บทที่ 2023 - แห่งความโกรธกริ้ว (2) สตรีผู้สวมชุดหงส์ถอนหายใจ เธอไม่ชอบภาพอันคึกคักนี้เอาเสียเลย ยิ่งเมื่อแววตาของหวังหลินจ้องมองมา เธอก็รู้สึกเหมือนมีดแทงเข้าที่หัวใจ แม้แต่เธอเองก็ไม่อาจเข้าใจได้ว่าเหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ทว่า ยิ่งเธอพยายามคิด ใจกลับยิ่งสับสนมากขึ้น เธอลุกขึ้นเบา ๆ ทันทีที่เงาหนึ่งหลุดออกมาจากหลังเธอ ส่งถ้วยเหล้ามาให้ เธอถือถ้วยเหล้าลอยตามก้าวเดินออกจากพระราชวัง ทะลุฝูงชนที่เบียดเสียดบนลานกว้าง มุ่งหน้าไปหาหวังหลิน หวังหลินนั่งอยู่ที่เดียว มีศีรษะต垂 (垂 - ใจความเดิม: กำลังก้มหน้า) ระหว่างช่วงเวลาสั้น ๆ เขาดื่มเหล้าไปแล้วเจ็ดหรือแปดถัง เขเงยหน้ามองสตรีที่ยืนอยู่ตรงหน้า สายตานั้นดูมัวแปรกันอีกครั้ง “ท่าน…” สตรีมองหวังหลิน เตรียมจะเอ่ยปาก “ท่านจะหยิบพิณขึ้นบรรเลงได้หรือ…” หวังหลินทูลถามด้วยความขมขื่น พูดจบก็สั่นศีรษะหัวเราะเยาะตัวเอง หยิบถุงเหล้าขึ้นมา กระทบกับถ้วยเหล้าในมือของสตรี เขดเหล้าถังเดียวจนหมด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเส้นแสง พุ่งเข้าไปกลางทิวาเบื้องหน้า หยาดเหล้าพุ่งกระจาย เม็ดเล็ก ๆ กลับตกลงบนใบหน้าของสตรี มันเย็นฉ่ำ “หวานเอ๋ย… วิญญาณของเจ้าอยู่ที่ไหน!?” หวังหลินหายลับตาไปบนท้องฟ้า แต่สตรีได้ยินเสียงกระซิบของเขาอย่างคลุมเครือ เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเศร้าสลด มิใช่เพียงสตรีผู้นี้ที่ได้ยิน ชาวพลาซ่าและผู้ที่ยืนบนแท่นต่าง ๆ ก็ได้ยินเช่นกัน จักรพรรดิเต๋าโบราณผู้ทรงฤทธิ์ก็ได้ยิน ยิ้มที่มุมปากของพระองค์กว้างขึ้น พระองค์ยกถ้วยเหล้าขึ้นมา จิบเบา ๆ พระองค์หาได้เห็นไม่ หวังหลินก็ไม่เห็น และไม่มีผู้ใดที่นี่เห็น สตรีผู้สวมชุดหงส์ครามเมื่อได้ยินชื่อ “หวานเอ๋ย” รัศมีแห่งความทุกข์ระทมและความสับสนพลันผุดขึ้นมา แต่เพียงพริบตา ก็เหลือแต่ความว่างเปล่า นางเดินกลับเข้าหลังม่านด้วยสีหน้าที่พร่าเลือน ข้างหลัง เสียงสนุกสนานแห่งงานเลี้ยงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “หวานเอ๋ย… ข้ากลับคว่ำฟ้าซะให้หงาย เพื่อแสวงหารัศมีของเจ้า…” “หวานเอ๋ย… ข้าจะเผาฟ้าสวรรค์ทั้งหมดให้เป็นเพลิง เพื่อให้เจ้าได้ข้ออ้างที่จะไม่หลับตาลง…” “หวานเอ๋ย… ข้าจะฟาดแผ่นดินโลกทั้งมวลด้วยพายุฟ้าร้อง เพียงเพื่อให้เจ้าได้ยินเสียงของข้า…” “หวานเอ๋ย… ข้าเดินทางมาแล้วหลายหมื่นหลายแสนเล่ห์ภพนับไม่ถ้วน เพื่อแสวงหายอดลมหายใจของเจ้า…” “หวานเอ๋ย… ข้าเป็นปิศาจเพื่อสังหารบรรดาเต๋า ข้าฝ่าฝืนฟ้าสวรรค์เพื่อล้มล้างสรรพสิ่ง