บทที่ 1843 - สังหารสิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับไวเคานต์ ฮั่นเซิ่นเห็นหุบเขาอยู่ข้างหน้า ซึ่งถูกทำเครื่องหมายไว้อย่างถูกต้องบนแผนที่ เขาพาสหายตัวน้อยอย่างเสี่ยวอิ๋นย่องเข้าไปในนั้น ฮั่นเซิ่นพบสิ่งมีชีวิตต่างมิติที่กำลังหลับใหลอยู่ตัวหนึ่ง มันดูเหมือนทีเร็กซ์ที่มีสันกระดูกแหลมคมโผล่พ้นออกมาจากหลัง มันดูเหมือนการผสมผสานระหว่างทีเร็กซ์กับเม่น ภาพที่เห็นนั้นค่อนข้างน่าสะพรึงกลัว ทันทีที่เห็นมัน ฮั่นเซิ่นก็รู้ได้ทันทีว่ามันไม่ใช่ระดับบารอน เมื่อฮั่นเซิ่นเห็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนั้น เขาก็ยังไม่ลงมือทันที เขากวาดสายตามองไปรอบๆ หุบเขาแล้วขมวดคิ้ว เลคที่คอยเฝ้าดูอยู่เห็นฮั่นเซิ่นไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิ้วเดียวก็เกิดความตกใจและคิดในใจว่า "หรือว่าเขาตรวจพบการมีอยู่ของสิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวที่สอง? เขาไม่น่าจะทำได้นะ ตัวที่สองมันซ่อนตัวอยู่ หากข้าไม่ได้โจมตีตัวแรก ข้าก็คงไม่มีวันค้นพบตัวที่สอง" ขณะที่เลคยังคงอยู่ในอาการตกตะลึง ฮั่นเซิ่นก็เดินลึกเข้าไปในหุบเขาเรื่อยๆ ทำให้เลคถอนหายใจ "ดูเหมือนว่าข้าจะคิดไปเอง เขาไม่สามารถหาตัวที่สองพบ" ฮั่นเซิ่นปล่อยให้เสี่ยวอิ๋นรออยู่ข้างนอกส่วนเขาเข้าไปเพียงลำพัง เขากำมีดเขี้ยววิญญาณในมือแน่นขณะที่เคลื่อนตัวอย่างแผ่วเบาราวกับผีมุ่งตรงไปยังสิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนั้น แม้ว่าเสี่ยวอิ๋นจะวิวัฒนาการเป็นครั้งที่สองแล้ว แต่มันก็ยังเป็นเพียงระดับบารอน การต่อสู้เช่นนี้ไม่เหมาะกับมันเท่าไรนัก สิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนั้นกำลังหลับลึก ฮั่นเซิ่นจึงสามารถขยับเข้าไปใกล้ข้างกายมันได้โดยที่มันไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นเลย ฮั่นเซิ่นถือกริชแน่นแล้วยกขึ้นจ่อที่ลำคอของมัน สิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนี้ใหญ่เกินกว่าจะสังหารได้ในการโจมตีเพียงครั้งเดียว พลังแห่งเขี้ยวนั้นไม่ได้ทรงประสิทธิภาพมากนักเมื่อใช้กับสิ่งมีชีวิตที่อยู่ในระดับสูงกว่าฮั่นเซิ่นหนึ่งขั้น แต่การโจมตีจุดอ่อนก็ยังดีกว่าการฟันลงไปมั่วๆ ฮั่นเซิ่นค่อยๆ เข้าใกล้ลำคอของอสูรกายโดยเคลื่อนไหวอย่างเบาและเชื่องช้า ทว่าเบื้องหลังของฮั่นเซิ่น มีสิ่งมีชีวิตลักษณะคล้ายงูโผล่ออกมา มันค่อยๆ เลื้อยขึ้นมาจากพื้นดินอย่างนุ่มนวล มันอ้าปากที่ดูเหมือนดอกไม้แล้วพุ่งเข้าหาฮั่นเซิ่น เมื่ออสูรกายตัวนั้นอยู่ห่างออกไปเพียงสองฟุต ปากของมันก็ขยายกว้างและพุ่งเข้ามา มันเตรียมตัวที่จะจู่โจมและกลืนกินฮั่นเซิ่นเข้าไปทั้งตัว แต่ฮั่นเซิ่นดูราวกับว่ามีตาทิพย์อยู่ข้างหลัง เขาสองเท้าขยับหลบได้ทันท่วงที ทำให้สิ่งมีชีวิตต่างมิติตัวนั้นพุ่งไปกัดเข้าที่ตัวทีเร็กซ์ซึ่งอยู่ตรงหน้าฮั่นเซิ่นพอดี ทีเร็กซ์ตัวนั้นสะดุ้งตื่นจากการหลับใหลเพราะถูกคมเขี้ยวฝังลึกลงมาโดยไม่ทันตั้งตัว และในจังหวะนั้น ฮั่นเซิ่นก็กระโจนไปข้างหน้าแล้วฟาดฟันใส่เจ้าอสูรกายงู ร่างกายที่ดูเหมือนโลหะของมันถูกคมมีดกรีดจนเลือดพุ่งออกมา ฮั่นเซิ่นตกตะลึง เขาใช้แรงมหาศาลกับมีดเขี้ยววิญญาณ แต่กลับไม่สามารถฟันผ่านร่างกายของมันไปได้ เขาทำได้เพียงสร้างบาดแผลลึกประมาณครึ่งฟุตเท่านั้น ร่างกายของสิ่งมีชีวิตต่างมิติพวกนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่เขาคาดไว้ โฮก! ทีเร็กซ์ที่ตื่นตระหนกคำรามและพ่นเปลวเพลิงออกมาจากปาก ใบหน้าของเจ้างูถูกเผาไหม้จนกรามของมันต้องปล่อยสิ่งที่มันเผลอกัดออกไป ขณะที่มันส่งเสียงร้องโหยหวน ฮั่นเซิ่นก็ยังคงฟาดฟันซ้ำๆ ลงบนบาดแผลเดิมที่เขาสร้างไว้ และหลังจากฟันลงไปอีกสองสามครั้ง เขาก็สามารถตัดผ่านร่างกายของมันจนขาดครึ่งได้สำเร็จ เจ้างูยังไม่ตายสนิท แต่ใบหน้าของมันถูกไฟเผาจนเละ ดวงตาถูกลวกจนบอดสนิท มันกลิ้งไปมาบนพื้นขณะที่เลือดไหลนอง มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นก่อนที่มันจะตาย ในขณะเดียวกัน ทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมก็โกรธจัด มันพ่นไฟใส่ฮั่นเซิ่น ฮั่นเซิ่นจึงเรียกโล่กระทิงออกมาและหลบอยู่ด้านหลัง ใช้มันเป็นเกราะกำบังเปลวเพลิง เปลวเพลิงเหล่านั้นไม่สามารถทะลุผ่านโล่เข้ามาได้ อย่างไรก็ตาม มันเป็นวิญญาณอสูรระดับไวเคานต์ ซึ่งอยู่ในระดับเดียวกับการโจมตีของทีเร็กซ์พอดี ทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมดูเหมือนจะโมโหร้าย มันระดมพ่นไฟออกมาเป็นชุดๆ โล่กระทิงยังคงป้องกันเปลวเพลิงไว้ได้ แต่หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง โล่ก็ร้อนเกินกว่าจะถือไว้ได้ ฮั่นเซิ่นจำใจต้องปล่อยมัน ตุ่มพองเกิดขึ้นทั่วมือของฮั่นเซิ่นจากความร้อนนั้น เลคได้ยินความเคลื่อนไหวในหุบเขาและรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง เขาตั้งสติรอเอาไว้ หากฮั่นเซิ่นวิ่งหนีออกมาเขาจะได้พุ่งเข้าสังหารได้ทันที แต่ฮั่นเซิ่นไม่ได้หนี เขาปักโล่ของเขาลงกับพื้นจึงยังคงซ่อนตัวอยู่ด้านหลังมันได้ ทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมยังคงพ่นไฟอย่างไม่หยุดหย่อน แต่ไม่ว่ามันจะทำอย่างไรก็ไม่สามารถทำลายโล่กระทิงได้ มันคำรามขึ้นสู่ท้องฟ้าและม้วนตัวกลายเป็นลูกบอล มันดูเหมือนเม่นทะเลขนาดยักษ์ขณะที่พุ่งกลิ้งเข้ามาหาโล่ ฮั่นเซิ่นรีบหลบจากการกลิ้งของมัน แต่โล่ถูกกระแทกจนกระเด็นขึ้นไปในอากาศ มันใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าจะตกลงมา