ตอนที่ 1072 - เขี้ยวปีศาจ “ลูกแก้วปีศาจที่คุณพูดถึงมันคืออะไร?” หานเซิ่นเอ่ยถาม “ที่หลบภัยปีศาจโบราณเคยมีต้นไม้ต้นหนึ่งที่ปลูกโดยจักรพรรดิ ตัวต้นไม้เองมีชื่อเรียบง่ายว่า ‘ปีศาจ’ หากมันออกผล มันจะสามารถสร้างมิติปีศาจขึ้นมาได้ แต่น่าเสียดายสำหรับจักรพรรดิปีศาจโบราณที่เขาไม่ประสบความสำเร็จในความพยายามนี้” ราชาจ้าวมังกรหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดต่อ เขาหายใจเข้าลึกๆ แล้วอธิบายว่า “ต้นไม้ปีศาจต้นนี้ถูกทำลายลงในช่วงสงคราม แต่เนื้อไม้ของต้นไม้ได้แตกกระจายกลายเป็นลูกแก้วปีศาจขนาดเล็ก เมื่อถูกทำลาย ลูกแก้วปีศาจเหล่านี้จะมีพลังในการเคลื่อนย้ายผู้อื่นมายังดินแดนปีศาจแห่งนี้” หานเซิ่นรู้สึกผิดหวังเมื่อรู้ว่าลูกแก้วพวกนี้เป็นตั๋วเที่ยวเดียว ทว่าเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้ของเด็กทารกแว่วมาจากที่ไกลๆ อีกครั้ง มันเหมือนกับเสียงที่เขาได้ยินก่อนหน้านี้ไม่มีผิดเพี้ยน ราชาจ้าวมังกรเองก็ได้ยินเสียงนั้นเช่นกัน เขาบอกกับหานเซิ่นว่า “พวกเขี้ยวปีศาจเจอเราแล้ว พวกมันมีการกลายพันธุ์ที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา พวกมันอาจจะเป็นมอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ก็ได้ เราควรไปจากที่นี่!” หานเซิ่นถามกลับ “ไปที่ไหน? เราสามารถขึ้นไปยังที่หลบภัยที่อยู่สูงขึ้นไปนั่นได้ไหม?” “แน่นอนว่าไม่ได้ นั่นคือที่ที่มอนสเตอร์ระดับซูเปอร์อาศัยอยู่ ใครจะรู้ว่าพวกมันแข็งแกร่งขึ้นขนาดไหนแล้ว?” ราชาจ้าวมังกรเตือน “ถ้าอย่างนั้นในบรรดาที่หลบภัยพวกนี้ ผมจะไปที่ไหนได้บ้าง?” หานเซิ่นถาม ราชาจ้าวมังกรเองก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปที่ไหนได้เหมือนกัน มิตินี้มีรอยแยกอยู่เต็มไปหมดในโครงสร้างของมัน พวกเขาไม่สามารถวิ่งหนีไปอย่างไร้จุดหมายได้ เมื่อมิติเกิดการบิดเบี้ยวหรือแตกหัก การเดินไปในทิศทางหนึ่งอาจทำให้คุณไปโผล่อีกทิศทางหนึ่งได้ ราชาจ้าวมังกรเหลือบเห็นเขี้ยวปีศาจตัวหนึ่งพุ่งออกมาจากหมอกสีดำ แต่สิ่งที่ทำให้หานเซิ่นโล่งอกคือเขาสามารถประเมินความแข็งแกร่งของมันได้ว่าอยู่ในระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น ทันใดนั้น อีกนับสิบตัวก็พุ่งออกมาจากความมืด ปากที่หิวกระหายของพวกมันงับเข้าหาหานเซิ่น ราชาจ้าวมังกรกลับเข้าไปในแหวนอย่างรวดเร็ว แต่นั่นก็ไม่ใช่ความผิดของเขา เพราะเขอยู่ในสภาพที่อ่อนแอมาก