ข้ายืนอยู่ด้วยกายภาพอันรกร้างและอ้างว้าง เพียงเพื่อเจ้าจะได้ลืมตา คู่นัยน์ตาที่จะทำให้ใจข้าสงบลง…” “หวานเอ๋ย… วิญญาณของเจ้ากำลังอยู่ที่ไหน!?” หยาดน้ำตาไหลพรากลงแก้มหวังหลินขณะที่เขาเดินผ่านกรุงจักรพรรดิเต๋าโบราณที่สว่างไสว เขาก้าวเดินไปอย่างเงียบ ๆ บ่าเผยให้เห็นความอ้างว้างและว่างเปล่า ความทุกข์ที่ฝังลึกในใจเขามักถูกปกคลุมด้วยความเฉยเมย มันไม่ปรากฏออกมาโดยง่าย แต่ครั้งนี้เมื่อเห็นลักษณะอันเป็นคุ้นเคย หวังหลินไม่อาจกลบเกลื่อนหรือหลอกตัวเองได้อีกต่อไป น้ำตาจึงไหลออกมา เมื่อเดินจากไปด้วยความเงียบงัน หยาดน้ำตาก็กระเด็นลงบนหลังคาบ้านเรือนตามทาง เสียงคึกคักจากพระราชวังยังคงดังกลิ้งอยู่ แต่หวังหลินกลับไม่อยากฟัง เขาปรารถนาเพียงสถานที่เงียบ ๆ ที่จะอยู่ลำพัง และหวนคืนความหลัง เขากลับไปที่วิหารเต๋าโบราณ กลับไปยังเรือนของตนเอง เขานั่งลงภายในเรือน ไม่มีใจเพาะพลังหรือกวาดตามองดวงอาทิตย์ยิ่งใหญ่ในถ้ำ เขาจ้องมองไปยังโลกสีสันสดใสนานนาน “ข้ามเต๋าทะลุฟ้าแล้ว… แต่จะแก้อะไรได้…” “ข้ามีจิตวิญญาณที่ขัดขืนฟ้าสวรรค์แล้ว… แต่จะเป็นประโยชน์เช่นไร…” “แม้ข้าจะเป็นผู้พิทักษ์เต๋าโบราณ ข้าก็ยังตามหาร่างวิญญาณของหวานเอ๋ยไม่พบ…” สีหน้าหวังหลินเต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่อยากคิดถึงปัญหานี้ เขาใช้การเพาะพลังเป็นข้ออ้างเพื่อทำให้ตัวเองชาและหลอกตัวเองมาตลอด เขาบอกตัวเองว่านี่คือความหวังเดียวในการตามหาร่างวิญญาณของหวานเอ๋ย ทว่า เขาหลอกตัวเองมาเป็นพันปี แต่เมื่อได้เห็นสูจื่อที่หน้าตาคล้ายหวานเอ๋ย เขาก็ไม่อาจควบคุมความรู้สึกได้ เวลาค่อย ๆ ผ่านไป หวังหลินล็อกตัวเองภายในเรือน อดทนต่อความเจ็บปวดที่แทงเฉือนหัวใจ เขาคืนร่างความหลัง บางครั้งต้องอาศัยเพียงความทรงจำเพื่อไม่ให้รู้สึกโดดเดี่ยว… ดังเช่นบรรพบุรุษของตระกูลดงหลินที่พำนักอยู่ในสำนักที่ตายแล้ว ไม่มีเพื่อนร่วมทางนอกจากความทรงจำ “ในโลกนี้… มีผู้ที่มีลักษณะอันเป็นคุ้นเคยอีกคนหนึ่ง… แต่นางมิใช่หวานเอ๋ย นางคือสูจื่อ… เมื่อก่อนข้าเคยพบเจ้านางที่เมืองแบล็กสโตน…” ครั้นแล้วหวังหลินกัดฟันฝ่าความเจ็บปวดและความหลัง เขาไม่อยากให้ตัวเองเปราะบาง มันจะไม่ช่วยให้พบหาร่างวิญญาณของหวานเอ๋ย ถอนหายใจลึก ๆ หวังหลินหลับตา เมื่อจังหวะที่ลืมตาขึ้นอีกครั้ง ความสงบได้แผ่คลุมไป แต่ทว่าความเศร้าคงยังฝังลึกอยู่เบื้องหลังความสงบ “สูจื่อ…” เมื่อหวังหลินกระซิบคำนี้ เขายกมือขวาขึ้น มีเงาที่ทับซ้อนเดินออกมาจากตัวเขา ร่างธาตุห้าแท้จริงของเขาก้าวออกมา ตรงกลางเป็นเปลวแสงสีทอง มีเงาอยู่ภายในแสงสีทองนี้ เป็นร่างธาตุโลหะแท้จริงที่กำลังจะก่อตัวขึ้น หวังหลินฝืนให้ตัวเองสงบลง ไม่คิดถึงเรื่องนี้อีก เขาบอกตัวเองว่าสูจื่อไม่ใช่หวางเอ๋ย เขาหลับตา จะอาศัยการเพาะพลังเพื่อให้เลิกรื้อฟื้นอดีต ทว่า เมื่อหวังหลินหลับตา เขาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างกะทันหัน ดวงตาของเขาเปล่งประกายด้วยแสงสีทองกระจ่างชัด และมีแววแห่งความตกตะลึง! “ไม่ถูกต้อง!!!” “ข้าพบสูจื่อนอกเมืองแบล็กสโตน ตอนนั้นนางไม่ได้ให้ความรู้สึกเช่นเดียวกับในพระราชวังเลย นางเป็นเพียงคนธรรมดา คนธรรมดาทั่วไป แม้จะสง่างาม แต่หาได้ให้อารมณ์เช่นเดียวกับในพระราชวังไม่!!” กายของหวังหลินสั่นระริก “หากนางยังเหมือนตอนอยู่ในพระราชวัง ข้าคงรู้ตั้งแต่ที่อยู่นอกเมืองแบล็กสโตนแล้ว ข้าควรจะรู้สึกถึงความเป็นคุ้นเคยนั้นตั้งแต่ครั้งนั้น!” “แต่ครั้งนั้น ข้าไม่รู้สึกอะไรเลย มิหนำซ้ำ เมื่อข้าเห็นนางอีกครั้งในพระราชวัง ข้ากลับรู้สึกคุ้นเคย!!” “มีอะไรผิดปกติ!!” “จักรพรรดิเต๋าโบราณแสวงหาหญิงสนมมานับร้อยปี และเลือกนางในที่สุด สูจื่อหาได้เป็นหญิงงามเลอค่าไม่ เหตุใดนางจึงถูกเลือก…” “หญิงประเภทใดกันที่จักรพรรดิเต๋าโบราณใช้เวลาร้อยปีแสวงหา… เหตุใดสูจื่อจึงให้ความรู้สึกแตกต่างอย่างมากเมื่อข้าเห็นนางอีกครั้งในพระราชวัง!?” “เหตุใดข้าจึงรู้สึกกระวนกระวายใจเมื่อมุ่งสู่พระราชวังและเมื่อมาถึง? เหตุใดจิตแห่งการสังหารจึงผุดขึ้นเมื่อข้าเห็นจักรพรรดิเต๋าโบราณ? เหตุใดจึงลางหายเมื่อข้าเห็นสูจื่อ!?” หวังหลินลุกขึ้นโดยฉับพลัน กายของเขาสั่นระริก ดวงตาส่องประกายเจิดจ้า สว่างไสวไปทั้งเรือน ศีรษะลอยไหวแม้ไร้ลม ประหนึ่งอำนาจที่ซ่อนเร้นกำลังจะปะทุขึ้น! “แต่ข้าตรวจสอบนางด้วยอำนาจแห่งจิตวิญญาณ ก็หาได้พบสิ่งผิดปกติใดไม่ นางสมบูรณ์แบบดั่งคนทั่วไป มีเพียงลักษณะอันเป็นคุ้นเคยที่ให้ความรู้สึกชวนสับสน…” “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้…” หัวใจของหวังหลินเต้นระรัว เขาสามารถได้ยินจังหวะการเต้นที่เร็วขึ้น ความรู้สึกเช่นนี้หาได้ยากสำหรับเขา นี่คือความตื่นเต้น ความลังเล ปนความสงสัยและความสับสน เป็นการสั่นสะท้านของความไม่เชื่อหรือความไม่แน่ใจ ดั่งไฟที่ถูกกดขี่ไว้ในหัวใจ และถูกกดขี่จนเกือบจะปะทุ! “การคัดเลือกนานร้อยปี… ความแตกต่างมหาศาลของสูจื่อก่อนและหลัง… ท้ายที่สุดแล้ว ความลับใดกันที่กำลังผลักให้ข้าคลั่ง!!” สีหน้าหวังหลินบิดเบี้ยว เขาแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาปรารถนาจะบุกเข้าไปในพระราชวังและจับจักรพรรดิเต๋าโบราณเพื่อถลกฟันวิญญาณ! แต่… เขาทำไม่ได้! เขาเป็นสาวกของซวนลั่ว