บทที่ 2031 - เต็มไปด้วยความโกรธ (10) หวังหลินกล่าวเบา ๆ ว่า “อาจารย์… หากย้อนเวลาและให้ข้ากลับไปทำทุกสิ่งทุกอย่างอีกครั้ง ข้าก็ยังคงเลือกที่จะติดตามอาจารย์มายังทวีปอิมมอร์เทล อัสตรอลโดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย…” ความโศกเศร้าในแววตาของซวนลั่วกลับหนักหน่วงยิ่งขึ้น เขาเข้าใจหวังหลิน “ความเมตตาของอาจารย์หนักอึ้งดั่งภูเขา และข้าจะไม่มีวันลืมเลย…” หวังหลินถอนใจแล้วลุกขึ้นยืน เขาตบเสื้อผ้าของตน เมื่อคราดไล่ฝุ่นออกไป ดูราวกับว่าเขากำลังคราดไล่ความรู้สึกและความอดกลั้นในอดีตของตนออกไปด้วย เพื่อจะไม่ทำให้อาจารย์ผิดหวัง เขาสามารถคุกเข่า ให้สมบัติล้ำค่า อดทนไม่สังหารจักรพรรดิเต๋าโบราณ—เขาทำได้ทุกอย่าง เพียงแต่ต้องการนำวิญญาณของหวานเอ๋อออกมา และไม่อยากให้อาจารย์ต้องทุกข์โศกเศร้าจนเกินไป เขาอยากหาเส้นทางสมดุล เพราะเขาไม่อยากให้ผู้ที่เคยแสดงความดีต่อต้องเจ็บปวด และไม่อยากทำให้อาจารย์ได้รับบาดเจ็บ แต่ความคิดนั้นมีเพียงความหรูหรา เป็นความฝันที่ไร้ทางเป็นจริง เขาอดทนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่บัดนี้เขาอดทนต่อไปไม่ไหวแล้ว 既然如此，便不再需要忍耐！！！ ต่อหน้าสายตาของทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั่น หวังหลินหัวเราะลั่นฟ้า จนหยดน้ำตาไหลพราก น้ำตานั้นขมขื่นและบรรจุความมุ่งมั่นและนิสัยที่ไม่ยอมสยบผ่านมาหลายพันปี บรรจุความภักดีของหวังหลินต่อสติรู้สึกผิดชอบของตนเอง และต่อผู้ที่เคยแสดงความดีต่อเขา เสียงหัวเราะของเขาดังยิ่งขึ้นราวกับว่าเขากำลังสติแตก เมื่อเสียงหัวเราะนี้เข้าหูซวนลั่ว ดูราวกับมีมือยักษ์คู่หนึ่งคว้าศีรษะของเขาแล้วดึงออกมา ณ บัดนั้น เขารู้สึกราวกับว่ามีส่วนหนึ่งของร่างกายตนหายไป สีหน้าของเขาจึงซีดเผือกเมื่อมองมาที่หวังหลิน และแววตาของเขาก็ดูแก่ครึ้มขึ้น “ข้า หวังหลิน ตั้งแต่เริ่มบ่มเพาะวิชาฝึกตนในวัยเยาว์ ได้ผ่านพ้นการสังหารนับไม่ถ้วน และประสบความหนาวเย็นของโลก ผู้คนที่ข้าพบส่วนใหญ่มักแสนสับปลายและคดคดีสกปรก… ข้าจะมีบั้นปลายเป็นดวงดาวเดียวดายหรือ ภรรยาจากไป บุตรชายติดอยู่ในห้วงเวียนว่ายตายเกิด ที่อยู่ของสือจือไร้ร่องรอย ชิงไท้จือก็สาบสูญ ผู้ที่เคยแสดงความดีต่อข้าสุดท้ายก็ทุกข์ทน… “ข้าใส่ใจกับความดีที่ผู้อื่นมีให้ข้ามาก เพราะสิ่งนั้นหาได้ยากและควรจะหวงแหน “ข้าใส่ใจกับความรักมาก เพราะความรักนั่นเองที่ทําให้ข้าสามารถยืนหยัดต่อไปได้…” น้ำตาไหลพรากจากแววตาของหวังหลินขณะที่เขาหัวเราะและพูดกับตัวเอง เสียงหัวเราะของหวังหลินก็ดังเข้าหูของจักรพรรดิเต๋าโบราณด้วย