บทที่ 1686 - ปัญหายุ่งยาก “ท่านผู้มีพระคุณ พวกเราคือตระกูลลั่วแห่งเขาเบญจพิษจริงๆ” “ข้าชื่อลั่วฮวน เป็นคุณหนูสามแห่งตระกูลลั่ว ไม่ทราบว่าท่านผู้มีพระคุณชื่อเรียงเสียงใด และมาจากสำนักหรือเป็นลูกศิษย์ของยอดฝีมือท่านใด?” “นอกจากนี้ ท่านผู้มีพระคุณรู้จักตระกูลลั่วของพวกเราได้อย่างไร?” ลั่วฮวนรู้สึกตกใจมากที่ได้ยินสิ่งที่ตู้ว่านอู่ถาม อย่างไรก็ตาม นางยังคงรักษาท่าทีที่เคารพนบนอบอย่างยิ่งในขณะที่ถามคำถามเหล่านั้นกับตู้ว่านอู่ ท่าทีที่ลั่วฮวนมีต่อตู้ว่านอู่นั้นดีเลิศและเต็มไปด้วยความซาบซึ้งใจ แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา เพราะอย่างไรเสียตู้ว่านอู่ก็เป็นคนช่วยชีวิตนางไว้ ในโลกใบนี้ จะมีบุญคุณใดที่ยิ่งใหญ่ไปกว่าบุญคุณที่ช่วยชีวิตคนไว้อีกเล่า? “ในเมื่อพวกเจ้ามาจากตระกูลลั่วแห่งเขาเบญจพิษ ก็ไม่จำเป็นต้องเกรงใจข้าถึงเพียงนี้ เมื่อหนึ่งหมื่นห้าพันปีก่อน บรรพบุรุษของข้าได้เดินทางผ่านเขาเบญจพิษ ในตอนนั้นตระกูลลั่วได้แสดงความเมตตาต่อเขา” “บรรพบุรุษของข้าเคยประกาศไว้ว่า เรื่องของตระกูลลั่วก็คือเรื่องของตระกูลตู้ของเรา ดังนั้นสิ่งที่ข้าทำในวันนี้เป็นเพียงหน้าที่ของข้าเท่านั้น” ตู้ว่านอู่กล่าว เมื่อได้ยินสิ่งที่ตู้ว่านอู่พูด ชูเฟิงก็รู้ทันทีว่าตระกูลลั่วต้องเคยแสดงความเมตตาและมีบุญคุณต่อเทพพิษมาก่อน มิน่าเล่าคนอย่างตู้ว่านอู่ถึงได้ก้าวออกมาช่วยเหลือพวกเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปรากฏว่าเขาไม่ได้ลงมือช่วยเพียงเพราะต้องการช่วยผู้อ่อนแอเท่านั้น แต่ที่สำคัญกว่าคือเขาเห็นธงของตระกูลลั่วที่พวกนางพกติดตัวมาด้วย อย่างไรก็ตาม ลั่วฮวนย่อมไม่รู้เรื่องนี้ นางจึงถามต่อว่า “ท่านผู้มีพระคุณ ข้าขออนุญาตถามได้หรือไม่ว่า บรรพบุรุษของท่านคือใคร?” “คนที่เคยมีบุญคุณต่อบรรพบุรุษของข้านั้นไม่ใช่คนที่มีชื่อเสียงโด่งดังในตระกูลลั่ว และดูเหมือนว่าคนผู้นั้นจะไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้กับคนในตระกูลลั่วเช่นกัน ต่อให้ข้าบอกชื่อบรรพบุรุษของข้าไป พวกเจ้าก็คงไม่รู้จักอยู่ดี” “ส่วนข้า มีนามว่าตู้ว่านอู่” ตู้ว่านอู่กล่าว เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านั้น ชูเฟิงก็ยิ้มออกมาเขารู้ดีว่าทำไมตู้ว่านอู่ถึงไม่ประกาศชื่อของเทพพิษออกมา เพราะอย่างไรเสียพวกเขาก็มีชื่อเดียวกัน “ที่แท้ท่านผู้มีพระคุณชื่อตู้ว่านอู่นี่เอง เป็นชื่อที่พิเศษมากจริงๆ” นอกเหนือจากความรู้สึกว่าชื่อนี้ดูแปลกหู ลั่วฮวนก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากนักเมื่อได้ยินชื่อของตู้ว่านอู่ นั่นหมายความว่านางไม่น่าจะรู้จักชื่อเสียงอันโด่งดังของเทพพิษ หากนางไม่รู้จักแม้แต่เทพพิษ นางก็ย่อมไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหนึ่งหมื่นห้าพันปีก่อนอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้น ชูเฟิงคาดเดาว่าต่อให้ตระกูลลั่วเคยมีบุญคุณต่อเทพพิษจริงๆ มันก็คงเป็นเพียงบุญคุณเล็กน้อยเท่านั้น มิฉะนั้นมันคงเป็นไปไม่ได้ที่เรื่องนี้จะถูกหยิบยื่นให้เทพพิษโดยบุคคลนิรนามจากตระกูลลั่ว เพราะอย่างไรเสีย ตระกูลลั่วก็เป็นตระกูลที่มีตัวตนมานานกว่าหนึ่งหมื่นห้าพันปี แม้ในปัจจุบันพวกเขาจะดูไม่แข็งแกร่งนัก แต่ชูเฟิงเชื่อว่าถึงแม้ตระกูลลั่วเมื่อหนึ่งหมื่นห้าพันปีก่อนจะแข็งแกร่งกว่าตอนนี้ ก็คงไม่ต่างกันมากนัก ดังนั้น บุคคลนิรนามจากตระกูลลั่วจะสามารถช่วยเหลือเทพพิษผู้ทรงพลังได้อย่างไร? ดูเหมือนว่าเทพพิษคงตัดสินใจทดแทนบุญคุณที่เปรียบเสมือนหยดน้ำด้วยการตอบแทนดั่งสายน้ำที่พุ่งพล่านเสียมากกว่า “ข้าขอถามหน่อย คนพวกนั้น... พวกเจ้ารู้จักพวกเขาหรือไม่? ทำไมพวกเขาถึงเข้าโจมตีพวกเจ้า?” ในตอนนั้นเอง ชูเฟิงก็เดินออกมาพร้อมกับโกวตั้นเอ๋อร์ ในเมื่อตู้ว่านอู่ได้ประกาศไปแล้วว่าเขามีความสัมพันธ์กับตระกูลลั่ว มันคงไม่เหมาะที่ชูเฟิงจะยืนดูอยู่ข้างๆ ต่อไป “ท่านผู้นี้คือ?” เมื่อเห็นชูเฟิง ลั่วฮวนและคนอื่นๆ ก็แสดงท่าทางเคารพ ไม่ว่าอย่างไร ชูเฟิงก็อยู่ในระดับกึ่งจักรพรรดิสงครามระดับสองแล้ว ในขณะที่พวกเขาเป็นเพียงราชันสงคราม ดังนั้นพวกเขาจึงสัมผัสได้ถึงความแข็งแกร่งของชูเฟิงโดยสัญชาตญาณ “ข้าเป็นเพื่อนของตู้ว่านอู่ ชื่อของข้าคือเฟิงซิง ส่วนเขา...” ชูเฟิงมองไปที่โกวตั้นเอ๋อร์และเริ่มลังเลเล็กน้อย เพราะตอนนี้โกวตั้นเอ๋อร์กลายเป็นเด็กที่หน้าตาหล่อเหลามาก หากยังเรียกเขาว่าโกวตั้นเอ๋อร์ (ไข่หมา) มันคงเป็นชื่อที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง ดังนั้นเมื่อพิจารณาจากรูปลักษณ์ภายนอกของโกวตั้นเอ๋อร์ ชูเฟิงจึงพูดกับเขาว่า “ช่างเถอะ เจ้าแนะนำตัวเองแล้วกัน” “ฮิฮิ ข้าชื่อว่าโกวตั้นเอ๋อร์” ในตอนนั้นเอง โกวตั้นเอ๋อร์ก็เอ่ยชื่อของเขาออกมาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย “โกวตั้นเอ๋อร์ ทำไมเด็กที่น่ารักขนาดนี้ถึงมีชื่อแบบนี้ล่ะ?” แน่นอนว่าหลังจากได้ยินชื่อของโกวตั้นเอ๋อร์ ลั่วฮวนก็กลั้นไม่อยู่ นางเอามือปิดปากแล้วเริ่มหัวเราะออกมา อย่างไรก็ตาม สายตาที่นางมองโกวตั้นเอ๋อร์นั้นเต็มไปด้วยความเอ็นดูอย่างปิดไม่มิด ปฏิกิริยาของนางถือเป็นเรื่องปกติ ไม่เพียงแต่ตู้ว่านอู่จะช่วยชีวิตนางไว้ แต่รูปลักษณ์ปัจจุบันของโกวตั้นเอ๋อร์ยังดูน่ารักน่าเอ็นดูอย่างยิ่ง เมื่อเห็นสายตาที่เต็มไปด้วยความเอ็นดูของลั่วฮวน