Chapter 5228: Chu Feng Arrives

Published Apr 1, 2026, 10:42 AM

**บทที่ 5228: ชูเฝิงมาถึง** ชูเฝิงเริ่มไต่ถามต่อ ‘ขมขื่นรำลึก’ ถึงระดับความแข็งแกร่งของบรรดารุ่นเยาว์แห่งตระกูลผู้ใช้วิญญาณโลกซือถู และเขาก็ได้ล่วงรู้ว่าแม้ขุมอำนาจแห่งนี้จะอยู่ในช่วงขาลง ทว่าภายในตระกูลกลับยังคงมีอัจฉริยะที่น่าเกรงขามซุกซ่อนอยู่ไม่น้อย ตระกูลผู้ใช้วิญญาณโลกซือถูตั้งความหวังไว้สูงล้ำกับคนรุ่นหลัง พวกเขาเชื่อสุดใจว่าเยาวชนเหล่านี้คือลูกกุญแจสำคัญที่จะตัดสินว่าตระกูลจะสามารถทะยานกลับขึ้นสู่ความยิ่งใหญ่ได้หรือไม่ รุ่นเยาว์ส่วนใหญ่ของตระกูลซือถูต่างมุ่งเน้นการฝึกปรือศาสตร์แห่ง **World Spirit** เป็นหลัก ในหมู่พวกเขามีถึงยี่สิบเอ็ดคนที่บรรลุถึงระดับสัมผัสแปรเปลี่ยนมังกร (Dragon Transformation Sensation) ระดับที่เจ็ด และอีกสามคนที่ก้าวข้ามไปถึงระดับที่แปด สำหรับรุ่นเยาว์ผู้ที่ออกไล่ล่าสัตว์วิญญาณซึ่งครอบครอง **formation** เร้นลับอยู่นั้น ก็คือหนึ่งในสามยอดอัจฉริยะผู้บรรลุสัมผัสแปรเปลี่ยนมังกรระดับที่แปด แม้ผู้นั้นจะคู่ควรกับคำว่าอัจฉริยะอย่างแท้จริง ทว่าหากต้องเผชิญหน้ากับชูเฝิงแล้ว กลับยังห่างชั้นกันอยู่หลายขุม ขอเพียงชูเฝิงสามารถลอบเร้นเข้าไปในหุบเขาแห่งนั้นได้ เขาย่อมสามารถกวาดล้างสังหารพวกมันทุกคนให้สิ้นซากได้อย่างง่ายดาย “คนรุ่นที่ทรงพลังที่สุดนับตั้งแต่ก่อตั้งตระกูลมาอย่างนั้นหรือ?” ชูเฝิงเผยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังเมื่อได้ยินข่าวนี้ ยิ่งตระกูลผู้ใช้วิญญาณโลกซือถูให้ค่ากับรุ่นเยาว์เหล่านี้มากเพียงใด ความสิ้นหวังที่จะถาโถมเข้าหาพวกมันยามที่คนเหล่านี้ถูกปลิดชีพก็จะยิ่งลึก ล้ำเพียงนั้น เมื่อตัดสินใจได้เด็ดขาด ชูเฝิงจึงออกเดินทางร่วมกับซ่งอวี่เวยและคนอื่นๆ มุ่งหน้าสู่ขอบเขตเบื้องบนสัตว์วิญญาณ (Spirit Beast Upper Realm) ในทันที ... ณ ขอบเขตเบื้องบนแห่งหนึ่งในกาแล็กซีโทเทม ภายในพระราชวังโบราณอันสลัวลางอวลไปด้วยกลิ่นอายพลังวิญญาณอันเข้มข้นจนแทบจะควบแน่น สถานที่แห่งนี้คือสวรรค์สำหรับการขัดเกลาพลังวิญญาณอย่างแท้จริง ทว่าผู้คนที่พำนักอยู่ในวังกลับไม่มีผู้ใดมีแก่ใจจะฝึกตนเลยแม้แต่คนเดียว