ซวนลั่วคือผู้พิทักษ์เต๋าโบราณ ซวนลั่วคืออาจารย์ของเขาและเคยช่วยเหลือเขามากมาย หากไม่มีหลักฐานแน่ชัดแล้วบุกไปประหารจักรพรรดิในวัง เขาคงไม่อาจมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ เขาคงไม่อาจเผชิญหน้ากับอาจารย์ผู้เคยช่วยเหลือเขามากมายเช่นนั้นได้! ดวงตาของหวังหลินส่องประกาย เขายกมือขวาขึ้น มีหยกสีดำปรากฏในมือทันที หยกอันนี้แผ่รัศมีแห่งความมืดและวิญญาณ ประหนึ่งเพียงเหลือบมองก็จักดึงดูดนัยน์ตาให้จมลง หยกนี้ได้มาจากท่านเตียวหยูลู่ในตระกูลวิญญาณใหญ่ มาจากอัจฉริยะของตระกูลเต๋าวังผู้ออกแบบทุกอย่างเพื่อแสวงหาอิสรภาพให้กับตระกูลของตน อัจฉริยะผู้สละสมองและหัวใจของตนเอง น้อมตัวลงต่อหน้ารูปปั้นของหวังหลินประหนึ่งว่ากำลังวิงวอนขออภัย ราวกับว่ากำลังชั่งน้ำหนักระหว่างความสำคัญของหัวใจหรือใจของตนเอง! “หยกนี้จะช่วยท่านทำนายอนาคตได้หนหนึ่ง…” หวังหลินรำลึกถึงถ้อยคำที่มาจากหยก ไม่ลังเล เขาทุบหยกและกระซิบคาถากี่คำ คลายมือขวาออก หยกกลายเป็นไอกล้วย ไอกลมควบแน่นเป็นร่างคนตัวเล็กก้มศีรษะน้อมกราบเก้าลงในอุ้งมือของหวังหลิน! ในยามที่ก้มศีรษะกราบ ภายในใจของหวังหลินก็ดังกึกก้อง เขาเห็นถ้ำโลก เขาเห็นมือน้อยใสแววคว้าความแตกสลายของวิญญาณหลิวหมวานจากแดนสวรรค์ ในห้องหนึ่ง เขาเห็นเงาที่คลุมด้วยแสงเจ็ดสี สวมลูกมุกอยู่ในมือ ลูกมุกนี้บรรจุความแตกสลายของวิญญาณหลิวหมวาน! เขาได้ยินเสียงกระซิบของเงาที่คลุมด้วยแสงเจ็ดสี ซึ่งทำให้ชายที่สวมชุดราชสำนักตกตะลึง เขาเห็นความประหลาดใจบนสีหน้าของชายที่สวมชุดราชสำนัก แล้วชายผู้นั้นก็รับวิญญาณไป ชายผู้นั้นใช้เวลานานหลายร้อยปีเลือกหญิงสนมเพื่อให้รวมกับวิญญาณ แต่ก็ล้มเหลว สุดท้ายหวังหลินเห็นผู้หญิงที่คุ้นเคย นางคือสูจื่อ และนางได้รวมกับวิญญาณเรียบร้อยแล้ว เขาเห็นชายที่สวมชุดราชสำนักบีบแก้มของนาง จนความเจ็บปวดบีบให้น้ำตาไหลจากตาของหญิงผู้หมดสติในพระราชวัง และเขาได้ยินถ้อยคำของชายที่สวมชุดราชสำนัก! ชายที่สวมชุดราชสำนักคือจักรพรรดิเต๋าโบราณ! “เย่อเต๋า! ข้าจะฆ่าเจ้า!” หวังหลินลืมตา ตาแดงฉ่ำด้วยความคลั่งดิบ ศีรษะลอยไหวและเขาคว่ำร้อง เสียงคำรามสามารถฉีกท้องฟ้าและทำลายอำนาจจักรวรรดิได้! เสียงคำรามนี้เต็มเปี่ยมด้วยความคลั่งและความโกรธแค้นที่เต็มใจจะทำลายโลกและสละชีวิตโดยไร้ความลังเล! นี่คือเสียงคำรามที่ดุร้ายที่สุดของหวังหลินนับตั้งแต่กำเนิด และทำให้ทั้งโลกสั่นสะเทือน!! นี่คือหวังหลินที่เต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว!