บทที่ 1885 - คำนั้น! วัวมังกรสวรรค์พุ่งเข้าหาดวงอาทิตย์อย่างบ้าคลั่ง ช่วงที่เอ๋ดหยุนสวมเกราะวิญญาณ พลังฝีมือของเขาสูงมาก แต่หลังจากที่วัวมังกรสวรรค์โจมตีสู่ดวงอาทิตย์ พลังฝีมือของเขาก็ลดฮวบลงอย่างมาก ตกจากช่วงปลายขั้นจอมเวียนสุญญาติ กลายเป็นเพียงขั้นกลางของจอมเวียนสุญญาติ เขาได้ใช้เวทมนตร์นี้ด้วยการสละเวลาสั้น ๆ ที่เหลืออยู่ในการสวมเกราะ เพื่อทำลายคืนแยกสลาย! ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเสี้ยววาระ วัวมังกรสวรรค์พุ่งชนดวงอาทิตย์อย่างรวดเร็ว เสียงครืน ๆ ดังก้องไปทั่ว หวังหลินไอ้เป็นเลือด เมื่อคืนแยกสลายพังทลาย เขาถูกกระแทกกระเด็นออกไปหลายพันฟุต ส่วนเอ๋ดหยุน ดูเหมือนจะแก่ลงไปหลายพันปีในพริบตา เลือดไหลออกจากปากขณะถอยร่น แต่แล้วหวังหลินจะปล่อยให้เขาหลุดรอดไปได้อย่างไร? หวังหลินไม่สนการบาดเจ็บของตน พุ่งตัวออกไปหาเอ๋ดหยุน เขาจะฉวยโอกาสที่เกราะวิญญาณสลายไปแล้วเพื่อสังหารเอ๋ดหยุน ถงเจียเงียบสงบไตร่ตรองและไม่โจมตีอีก เธอเข้ามาช่วยเพื่อพี่สาวเท่านั้น ครั้งนี้เธอมองหวังหลินด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน แล้วค่อย ๆ หายไปในระยะไกล หวังหลินเต็มไปด้วยความตั้งใจฆ่าและคืบคลานเข้าหาเอ๋ดหยุน เขายกมือขวาขึ้นแล้วตบลงมาที่เอ๋ดหยุน หมัดนี้บรรจงพลังแห่งทางโบราณของเขา สีของโลกก็เปลี่ยนไป เอ๋ดหยุนถูกกระแทกถอยหลังและไอเป็นเลือด ร่างกายของหวังหลินก็สั่นระริกด้วย แต่เขากัดฟันแล้วพุ่งตัวออกมาอีกครั้ง ทั้งคู่แลกหมัดกันหลายครั้ง ความกลัวค่อย ๆ พลางเข้ามาในดวงตาของเอ๋ดหยุน เขาเคยเห็นคนบ้าระห่ำมาก่อน แต่ไม่เคยพบคนบ้าที่ไร้ซึ่งการเหนี่ยวรั้งตนแบบหวังหลิน ที่ยอมทำทุกอย่างเพื่อฆ่าโดยไม่สนชีวิตตัวเอง ขณะที่หวังหลินและเอ๋ดหยุนสู้กันอยู่ ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร มือสีดำยักษ์ปรากฏขึ้นและยื่นเข้ามาหาตำแหน่งนี้ สีหน้าของหวังหลินจึงหม่นลง เขาละทิ้งความตั้งใจจะฆ่าเอ๋ดหยุน คลื่นกระเพื่อมใต้เท้าของเขาดังก้อง แล้วเขาก็หายไปรวมเป็นหนึ่งเดียวกับโลก มือสีดำยักษ์ค่อย ๆ ใกล้เข้ามาแล้วลากเอ๋ดหยุนกลับไปยังสำนักกุยอี้ ศึกครั้งนี้สั้นมาก จนกระทั่งหวังหลินจากไป สี่ดาวบนท้องฟ้าจึงตกลงสู่พื้นดิน เสียงครืน ๆ ดังก้องไปทั่วบริเวณกว้างหนึ่งพันกิโลเมตร และเมฆผุ่นจำนวนมหาศาลปกคลุมพื้นที่ ใช้เวลานานกว่าภูตผุ่นจะจางหาย ทิ้งไว้เพียงก้อนหินดำ ๆ ที่คุกรุ่นและแตกเป็นเสี่ยง ๆ นับไม่ถ้วน ริ้วคลื่นก้องกังวานเหนือภูเขาหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสองเดือนของการบิน หวังหลินก้าวออกมาด้วยสีหน้าซีดเซียว เขายืนอยู่ตรงนั้นและครุ่นคิดอยู่นาน สักครู่ เขามองขึ้นไปรอบ ๆ สีหน้าของเขาหมองเศร้า “แผ่นดินวัวมังกรสวรรค์… ถึงเวลาต้องจากไปแล้ว…” หวังหลินถอนใจและก้มลงมอง จนกระทั่งตกใจ เขาจำสถานที่นี้ได้ดี เขาเคยมาที่นี่แล้ว นี่คือที่ตั้งของสำนักเจ็ดทาง เขาเดินพลาดโดยไม่ตั้งใจและไม่มีจุดหมายแน่นอน แต่เขาไม่คาดคิดว่าจะมายืนอยู่ที่นี่จริง ๆ มองลงไปที่หมอกสีดำที่ล้อมรอบภูเขาด้านล่าง หวังหลินถอนใจแล้วพุ่งตัวเข้าไปในหมอก พุ่งบินไปยังทิศทางของสำนักเจ็ดทาง ไม่นานนัก หวังหลินก็เห็นกลุ่มราชวังที่แผ่ซ่านไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเสื่อมโทรมในภูเขา หวังหลินลงจอดในลานนอกห้องโถงใหญ่ ศิลาที่นี่ส่วนใหญ่ชำรุดและปกคลุมไปด้วยวัชพืช เขานั่งลงแล้วมองไปที่สำนักเจ็ดทาง ความรู้สึกหม่นเศร้าในใจค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ในแง่หนึ่ง ที่แห่งนี้คือบ้านของเขา หวังหลินปิดตาและ盘腿而坐在这里调理伤势。他早已收起灵魂战衣，在虚弱的状态下，他放出遗丝来守护自己。 转瞬间，三天过去。三天后，หวังหลิน睁开眼睛，看着七道宗。第一次来时，他只是匆匆扫过这片区域。如今第二次到来，又怀揣着不得不离开天庭大陆的复杂心情，他走遍了七道宗的每一个角落。 他走过每一座建筑，走过七道宗弟子们曾经生活过的地方。 最后，他走进了七道宗的主殿。殿中有一张巨大的王座，那显然属于七彩仙王。 望着寂静的大殿，桌椅落满灰尘，透着衰败的气息。 หวังหลิน站在殿中，久久凝望。他闭上眼睛，仿佛能感受到洞天世界的存在。忽然，一股浓烈的思乡之情涌上心头。 他想念洞天世界，想念那里的每一个人。 他仿佛能看透洞天世界，看见一位长发飘飘的美丽女子站在山岗上，仰望漆黑的夜空，仿佛在寻找一双来自天上的眼睛。 过了许久，หวังหลิน睁开眼睛，走出大殿。他独自站在七道宗，神色渐渐变得凝重。 残酷的现实，他终究要面对。 “这几个月天庭大陆必是发生了剧变！这剧变导致他们改变了给我的报酬……或是逼我离开……但他们准许我离开……” “至于大魂宗……”หวังหลิน眼中一亮，他隐隐觉得抓住了些什么，却又不太真切。他抬起右手，摊开手掌。一个三寸大小的小人立刻浮现出来。 小人出现后，竟双膝跪地，对着หวังหลิน连磕三个响头！ หวังหลin心神一颤，合上手掌。他神念模糊，什么也看不清，只有一句话在他心中浮现。 “报酬之事自有其因由，老夫不会更改。望林若不从速应允，便是老夫即刻离去之证！” 这句话，来自绿牛老祖留给七道宗主、再转交给หวังหลิน的头发。 หวังหลิน反复咀嚼这句话。灵魂眼道中露出一抹模糊，唯有这句话清晰浮现，其中必有隐意！ 他喃喃念了几遍，身子猛地一震。他霍然抬头，双眸精光暴射。 “报酬之事自有其因由在那里，老夫不会更改。望林若不速应，便是老夫即刻离开之证！” “每句末字是：在、变、速、去…… “有在变，速去！ “有变，速去！”หวังหลิน深吸一口气。这句话分明是隐秘的提醒。无论如何解读，都是绿牛老祖在催他速离！ “以绿牛老祖的修为，竟要这般隐晦地提醒于我。他甚至担心我不明就里，才与大魂宗联手设下这不合常理的报酬，逼我离开天庭大陆……” “一旦我离开，便意味着无法再留在天庭大陆，必须尽快远遁……绿牛老祖，是要让我尽快离开天庭大陆……”หวังหลิน暗自思量。他感到一股庞大的迷雾笼罩着天庭大陆，而这正是大魂宗与七道宗主态度骤变的根源。 同样，หวังหลิน推测，这团迷雾极可能与绿魔大陆有关。他对两界开战的真正原因，始终心存疑虑。 他思忖再三，但一切终究只是猜测，真相不得而知。片刻后，หวังหลิน望向远方，目光变得决然。 “罢了，这地方已是浑水。既然事已至此，再想也无用……是时候离开天庭大陆了……” “然而，我担心离开并非易事。途中必有阻拦……若我所料不差，多半来自绿魔大陆！”หวังหลิน低声自语。正欲启程，他的神色忽变，盯向那座被黑雾笼罩的山峦。转瞬间，他已消失得无影无踪。 หวังหลิน消失后，雾气翻涌，一道身影从外面飞入。此人极为谨慎，警惕地环顾四周，确认无人尾随，才稍稍放心，缓缓落在七道宗广场上。 “该死，路上出了岔子，迟到了几天。但愿没耽误老祖的安排……”那人神色紧张地四处张望，随后找个角落准备坐下。 就在这时，广场中响起一道声音。 “杜青！” 此人正是杜青。一听有人唤他名字，他立刻惊惶升空。可转瞬之间，惊惶化作狂喜。 “原来是道友หวังหลิน！” 他听出了หวังหลิน的声音。 หวังหลิน眉头一皱，现出身形。他望着许久未见的杜青，忽然开口问道。 “谁叫你来的？” “王长老，是大魂宗绿牛老祖数月前寻到我，命我三日前赶来，将此物交到您手上。”杜青快步来到หวังหลิน面前，摊开右手。一枚黑石静静躺在掌心。 此石看似平平无奇。杜青一路都在试图寻找线索，却一无所获。但他记得绿牛老祖当时神色极重，便断定此物必是重宝。 หวังหลิน眼中一亮，接过黑石仔细端详。瞳孔骤缩，他从中感应到一股属于灵魂眼道的威压。