ความวิตกกังวลมหาศาลรุมเร้าจิตใจของพวกเขาจนมิอาจสงบนิ่งได้ นักพรตเจ็ดมังกร, แปดมังกร และเก้ามังกร ต่างยืนเรียงรายอยู่ภายในพระราชวังโบราณแห่งนี้ เบื้องหน้าของพวกเขาคือบุรุษชราผมขาวหนวดเครายาวเฟื้อยผู้นึง ชายชราผู้นี้มิใช่ใครอื่น เขาคือนักพรตหกมังกรนั่นเอง นักพรตหกมังกรลูบเคราใต้คางพร้อมกับขมวดคิ้วมุ่น เขาเดินจงกรมกลับไปกลับมาด้วยท่าทีครุ่นคิดอย่างหนัก ครู่ต่อมาเขาจึงหยุดชะงักและหันไปมองสามพี่น้องที่เหลือ “พวกเจ้าแน่ใจหรือว่ามันผู้นั้นกล่าวว่าตนคือ ‘เถ่าอู่’ จากยุคบรรพกาล?” นักพรตทั้งสามเพิ่งจะแจ้งข่าวแก่นักพรตหกมังกรเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาประสบพบเจอมาในขอบเขตสามัญโลงศพปีศาจ “ไม่มีผิดเพี้ยน กลิ่นอายที่มันแผ่ซ่านออกมานั้นดูเหมือนจะเป็นของจริง ข้าไม่เคยสัมผัสสิ่งใดที่น่าสยดสยองเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต” นักพรตเจ็ดมังกรเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “ข้าก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นตัวปลอม แค่นึกถึงเรื่องนี้ขนหัวข้าก็ลุกซู่ไปหมดแล้ว” นักพรตแปดมังกรและเก้ามังกรเสริมด้วยความหวาดผวา “แล้วเหตุใดพวกเจ้าทั้งสามถึงได้กลับมาที่นี่? ชูเฝิงอยู่ที่ไหน? ทำไมไม่ไปคุ้มครองเขา? พวกเจ้าไม่กลัวหรือว่าหากเกิดอะไรขึ้นกับชูเฝิง เถ่าอู่นั่นจะหวนกลับมาปลิดชีพพวกเจ้าทุกคน?” นักพรตหกมังกรแผดเสียงถาม “เฮ้อ... ใช่ว่าพวกเราจะไม่คิดคุ้มครองชูเฝิง เจ้าสัตว์ประหลาดเฒ่านั่นขู่ไว้ว่าหากชูเฝิงเป็นอะไรไปมันจะเอาผิดกับพวกเรา แต่ตอนนั้นพวกเราหวาดกลัวเกินไป กลัวว่าเถ่าอู่จะกลับคำสัตย์ เลยเลือกที่จะหนีเอาตัวรอดมาก่อน” นักพรตเจ็ดมังกรตอบอย่างละอาย “พี่หก พี่น้องคนอื่นๆ ของพวกเราถ้าไม่เข้าด่านฝึกตนปิดตาย ก็ออกไปนอกกาแล็กซีโทเทมกันหมด ตอนนี้เหลือแค่เราสี่คนที่นี่ ท่านช่วยบอกทีว่าควรทำอย่างไรต่อดี? เราควรจะไปซ่อนตัว หรือจะไปคุ้มครองชูเฝิง?” นักพรตแปดมังกรถามด้วยใบหน้าซีดเผือด หยาดเหงื่อเย็นเฉียบยังคงไหลรินตามแผ่นหลังของเขา นั่นแสดงให้เห็นว่าการเผชิญหน้ากับเถ่าอู่ได้สร้างรอยแผลเป็นในใจให้เขามากเพียงใด “นั่นสิพี่หก” นักพรตเก้ามังกรพ

React

Discussion