Chapter 305: Resounding Small Abacus

Published Apr 2, 2026, 06:37 PM

บทที่ 305: แผนการเล็กๆ ที่โจ่งแจ้ง ย่านนั้นมีคาเฟ่อยู่หลายแห่ง เสิ่นจิ้งเหยียนเลือกร้านที่แพงที่สุดและค่อนข้างเงียบสงบที่สุด เฉียวเนี่ยนสั่งเครื่องดื่มเย็นแก้วหนึ่ง แล้วนั่งรออยู่ก่อน เธอคิดว่าเสิ่นจิ้งเหยียนจะมาตรงเวลาเป๊ะ แต่ไม่คิดว่าหลังจากเธอนั่งลงได้ไม่นาน ผู้ชายในชุดสูทกับรองเท้าหนังก็เดินเข้ามาจากด้านนอก "สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับค่ะ มาคนเดียวใช่ไหมคะ" พนักงานในคาเฟ่คิดว่าเขามาคนเดียว จึงกำลังจะจัดที่นั่งให้ เสิ่นจิ้งเหยียนเห็นเด็กสาวที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างตั้งแต่แรกแล้ว แววลึกวาบผ่านดวงตาเขา ก่อนจะพูดอย่างอ่อนโยนว่า "โต๊ะสองที่ครับ ผมนัดไว้แล้ว เธอนั่งอยู่ตรงนั้น" พนักงานมองไปตามที่เขาชี้ พอดีกับเห็นใบหน้าด้านข้างของเฉียวเนี่ยน เธอพยักหน้าแล้วพูดว่า "เดี๋ยวฉันพาไปค่ะ" เสิ่นจิ้งเหยียนดูเป็นคนอารมณ์ดีและเข้าหาง่ายมาก เขาพยักหน้า แล้วเดินตามพนักงานไปยังโต๊ะของเฉียวเนี่ยน เขาทักทายเด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างในว่า "เนี่ยนเนี่ยน รอนานไหม" จากนั้นก็หันไปบอกพนักงานว่า "กาแฟบลูเมาน์เทนหนึ่งแก้ว ไม่ใส่น้ำตาล" แล้วเขาก็หันมามองเฉียวเนี่ยน พลางถามด้วยสีหน้าตกตะลึงที่ปิดไม่มิดว่า "เนี่ยนเนี่ยน อยากกินเค้กแบบไหน สั่งได้เลย" เฉียวเนี่ยนเห็นพนักงานมองมา รอให้เธอสั่ง เธอใช้ช้อนในมือเรียวคนเครื่องดื่มเย็นในแก้วไปเรื่อยๆ แล้วพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า "ไม่ค่ะ ฉันไม่ชอบของหวาน" ไม่ชอบของหวาน? เสิ่นจิ้งเหยียนเคยเห็นเธอเพียงไม่กี่ครั้ง ภาพจำที่มีต่อเธอยังเป็นเด็กคนหนึ่งอยู่ พอได้ยินอย่างนั้น เขาก็รู้สึกเก้อเล็กน้อย จึงบอกพนักงานว่า "งั้นเอากาแฟบลูเมาน์เทนแค่แก้วเดียว ไม่ใส่น้ำตาล" พนักงานรับออเดอร์ด้วยท่าทีสุภาพเรียบร้อย "ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ" พูดจบก็หันกลับไปชงกาแฟ กาแฟหนึ่งแก้วที่นี่ราคาเกินร้อยหยวน ซึ่งถือว่าแพงมากสำหรับเมืองเล็กๆ อย่างเมืองเหรา พอนั่งลงตรงข้ามเธอแล้ว เสิ่นจิ้งเหยียนก็ถอดเสื้อสูทออก พับแขนเสื้อขึ้น ก่อนจะมองไปยังเด็กสาวตรงหน้า แววตาเขาวาบขึ้น ในความทรงจำของเขา ลูกสาวสองคนของตระกูลเฉียว เฉียวเฉินเป็นคนเชื่อฟัง รู้ความ และแต่งตัวเก่งกว่า แม้ใบหน้าของเฉียวเนี่ยนจะงดงามมาก แต่เธอกลับแต่งตัวเรียบง่ายกว่า ดูเหมือนไม่ชอบแต่งตัว หรือไม่ก็ไม่ถนัดจะทำมัน ไม่ว่าจะอย่างไหน ก็ช่างเป็นการเสียของกับใบหน้าสวยๆ ของเธอ ก่อนมาวันนี้ เขาคิดว่าจะได้เห็นเฉียวเนี่ยนในลุคสบายๆ ใส่ฮู้ดดี้มาเสียอีก เขาไม่คาดเลยว่าเธอจะมาในชุดกระโปรงสายเดี่ยวสุดประณีต เส้นผมสีดำยาวสยายอยู่บนไหล่ และมีกิ๊บเล็กๆ ติดอยู่กลางเรือนผม ผิวของเธอขาวเนียน ใบหน้าละมุน และถึงแม้ไม่ได้แต่งหน้า ความงามโดดเด่นนั้นก็ยังสะกดสายตาจนแทบลืมหายใจ ยิ่งไปกว่านั้น เธอเพิ่งอายุ 18 ปีเท่านั้น ถ้าโตขึ้นอีกหน่อย รูปหน้าของเธอมีความเป็นผู้ใหญ่และลึกซึ้งขึ้น เธอจะต้องเป็นสาวงามสะกดตาอย่างแท้จริงแน่นอน ถึงจะเอาสาวงามแบบนี้ไปวางไว้ในปักกิ่ง เธอก็ไม่เป็นรองใคร คนมีอำนาจมากมายในปักกิ่งต่างก็หลงใหลใบหน้าแบบเธอ ดื้อรั้น งดงาม และพร่างพราว ตระกูลเสิ่นมีโอกาสจะผงาดขึ้นมาแล้ว! พอเห็นหน้าตาของเฉียวเนี่ยน เขาก็นึกไม่ออกจริงๆ ว่าน้องสาวของตัวเองเป็นอะไรไป ทำไมถึงต้องผลักไสลูกสาวคนสวยขนาดนี้ที่พาโชคลาภมาให้บ้านออกไป ทั้งยังให้เธอไปหาพ่อแม่ผู้ให้กำเนิด และยอมรับรากเหง้ากับบรรพบุรุษของตัวเองอีก ในใจเขาเต็มไปด้วยความเสียดาย แต่สุดท้ายความทะเยอทะยานก็ชนะ เขาค่อยๆ เก็บสายตากลับมา แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า "เนี่ยนเนี่ยน พวกเราไม่ได้เจอกันมาหลายปีแล้ว ไม่คิดเลยว่าพริบตาเดียว เด็กน้อยที่เมื่อก่อนสูงแค่เอวฉัน ตอนนี้จะโตเป็นสาวแล้ว เวลาเดินเร็วเสียจนต่อให้ฉันอยากไล่ตามก็ยังตามไม่ทัน" เขาเจ้าเล่ห์กว่าเสิ่นฉยงจือกับเฉียวเหวยหมินมาก พวกนั้นมักเขียนเจตนาของตัวเองไว้บนหน้าแบบไม่คิดจะปิดบัง แวบแรกที่เห็น เขาก็เป็นจิ้งจอกเฒ่าคนหนึ่งในวงการอำนาจและความมั่งคั่ง ทุกอย่างถูกซ่อนไว้ในใจ ทำให้คนมองเจตนาของเขาออกได้ไม่ง่าย

React

Discussion