เสียงหัวเราะนี้แหลม刺耳และรุนแรงเข้ากระดูก ทําให้หัวใจเขาสั่นสะเทือน โดยไม่ลังเล เขาชี้มาที่หวังหลินแล้วคำรามว่า “จงสังหารเขา!!” ภายในตระกูลเต๋าโบราณซึ่งอํานาจจักรพรรดิครอบงําทุกสิ่ง และ ณ ราชวังแห่งเต๋าโบราณ พระบัญชาของจักรพรรดิย่อมต้องถูกบังเกิดผลในทันที แต่บัดนี้ นอกเหนือจากคนหนึ่งพันที่อยู่ใกล้ราชวังแล้ว ผู้คนอีกหลายหมื่นที่อยู่โดยรอบ รวมถึงผู้ที่หวังหลินได้บันดาลให้ฟื้นคืนชีพมา ก็เงียบงันอยู่ พวกเขาได้ประจักษ์พยานทุกสิ่งที่เกิดขึ้น เห็นเหตุและผล เห็นความโศกเศร้าของซวนลั่ว และเห็นการวิงวอนของหวังหลิน เมื่อเห็นเช่นนั้น พวกเขาไม่อาจยกเท้าย่างออกไปสู่ก้าวนั้น… นี่คือทางเลือกระหว่างอํานาจจักรพรรดิและสติรู้สึกผิดชอบ และผู้คนส่วนใหญ่จึงลังเล อย่างไรก็ตาม ยังมีคนอีกนับพันที่ถูกอุดมการณ์อํานาจจักรพรรดิชักนําใจ ปล่อยเสียงคำรามแล้วพุ่งตัวเข้าใส่หวังหลิน “อาจารย์!!” หวังหลินหันหลังโดยฉับพลันและเพิกเฉยต่อผู้ที่พุ่งเข้ามาหา เขมองไปที่ซวนลั่วด้วยสายตาอันเด็ดเดี่ยว “ข้าขออนุญาตเรียกท่านว่า ‘อาจารย์’… เพียงครั้งสุดท้าย ข้าไม่อาจตอบแทนความดีที่ท่านมีให้ได้ ทางเดียวที่ข้าจะตอบแทนได้คือการดับสูญไปสักครั้ง และต่อจากนั้น หวังหลิน จะไม่มีความเกี่ยวพันใด ๆ กับเต๋าโบราณอีกต่อไป!! “ตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป สิ่งที่ข้า หวังหลิน กระทำจะไม่มีความเกี่ยวข้อง… กับอาจารย์อีกเลย ทุกสิ่งที่ข้าทำ ข้าจะเป็นผู้แบกรับผิดชอบเอง!!” หวังหลินยกมือขวาขึ้นโดยฉับพลันขณะที่ผู้คนนับพันพุ่งเข้ามาใกล้และซวนลั่วกำลังจะโบกแขนเสื้อ หวังหลินมองไปที่ซวนลั่วและไร้มารยาทตบลงบนศีรษะของตนเองอย่างแรง กระแทกนี้บรรจุความรักที่มีต่อซวนลั่ว กระแทกนี้บรรจุการระเบิดของความโกรธแค้นที่หวังหลินไม่อาจกักเก็บเอาไว้ได้! เวลาเหมือนจะชะลอตัวลง มือขวาของหวังหลินกระแทกเข้ากับศีรษะและกะโหลกของเขาก็แตกเสียงดัง อานุภาพทำลายล้างทำลายศีรษะ ร่างกาย และทุกสิ่งทุกอย่างของเขา ท่ามกลางความพินาศ หวังหลินดูราวกับเห็นภาพตอนที่ซวนลั่วปรากฏกายในโลกถ้ำครั้งแรก เขาดูราวกับกลับไปยังบ้านเกิดและเห็นความหลัง ทุกสิ่งหยุดนิ่งในบัดดลขณะที่หวังหลินพุ่งออกมาจากราชวังเต๋าโบราณด้วยความโกรธแค้น ทุกคนมองด้วยความไม่อาจเชื่อเมื่อร่างกายของหวังหลินระเบิดแตกกระจายเป็นเลือดและเนื้อ เขาทําลายตนเองต่อหน้าซวนลั่วพอดี ซวนลั่วมองดูร่างที่กลายเป็นเศษเนื้อและเลือด แล้วน้ำตาเลือดก็ไหลพราก “ตาย… แล้วหรือ?” จักรพรรดิเต๋าโบราณตกใจและมีความหม่นหมองแวบหนึ่งบนใบหน้า