลี้ยงศัตรูไว้ในบ้าน และแน่นอนว่าเด็กคนนั้นก็เติบโตมาอย่างห่างเหินจากครอบครัว สุดท้ายก็ลงเอยกลายเป็นสภาพอย่างทุกวันนี้! เว่ยหลิงหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบ ชาหอมรสชาติธรรมดา ๆ เธอดูออกว่าคุณภาพชากลาง ๆ ไม่ดีเท่าชาที่เธอดื่มในปักกิ่ง เธอเหลือบมองเด็กสาวที่กำลังเดินลงบันไดมา ส่วนสูงประมาณ 1.6 เมตร นับว่าไม่สูงไม่เตี้ย ดูบอบบางราวกับลมอ่อน ๆ ก็พัดปลิวได้ ทว่าทุกท่วงท่ากลับแฝงความสง่างามอยู่ไม่น้อย ดวงตาที่ชำเลืองไปมานั่นยิ่งทำให้เห็นชัดว่าเธอทะเยอทะยาน! เหมือนเสิ่นฉยงจือเมื่อก่อนทุกประการ! เธอแค่เหลือบมองแล้วละสายตาอย่างเฉยชา อดนึกถึงเด็กสาวอีกคนหนึ่งจากตระกูลเฉียวที่เคยเห็นเมื่อห้าปีก่อน ตอนตามเสิ่นจิงเหยียนกลับเมืองเหราไม่ได้ ตอนนั้นเด็กสาวคนนั้นสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์ ผิวขาวนวลราวน้ำนม รูปลักษณ์งดงามไร้ที่ติ ถ้าจะให้จับผิด ก็คงเป็นดวงตาของเธอ ไม่รู้ว่าเพราะผิวขาวเกินไปหรือไม่ แต่ดวงตาคู่นั้นดูดำสนิทอย่างผิดปกติ พอเธอมองใคร ก็ทำให้คนรู้สึกถึงความดุดันและไม่อยู่ในกรอบ น้ำเสียงของเธอแม้ไม่ดัง กลับเต็มไปด้วยชีวิตชีวาและพลัง สรุปแล้ว เธอดูไม่ใช่พวกว่าง่ายและถูกควบคุมได้ง่ายเลย แต่เมื่อเทียบกับลูกไม้ต่ำ ๆ ความไร้ความสามารถ และความทะเยอทะยานล้นตัวของเฉียวเฉินแล้ว เธอกลับประทับใจเด็กสาวจากตระกูลเฉียวคนนั้นมากกว่า! จนถึงทุกวันนี้ เธอยังไม่เคยเห็นใครที่มีดวงตาแบบนั้นอีกเลย! เธอหันไปมองเฉียวเฉินอีกครั้ง เห็นอีกฝ่ายส่งสายตาหวาด ๆ ปนประจบมาให้ เธอก็รู้สึกเบื่อหน่ายขึ้นมา ทว่าชาที่อยู่ในปากกลับยิ่งจืดชืดลงเรื่อย ๆ เว่ยหลิงวางถ้วยชาลง หันสายตาไปอีกทาง แล้วนั่งฟังสามีคุยกับคู่สามีภรรยาตระกูลเฉียวอย่างเงียบ ๆ “ตอนนี้ไม่มีทางออกแล้ว ทำไมตอนก่อนฉันบอกพวกคุณถึงไม่ยอมฟัง! เฉียวเนี่ยนทั้งสวยทั้งฉลาด ขอแค่ดูแลเธอให้ดี อนาคตของเธอก็ต้องรุ่งโรจน์ นั่นไม่ทำให้พวกคุณภูมิใจไปด้วยหรือไง” เสิ่นฉยงจือไม่เคยฟังคำแนะนำแบบนี้เลย แม้ตอนนี้เธอจะเป็นฝ่ายมาขอความช่วยเหลือก็ตาม เธออดโต้กลับไม่ได้ว่า “นอกจากหน้าตาดีแล้ว เธอมีอะไรอีก? นิสัยก็หม่นหมอง ผลการเรียนก็แย่ เธอจะทำอะไรได้!”

React

Discussion