และเมื่อตกลงมามันก็ฟาดเข้ากับโขดหินจนฝังเข้าไปครึ่งหนึ่ง ทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมกลิ้งเข้ามาหาฮั่นเซิ่นอีกครั้ง มันทั้งใหญ่ เร็ว และเต็มไปด้วยหนามแหลม ฮั่นเซิ่นช้ากว่าสิ่งมีชีวิตตัวนี้และไม่สามารถใช้ความได้เปรียบด้านพละกำลังได้ หากเขาถูกชนเข้า หนามของมันจะทะลวงร่างเขาจนเป็นรูอย่างแน่นอน โชคดีที่ฮั่นเซิ่นเตรียมตัวรับมือกับสถานการณ์เช่นนี้ไว้แล้ว หากเขาไม่ได้เตรียมตัวมา เขาคงไม่เสี่ยงเอาชีวิตมาเข้าต่อสู้ตั้งแต่แรก "ออกมา รองเท้าของข้า!" ฮั่นเซิ่นตะโกนขณะที่รองเท้าขนกระต่ายนุ่มฟูปรากฏขึ้นบนเท้าของเขา ฝ่าเท้าของฮั่นเซิ่นราวกับได้รับพลังแห่งวายุและมีความเร็วเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล ด้วยรองเท้าคู่นี้ เขาจึงสามารถหลบหลีกการจู่โจมของทีเร็กซ์ได้อย่างคล่องแคล่ว รองเท้าคู่นี้คือวิญญาณอสูรกระต่ายเขี้ยวที่ฮั่นเซิ่นได้รับมาจากการสังหารท่านดุ๊กหินถล่ม มันเป็นวิญญาณอสูรระดับดุ๊ก ซึ่งมอบความเร็วระดับดุ๊กให้กับฮั่นเซิ่น แต่ทว่าความเร็วคือประโยชน์เพียงอย่างเดียวของมัน แต่นั่นก็เพียงพอสำหรับฮั่นเซิ่นแล้ว ฮั่นเซิ่นวิ่งวนรอบทีเร็กซ์ดุจสายลม และทีเร็กซ์ก็ไม่สามารถไล่ตามเขาได้ทัน แควก! แควก! แควก! ขณะที่ฮั่นเซิ่นวิ่ง เขาก็ฟันลงบนหลังของทีเร็กซ์อย่างต่อเนื่อง และในขณะที่อสูรกายร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวด มันก็พ่นเปลวเพลิงออกมาอีกครั้ง แต่ฮั่นเซิ่นเร็วเกินไป เมื่อใดก็ตามที่มีเปลวเพลิงมุ่งหน้ามาทางเขา เขาก็จะไปโผล่อยู่ที่อีกด้านหนึ่งของอสูรกายตัวนั้นทันที เปลวเพลิงไม่สามารถสัมผัสตัวเขาได้เลย แควก! ฮั่นเซิ่นโจมตีอสูรกายในอีกด้านหนึ่ง ทำให้เลือดไหลออกจากบาดแผลของมันมากขึ้น ทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมโกรธจัด มันเอาแต่กลิ้งไปมาและพ่นไฟไปทั่ว แต่กลับทำอะไรฮั่นเซิ่นที่ตอนนี้เคลื่อนไหวราวกับสายลมไม่ได้เลย แม้แต่ชายเสื้อของฮั่นเซิ่นมันก็ยังแตะไม่ได้ ทำได้เพียงไล่ตามฝุ่นที่เขาเตะทิ้งไว้เท่านั้น "สิ่งมีชีวิตต่างมิติระดับไวเคานต์ถูกสังหาร พบยีนสิ่งมีชีวิตต่างมิติ: ไส้เดือนปฐพีราชัน" ประกาศดังขึ้นในหัวของฮั่นเซิ่น มันเป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติคล้ายงูที่เพิ่งตายไป ฮั่นเซิ่นไม่สนใจมัน เขายังคงหมุนวนอยู่รอบทีเร็กซ์ที่มีหนามแหลมและฟาดฟันต่อไป เขาต้องการให้ไอ้อสูรกายตัวนี้เสียเลือดให้มากขึ้นเรื่อยๆ แม้ว่าพลังแห่งเขี้ยวจะไม่ทรงประสิทธิภาพมากนักเมื่อใช้กับระดับไวเคานต์ แต่บาดแผลที่ไม่สามารถรักษาให้หายได้นั้นอาจถึงแก่ชีวิตได้ แม้ว่ามันจะเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยก็ตาม