สมาชิกเต๋าโบราณคนอื่น ๆ ที่กำลังจะพุ่งขึ้นมาก็หยุดชะงักและมองด้วยความสงสัย ณ บัดนั้น เหตุการณ์ประหลาดปรากฏขึ้น เนื้อและเลือดจากการระเบิดของร่างกายนั้นรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ในพริบตา หวังหลินคนใหม่ก็เกิดขึ้นแล้ว เขาขากไก่เสียงหนึ่ง ใบหน้าของเขาซีดเผือกอย่างยิ่ง ในวันนี้เขาได้ใช้คาถาแห่ง ‘สามชีวิต’ อันล้ำค่าของเขาไปแล้วหนหนึ่ง!! เขาตายไปแล้วหนหนึ่ง!!! หลังฟื้นคืนชีพ เขาไม่ใช่ศิษย์ของซวนลั่วอีกต่อไป และเขาก็ไม่มีความเกี่ยวพันกับเต๋าโบราณอีก เขาไม่จำเป็นต้องพิจารณาท่าทีของผู้อีกต่อไป และไม่จำเป็นต้องอดกลั้นเหนี่ยวรั้งตนเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาจะทำในสิ่งที่เขาต้องการและพาตัวหวานเอ๋อที่เป็นของเขากลับมา!! “เย่ ด่าว!!” หวังหลินเปล่งเสียงคำรามที่สะท้านฟ้าดินสะเทือนไปทั่ว เสียงคำรามนี้คือการระเบิดของความโกรธแค้นทั้งหมดที่เขากักเก็บเอาไว้ นี่คือเสียงคำรามจากก้นบึ้งของจิตวิญญาณเขา! ณ บัดนั้น อำนาจสังหารมาร้ายมหาศาลพุ่งออกมาจากร่างหวังหลินโดยไม่มีการเหนี่ยวรั้งแม้แต่น้อย อำนาจสังหารนี้ทําให้โลกเปลี่ยนผันราวกับว่าเขาเพิ่งก้าวออกมาจากยมโลก เขากระโจนไปข้างหน้าอย่างดุร้าย สติแตก และเต็มไปด้วยอำนาจสังหาร สีหน้าของจักรพรรดิเต๋าโบราณเปลี่ยนแปลง เขาถอยหลังไปกี่ก้าวแล้วคำรามว่า “จงสังหารเขา!!” ผู้คนหนึ่งพันที่อยู่หน้าราชวังและผู้คนอีกนับพันที่พุ่งออกมาจึงพุ่งเข้าใส่หวังหลินทั้งสิ้น แม้ว่าจะต้องใช้ร่างกายของตนเป็นโล่เพื่อป้องกัน พวกเขาก็ต้องป้องกันอํานาจจักรพรรดิ ไม่รู้ว่านี่จะเป็นสง่าราศีหรือความทุกข์โศกของพวกเขา “ผู้ใดขวางหน้าข้าอีก จะตายจริงๆ ในครั้งนี้!!” หวังหลินมีแววตาแดงก่ำขณะที่ก้าวไปและชกหมัดออกไป ฝูงชนที่อยู่ข้างหน้าเขาหลายสิบคนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและระเบิดกระจาย แต่สมาชิกเต๋าโบราณที่อยู่ข้างหลังต่างก็พุ่งเข้ามาหา หวังหลินก้าวไปบนเลือดที่อยู่ใต้เท้าของเขา เขาเดินไม่เร็ว แต่ทุกก้าวจะครอบคลุมระยะทางหลายร้อยฟุต แม่น้ําแห่งเลือดก็ไหลพรากขณะที่เขาฟาดฟันและสังหารไปข้างหน้า เสียงคำรามสะท้านไปดั่ง 36 ยมทูตแปรเปลี่ยนเป็น 36 แสงแห่งรัศมีแล้วพุ่งเข้าหาหวังหลินดุจ 36 มังกร อย่างไรก็ตาม หวังหลินไม่ได้เหลือบมองพวกมันเลยขณะที่เข้าใกล้ เขายกมือขวาขึ้นและควันไฟเขียวปรากฏที่ปลายนิ้วและแผ่กระจายออกไป นี่คือ พระเต๋าไฟขั้นสุดยอด! ควันไฟนี้สัมผัสกับมังกร 36 ตัวในทันที ตามด้วยเสียงครืนครืนและเสียงร้องครวญคราง