และคงไม่สามารถจัดการกับปีศาจเหล่านี้ได้แม้แต่ตัวเดียว หานเซิ่นชักดาบไท่อาและดาบฟีนิกซ์ออกมา เขายังคงไร้ซึ่งความกลัวเช่นเคย โดยมีเป่าเอ๋อร์และเจ้านกเกาะอยู่บนบ่า เขาพุ่งไปข้างหน้าเพื่อเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์เหล่านั้น เมื่อดาบฟันทะลุร่างของเขี้ยวปีศาจ เลือดสีเขียวก็พุ่งกระฉูดออกมาจากรอยแผลที่เต็มไปด้วยเนื้อสด ด้วยการใช้เพลงดาบคู่โบยบิน หานเซิ่นสามารถสังหารพวกมันสี่ตัวได้อย่างง่ายดาย แต่อีกพวกที่เหลือไม่ได้ยืนรออยู่เฉยๆ พวกมันยังคงถาโถมเข้ามา แม้หานเซิ่นจะฟันแขนขาของพวกมันขาดออกไปแล้ว แต่พวกมันก็ยังคงตะเกียกตะกายไปข้างหน้าเพื่อหวังจะได้ลิ้มรสเนื้อสดๆ ของเขา เลือดสีเขียวเริ่มนองกลายเป็นแอ่งรอบตัวหานเซิ่น และระดับของมันก็สูงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเขาสังหารพวกมันมากขึ้นเท่าไหร่ หลังจากฆ่าเขี้ยวปีศาจไปนับสิบตัว จำนวนของพวกมันก็ถูกเติมเต็มด้วยจำนวนที่มากกว่าซึ่งซุ่มซ่อนอยู่ในความมืดจนมองไม่เห็น ตอนนี้มีอีกกว่าห้าสิบตัวที่พยายามจะลิ้มรสเนื้อมนุษย์ ทว่าหานเซิ่นไม่ได้สะทกสะท้าน เขายังคงต่อสู้ต่อไปในขณะที่เสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยเลือดสีเขียว แม้แต่ใบหน้าของเป่าเอ๋อร์ก็ยังถูกเลือดกระเซ็นใส่ ซึ่งนั่นทำให้เธอโกรธมาก เป่าเอ๋อร์ไม่พอใจที่ถูกทำให้ตัวเปียกโชกอยู่ตลอดเวลา เธอจึงนำน้ำเต้าจิ๋วออกมาและหันมันไปทางพวกมอนสเตอร์ กลุ่มเขี้ยวปีศาจที่เหลืออยู่ต่างตกใจกลัวในพลังการดูดของมันทันที พวกมันพยายามอย่างเต็มที่ที่จะตะเกียกตะกายหนีไปเพื่อความปลอดภัย แต่มันก็ไร้ผล พวกมันแต่ละตัวและทุกตัวถูกดูดเข้าไปในน้ำเต้า เขี้ยวปีศาจนับสิบตัวถูกดูดเข้าไปในน้ำเต้าในเวลาเพียงชั่วพริบตา ตัวอื่นๆ ที่คิดจะเข้ามาแทนที่พี่น้องที่เพิ่งพลาดท่าไปต่างก็เริ่มลังเล และตัดสินใจที่จะอยู่ห่างๆ เอาไว้ หานเซิ่นรู้สึกดีใจ เพราะมันก็นานมาแล้วที่เขาไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเป่าเอ๋อร์ เขาจูบเธอแล้วพูดว่า “ทำได้ดีมาก! ลูกทำให้พ่อภูมิใจจริงๆ” “หนูเก่งนะ” เป่าเอ๋อร์พูดพร้อมกับยิ้มอย่างภูมิใจ “ลูกเก่งที่สุดเลย” หานเซิ่นมองไปยังพวกเขี้ยวปีศาจที่เขาสังหารด้วยตัวเอง จากนั้นเขาก็เริ่มก่อไฟเพื่อที่จะปรุงอาหารจากพวกมัน หานเซิ่นรู้สึกหิวโหยหลังจากผ่านการต่อสู้มาอย่างหนัก ดังนั้นตอนนี้จึงเป็นเวลาที่ดีที่จะทำอาหารและกินมัน