ดวงตาของโกวตั้นเอ๋อร์ก็หยีลงจนเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว และมุมปากก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขาส่งยิ้มที่ดูจริงใจและสดใสพร้อมกับพูดว่า “ท่านน้า ข้าขอเชือกกอดหน่อย” เดิมทีลั่วฮวนก็อยากจะกอดโกวตั้นเอ๋อร์อยู่แล้ว เพราะถึงแม้โกวตั้นเอ๋อร์จะอายุสิบขวบ แต่เขาก็ยังเป็นเพียงเด็ก สำหรับผู้หญิงในวัยอย่างลั่วฮวน พวกนางย่อมหลงรักเด็กที่น่ารักเป็นที่สุด ดังนั้น หลังจากได้ยินสิ่งที่โกวตั้นเอ๋อร์พูด ลั่วฮวนก็ดีใจมาก นางโอบกอดโกวตั้นเอ๋อร์เข้ากับอกโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย เมื่อเห็นภาพนี้ คนรอบข้างก็ไม่ได้มีความเห็นพิเศษอะไร แม้แต่ตู้ว่านอู่ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติมาก อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงสังเกตเห็นว่าในขณะที่ลั่วฮวนกอดโกวตั้นเอ๋อร์ ดวงตาของเจ้าเด็กนั่นกลับเป็นประกายด้วยแววตาที่เจ้าเล่ห์ เรื่องนี้จะไปโทษโกวตั้นเอ๋อร์ก็ไม่ได้ เพราะในหมู่บ้านของพวกเขา มีเด็กสาวหน้าตาดีน้อยเกินไป แม้ว่าลั่วฮวนจะเป็นเพียงหญิงวัยกลางคนที่หน้าตาดีพอประมาณซึ่งหาได้ทั่วไปในดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการฝึกตน แต่ถ้าไปอยู่ในหมู่บ้านของโกวตั้นเอ๋อร์ นางคงจะกลายเป็นโฉมงามล่มเมืองประหนึ่งนางฟ้าบนสรวงสวรรค์ ด้วยความลามกของเจ้าเด็กโกวตั้นเอ๋อร์นี่ เขาจะย่อมดีใจจนเนื้อเต้นที่ถูกหญิงงามเช่นนี้กอด ทว่า ชูเฟิงยังคงประเมินความหยาบโลนของโกวตั้นเอ๋อร์ต่ำไป โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย โกวตั้นเอ๋อร์มุดหัวเล็กๆ ของเขาเข้าไปในก้อนเนื้อนุ่มนิ่มทั้งสองข้างของลั่วฮวน พร้อมกับตะโกนว่า “อ้อมกอดของท่านน้าลั่วฮวนช่างสบายจริงๆ” ในตอนนั้นเอง เส้นสีดำก็ปรากฏขึ้นบนหน้าผากของชูเฟิง โกวตั้นเอ๋อร์ไม่เพียงแต่ใช้ใบหน้าเท่านั้น เขายังใช้มืออีกด้วย นี่มันชักจะล้ำเส้นเกินไปแล้ว เมื่อถูกโกวตั้นเอ๋อร์ล่วงเกิน ลั่วฮวนก็เริ่มหน้าแดง ไม่ว่าจะอย่างไร การกระทำที่ลามกของโกวตั้นเอ๋อร์นั้นมันชัดเจนเกินไป ทันใดนั้น ลั่วฮวนก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดี “แม่นางลั่ว โกวตั้นเอ๋อร์ตัวหนักเกินไป ให้ข้าอุ้มเขาเองดีกว่า” ในช่วงเวลาวิกฤต ชูเฟิงก้าวไปข้างหน้าแล้วคว้าตัวโกวตั้นเอ๋อร์ออกมาจากอกของลั่วฮวน อย่างไรก็ตาม ชูเฟิงไม่ได้กอดโกวตั้นเอ๋อร์เพื่ออุ้มเขา แต่เขากลับเหวี่ยงเจ้าเด็กนั่นลงพื้นโดยตรงแล้วพูดว่า “เจ้าอายุสิบขวบแล้ว ไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ เดินเองไม่เป็นหรือไง? อย่าเที่ยวไปขอกอดใครเพียงเพราะเห็นว่านางสวยสิ” เจตนาในคำพูดของชูเฟิงนั้นชัดเจนมาก เขากำลังเตือนลั่วฮวนและผู้หญิงคนอื่นๆ ในตระกูลลั่วว่าโกวตั้นเอ๋อร์ไม่ได้ใสซื่อบริสุทธิ์อย่างที่เห็น และพวกนางควรจะระวังตัวจากเขาเอาไว้ “ฮิฮิ ท่านน้าลั่วฮวนสวยเกินไป ข้าเลยหักห้ามใจไม่ไหว” โกวตั้นเอ๋อร์ยังมีสีหน้าเหมือนอยากจะทำต่อ เมื่อเห็นโกวตั้นเอ๋อร์ในตอนนี้ ลั่วฮวนก็เริ่มมีความรู้สึกหวาดระแวงหลงเหลืออยู่ นางเพิ่งตระหนักได้ว่าเด็กที่ดูไร้เดียงสาคนนี้ ความจริงแล้วเป็นปีศาจราคะตัวน้อยที่แก่แดดอย่างยิ่ง ในตอนนั้น แม้ว่าลั่วฮวนจะเป็นหญิงวัยกลางคน แต่นางก็เริ่มหวาดกลัวโกวตั้นเอ๋อร์ขึ้นมาเสียแล้ว “แม่นางลั่ว ท่านยังไม่ได้ตอบคำถามที่ข้าถามก่อนหน้านี้เลย” ชูเฟิงกล่าว “เรื่องนี้มันยาวน่ะค่ะ ท่านผู้มีพระคุณทั้งหลาย เป็นไปได้หรือไม่ที่พวกท่านจะไปยังตระกูลลั่วของพวกเราเพื่อพูดคุยเรื่องนี้?” ลั่วฮวนเอ่ยชวนชูเฟิงและพรรคพวกไปเป็นแขกที่ตระกูลลั่ว “แน่นอน” ในเมื่อจุดหมายปลายทางของพวกเขาคือเขาเบญจพิษอยู่แล้ว ชูเฟิงและคนอื่นๆ จึงไม่ปฏิเสธ ไม่เพียงแต่ตระกูลลั่วจะตั้งอยู่ที่เชิงเขาเบญจพิษเท่านั้น แต่พวกเขายังอาศัยอยู่ที่นั่นมานานกว่าหนึ่งหมื่นห้าพันปี ดังนั้นพวกเขาควรจะรู้จักสถานการณ์ของเขาเบญจพิษเป็นอย่างดี หากชูเฟิงและคนอื่นๆ ไปเป็นแขกที่ตระกูลลั่ว พวกเขาไม่เพียงแต่จะมีที่พัก แต่ยังทำให้ทำอะไรหลายๆ อย่างสะดวกขึ้นมากอีกด้วย ด้วยเหตุนี้ ชูเฟิง ตู้ว่านอู่ และโกวตั้นเอ๋อร์ จึงติดตามลั่วฮวนไปจนถึงตระกูลลั่ว ชูเฟิงพบว่าตระกูลลั่วนี้มีขนาดใหญ่มาก อย่างน้อยๆ ก็มีคนเกือบหนึ่งหมื่นคน หากตระกูลเช่นนี้ไปตั้งอยู่ในทวีปเก้าอาณาจักร ก็คงนับว่าเป็นตระกูลที่ยิ่งใหญ่มากตระกูลหนึ่ง อย่างไรก็ตาม แม้ว่าตระกูลลั่วจะมีคนอยู่มาก แต่ก็ไม่มีคนที่เป็นยอดฝีมือที่ทรงพลังเท่าใดนัก เมื่อก้าวเข้าสู่ตระกูลลั่ว ชูเฟิงได้ใช้พลังวิญญาณกวาดตรวจสอบไปทั่วทั้งตระกูลลั่ว และพบว่ามีกึ่งจักรพรรดิสงครามอยู่เพียงสามคนเท่านั้น ในหมู่พวกเขา คนที่แข็งแกร่งที่สุดเป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิสงครามระดับสอง ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเป็นเพียงกึ่งจักรพรรดิสงครามระดับสองธรรมดาๆ เท่านั้น ลั่วฮวนดูแลชูเฟิงและคนอื่นๆ เป็นอย่างดี นางจัดเตรียมห้องรับรองแขกชั้นเลิศไว้ให้กลุ่มของชูเฟิง และยังจัดหาเมดสาวมาคอยปรนนิบัติอีกด้วย หลังจากมาถึงตระกูลลั่ว ชูเฟิงก็ได้รู้ว่ากลุ่มคนชุดดำที่มีรูปหัวกะโหลกอยู่บนหลังนั้นไม่ใช่กลุ่มคนที่ควรจะไปยุ่งเกี่ยวด้วยเลย เรื่องนี้กลายเป็นปัญหายุ่งยากที่ค่อนข้างหนามยอกอกเสียแล้ว