มังกร 36 ตัวแปรเปลี่ยนเป็นกองไฟและถูกเผาจนมอดไหม้ มือซ้ายของหวังหลินคว้าไปทางข้าง และหนึ่งใน 18 กษัตริย์ได้ก้าวออกมาเพื่อทําการลอบโจมตีเขา แต่สิ่งแรกที่เขาเห็นคือฝ่ามือของหวังหลิน เขาเปลี่ยนสีหน้าอย่างมากและต้องการถอยหลัง แต่มือข้างนั้นคว้าใบหน้าของเขาได้ หวังหลินกดแรง ทัศนวิสัยของกษัตริย์ก็มืดลง เขารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง แล้วศีรษะของเขาก็ระเบิด ซวนลั่วยืนมองดูหวังหลินสังหารไปจนถึงราชวัง แต่เขาไม่ได้ขัดขวาง เขาเสียใจต่ออํานาจจักรพรรดิของเต๋าโบราณไปแล้ว… เขามองดูหลังอันคลุ้มคลั่งของหวังหลิน และระลึกถึงการสลายร่างของศิษย์ของเขา ขณะที่เขามอง น้ำตาก็ไหลพรากจากแววตาของซวนลั่ว เขารู้ว่าเหตุผลที่หวังหลินสลายร่างตนเองไปหนหนึ่ง ก็เพราะเขาจะสังหารโดยไม่มีความปรานี เขารู้ว่าหวังหลินไม่อยากส่งผลต่อเขาและต้องตัดความสัมพันธ์ในฐานะอาจารย์และศิษย์ วิธีตัดสัมพันธ์นั้นคือ… ตายสักครั้ง! ด้วยวิธีนี้ ศิษย์ของเขากําลังบอกกับตระกูลเต๋าโบราณทั้งหมด ตระกูลโบราณทั้งหมด และแม้แต่ จอมจักพรรดิใหญ่ กว๋ต๋าโอ้ว ว่าเขาจะแบกรับผิดชอบในทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้! หวังหลินไม่อยากให้ซวนลั่วตกเป็นคนบาปของเต๋าโบราณ และกลายเป็นจอมจักพรรดิใหญ่องค์แรกที่สังหารจักรพรรดิโบราณ… กระทั่งในตอนนี้ ศิษย์ของเขายังคงคิดถึงเขา ศิษย์เช่นนี้ทําให้ซวนลั่วสํานึกผิดอย่างสุดซึ้ง “ข้าทําอะไรเพื่อเขาในเมื่อที่แท้จริงแล้วก็มิได้มาก…” ซวนลั่วมองดูการสังหารและการล้มตายของสมาชิกตระกูลเต๋าโบราณของเขา โดยไม่รู้สึกเศร้าโศกต่อครอบครัวของเขาอีกต่อไป หวังหลินเปล่งเสียงคำรามและอำนาจสังหารรอบกายของเขากระจายออกไป มันแปรเปลี่ยนเป็นรังสีแห่งแสงสีแดงที่พุ่งออกไปและทําให้เกิดทางโลหิตก่อนหน้าเขา ในเวลาเดียวกัน เขาชี้ไปที่ท้องฟ้า ราชวังทั้งแห่งแปรเปลี่ยนเป็นทะเลมืดมิด และที่สุดของทะเลนั้น ดวงอาทิตย์เริ่มผุดขึ้น หวังหลินใช้คาถาแห่งศรัทธา ‘ซุนเดอร์ นาต’ (คืนแตก) ต่อราชวังโดยไม่มีความลังเล ดวงอาทิตย์ผุดขึ้นและแสงสว่างไร้ขีดจํากัดแผ่กระจายออกไป มีเสียงกระซิบสะท้านตามด้วยเสียงร้องครวญครางและร่างกายระเบิดกระจายเป็นหมอกเลือด ไม่รู้ว่ามีผู้คนเสียชีวิตไปเท่าใด หลังภาพลวงตาของทะเลจางหายไป ผู้คนหนึ่งพันที่อยู่หน้าราชวังส่วนใหญ่ได้ล้มตายลง ผู้ที่เหลือถูกกวาดล้าง และหวังหลินยืนอยู่หน้าราชวัง เขาก้าวเข้าไปในราชวังด้วยอำนาจสังหารอันคลุ้มคลั่งที่แผ่มาจากร่างของเขา และบดบังฟากฟ้าไว้เบื้องหลังขณะก้าวเข้าไปในราชวัง