ในขณะที่กิน เขายังสามารถไตร่ตรองถึงสถานการณ์ที่ยากลำบากและหาวิธีที่จะออกไปจากดินแดนแห่งนี้ได้ พวกเขี้ยวปีศาจนั้นดูน่าเกลียด แต่เนื้อของมันดูคล้ายกับเนื้อวัว อย่างน้อยพวกมันก็ดูน่าอร่อย หานเซิ่นปรุงมันจนเกิดเสียงซู่ซ่าที่ชวนให้น้ำลายสอ เป่าเอ๋อร์นั่งลงใกล้กองไฟ เฝ้ามองดูเนื้อที่ค่อยๆ ถูกย่างอย่างตั้งใจ “เดี๋ยวก็ได้ที่แล้ว” หานเซิ่นใช้เครื่องครัวที่ประยุกต์ขึ้นมาอย่างชำนาญเหมือนศิลปิน เขาย่างเนื้อได้อย่างสมบูรณ์แบบ และกลิ่นหอมเย้ายวนก็ลอยขึ้นมาภายใต้ฝีมืออันเชี่ยวชาญของเขา เขาหยิบกล่องเกลือและเครื่องเทศออกมา เมื่อโรยลงไปเล็กน้อย กลิ่นหอมที่เพิ่มพลังก็เข้มข้นขึ้น และมันทำให้พวกเขาอยากจะลิ้มรสจนน้ำลายสอ “กินเนื้อเขี้ยวปีศาจ ได้รับจีโนพอยต์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์ +1” หลังจากหานเซิ่นกัดลงไปหนึ่งคำ เขาได้ยินเสียงประกาศและรู้สึกมีความสุข เขาหันไปมองเป่าเอ๋อร์และเจ้านก และเห็นพวกมันกำลังกัดกินและจิกกินเนื้อส่วนของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อย หลังจากกินเนื้อชิ้นใหญ่ไปหนึ่งชิ้น หานเซิ่นก็อิ่ม แต่เป่าเอ๋อร์และเจ้านกสามารถกินได้ถึงห้าชิ้น พวกเขี้ยวปีศาจยังคงหอนอยู่ข้างนอกนั่นในความมืด พวกมันกลัวเกินกว่าจะเข้ามาใกล้กว่านี้ แต่หานเซิ่นก็ยังคิดว่ามันค่อนข้างแปลกที่เขาและเพื่อนร่วมทางสามารถรับประทานอาหารกันได้อย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางอันตรายที่อยู่ไม่ไกลนัก เขาสามารถได้รับจีโนพอยต์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์มาสี่แต้มจากมื้อนี้ ซึ่งทำให้เขาไปอยู่ที่แต้มเจ็ดสิบ เขาเชื่อว่าในไม่ช้าเขาคงจะสะสมได้จนเต็มจำนวน “นี่อาจจะกลายเป็นเรื่องดีก็ได้ ผมคงต้องบอกว่ามันเป็นความโชคดีที่ผมหลุดมาที่นี่ ดินแดนนี้เต็มไปด้วยมอนสเตอร์ที่ฆ่าได้ง่าย และถ้าโชคของผมยังดีอยู่ ผมอาจจะสามารถฆ่ามอนสเตอร์ระดับซูเปอร์ได้ด้วย พระเจ้าก็รู้ว่าผมต้องการจีโนพอยต์พวกนั้นเพิ่ม” หานเซิ่นคิดในใจ อย่างไรก็ตาม เสียงหอนนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามกาลเวลา ในที่สุด หานเซิ่นก็สามารถมองเห็นร่างของพวกมอนสเตอร์ได้รำไรในความมืด แต่ทันใดนั้น เรื่องนั้นก็กลายเป็นสิ่งที่น่ากังวลน้อยที่สุด เขี้ยวปีศาจสีแดงขนาดใหญ่พุ่งทะยานออกมาจากความมืด มันกางปีกสีเลือดของมันออกและจ้องมองลงมายังสามสหายที่อยู่ข้างกองไฟ