ตอนที่ 1914 คืนของข้ามา “เจ้าเป็นอะไรไป? เจ้าจะพาพวกเราไปที่ไหนกันแน่?” ไวเคานต์คนหนึ่งมองหวังอวี้หางด้วยความโกรธจัด พวกเขาถูกสัตว์กลายพันธุ์จำนวนมากดักซุ่มโจมตีระหว่างทาง และยังไม่เห็นวี่แววของบ่อน้ำพุหมอกสีแดงเลยแม้แต่น้อย บาดแผลที่ได้รับมาหลายแห่งเริ่มส่งผลร้ายต่อพวกเขา แน่นอนว่ายกเว้นหวังอวี้หาง เขาเป็นผู้นำทางและสามารถหนีศัตรูได้อย่างรวดเร็ว ทุกครั้งที่เห็นความเคลื่อนไหวข้างหน้า เขาจะหลบเข้าไปในกลุ่มคนทันที เขาจึงเป็นเพียงคนเดียวที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเลย “เจ้าหนู ข้าขอเตือนเจ้าไว้ก่อนนะ อย่าได้เล่นตลกกับพวกเรา แม้แต่ฮั่นเซินก็ช่วยเจ้าไม่ได้หรอกหากเขาอยู่ที่นี่ พวกเราฆ่าเจ้าได้ง่ายๆ เลยล่ะ” ไวเคานต์เผ่าเทโกตะโกนใส่หวังอวี้หางอย่างเกรี้ยวกราดพร้อมกับกระชากคอเสื้อของเขา “พวกท่านเข้าใจผิดแล้ว! ข้าจะเล่นตลกไปทำไมกัน? พวกท่านก็รู้ว่าที่นี่อันตรายแค่ไหนและมีสัตว์กลายพันธุ์ชุกชุมเพียงใด ในฐานของเราก็ไม่ได้มีคนมากนัก ภูเขาแถบนี้จึงยังไม่ได้ถูกกำจัดสัตว์กลายพันธุ์ออกไป ข้ากำลังเสี่ยงชีวิตพาพวกท่านไปที่บ่อน้ำพุหมอกสีแดงนะ ความกลัวตายข้าก็มีเหมือนกัน ข้าเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดให้พวกเราแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นสัตว์กลายพันธุ์มันก็เยอะเกินไปจริงๆ” หวังอวี้หางทำสีหน้าเหมือนคนที่ถูกใส่ร้าย “ไปต่อซะ” ไวเคานต์เผ่าเทโกสบถอย่างไม่พอใจแล้วผลักหวังอวี้หางไปข้างหน้า “ครับๆ พวกเราต้องระวังให้ดีเพราะที่นี่มันอันตราย” หวังอวี้หางยิ้มแล้วลุกขึ้น เขาไม่ได้โกรธเคือง เพียงแค่ปัดฝุ่นออกจากตัวแล้วเดินหน้าต่อไป ขณะที่เดินข้ามภูเขาลูกหนึ่ง หวังอวี้หางก็ถอยกรูดกลับมาทันทีพร้อมตะโกนว่า “ทุกคน! มีฝูงสัตว์กลายพันธุ์อยู่ข้างหน้า!” ยังไม่ทันที่ใครจะได้ตั้งตัว พวกเขาก็เห็นฝูงสัตว์กลายพันธุ์ถาโถมเข้ามา พวกมันมีจำนวนมากราวกับทะเลศัตรู ตัวหนึ่งในนั้นมีบาเรียห่อหุ้ม ซึ่งบ่งบอกว่าเป็นสัตว์กลายพันธุ์ระดับเอิร์ล ทีมงานตกอยู่ในความโกลาหลทันทีขณะที่กลุ่มไวเคานต์เข้าปะทะกับสัตว์กลายพันธุ์ หวังอวี้หางวิ่งไปอยู่หลังสุดแล้วพูดพึมพำ “กล้าทำตัวเป็นเจ้านายข้าเหรอ? ทีนี้พวกแกก็ต้องตาย!” “ไม่เลวนี่ คุณน้า” ฮั่นเซินปรากฏตัวขึ้นข้างๆ หวังอวี้หางแล้วยิ้ม “เจ้ามาทำอะไรที่นี่? ข้าบอกพี่ชิงแล้วนี่ว่าให้เจ้าไปดูดซับน้ำพุ ส่วนข้าจะจัดการพวกนี้เอง ตอนแรกข้ากะว่าจะพาพวกมันไปหาพวกสัตว์กลายพันธุ์ระดับมาร์ควิสเสียหน่อย” หวังอวี้หางยิ้ม “อย่าเพิ่งฆ่าพวกมัน พวกเขายังจำเป็นต้องไปถึงบ่อน้ำพุ ไม่อย่างนั้นเราจะอธิบายไม่ได้ว่าทำไมพวกเขาถึงตายกันหมด แต่ใช่แล้ว ก่อนที่พวกเขาจะไป เราสามารถใช้พวกเขาจัดการฝูงสัตว์กลายพันธุ์ให้เราได้” ฮั่นเซินยิ้ม “การให้พวกเขาฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ แบบนี้พวกเขาไม่ได้ประโยชน์เหรอ?” หวังอวี้หางถาม “ไม่หรอก ที่นี่คือดาวคราส และทุกอย่างที่นี่เป็นของเรา พวกเขาสามารถฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ได้ แต่ซากวัสดุที่เหลืออยู่เป็นของเราที่จะเก็บเกี่ยว นี่มันแรงงานฟรีชัดๆ เราต้องใช้ประโยชน์จากมัน” ฮั่นเซินกล่าว หวังอวี้หางเข้าใจทันที “ตกลง ข้าจะพาพวกเขาไปต่ออย่างที่ทำอยู่นี่แหละ” คนที่นี่เป็นไวเคานต์และมีจำนวนไม่ถึงร้อยคน แต่มีสัตว์กลายพันธุ์สามถึงสี่ร้อยตัว แถมยังมีระดับเอิร์ลอยู่ด้วย มันยากที่จะบอกว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ “ให้ตายสิ! พวกนี้แข็งแกร่งชะมัด พวกมันล้อมสัตว์กลายพันธุ์ระดับเอิร์ลได้แล้ว” หวังอวี้หางกล่าวด้วยความตกตะลึง “คนที่นี่คือยอดฝีมือจากนาร์โรว์มูน พวกเขาเก่งมาก แต่บ่อน้ำพุหมอกสีแดงยังไม่ปะทุ จะดีที่สุดถ้าเจ้าพาพวกเขาไปที่อื่นสักหน่อย เผื่อจะจับระดับเอิร์ลได้เพิ่มอีกสักสองสามตัว” ฮั่นเซินยิ้ม “ไม่มีปัญหา ข้าจัดการได้” หวังอวี้หางยืดอกอย่างภูมิใจ “ใส่ชุดนี้ไปด้วย” ฮั่นเซินส่งชุดเกราะระดับมาร์ควิสให้หวังอวี้หาง หลังจากที่ฮั่นเซินฝึกคัมภีร์ตงเสวียนจนถึงระดับไวเคานต์ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้ชุดเกราะอีกต่อไป เขาต้องการแค่รองเท้ากระต่ายของเขาเท่านั้น หวังอวี้หางสวมชุดเกราะทันที เหล่าไวเคานต์ต่อสู้อย่างหนักหน่วงและใช้เวลากว่าครึ่งชั่วโมงถึงจะจัดการได้เพียงครึ่งเดียวของฝูงสัตว์กลายพันธุ์ จากนั้นพวกเขาส่วนใหญ่จึงหันไปรุมสังหารตัวระดับเอิร์ล แม้สัตว์กลายพันธุ์ระดับเอิร์ลจะแข็งแกร่งมากแต่มันทำได้เพียงใช้กำลังกายเข้าสู้และไม่ได้ฉลาดนัก มันถูกล้อมไว้ด้วยไวเคานต์ระดับหัวกะทิ แม้จะทรงพลังแต่ในที่สุดมันก็ถูกฆ่าในเวลาไม่นาน เหล่าไวเคานต์ต่างก็ได้รับบาดเจ็บกันไปตามๆ กัน แต่ไม่มีใครเสียชีวิตและไม่มีใครบาดเจ็บสาหัสจนเกินไป “ฮั่นเซิน เจ้าอยู่นี่เอง! ข้านึกว่าเจ้าจะขัดคำสั่งผู้อาวุโสเสียอีก” ไวเคานต์สองสามคนเห็นฮั่นเซินจึงเดินเข้ามาหา ไวเคานต์เทโกหัวเราะเสียงเย็น “ข้าก็เป็นคนของเผ่ารีเบตเหมือนกัน ข้าจะไม่ขัดคำสั่งหรอก” ฮั่นเซินกล่าวอย่างเรียบเฉย “ดี งั้นก็พาพวกเราไปที่นั่นซะ” ไวเคานต์เทโกกล่าว ไวเคานต์คนอื่นๆ ก็พูดสมทบ “แน่นอน ข้าจะพาพวกท่านไปเดี๋ยวนี้ แต่ก่อนหน้านั้น ข้าหวังว่าพวกท่านจะคืนสิ่งที่พวกท่านเอาของพวกข้าไป” ฮั่นเซินยิ้ม “เจ้าพูดเรื่องอะไร? ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่เราเอาของที่เจ้าหามาได้ไป?” เหล่าไวเคานต์ดูโกรธเคือง “ที่นี่คือดาวคราส ทรัพยากรทั้งหมดที่เก็บเกี่ยวได้ที่นี่เป็นของข้า พวกท่านฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ผู้น่าสงสารของข้า ข้าไม่ได้เรียกร้องเงินทอง แต่นี่พวกท่านกำลังจะขโมยซากสัตว์กลายพันธุ์ของข้าไปเหรอ?” ฮั่นเซินกล่าวอย่างใจเย็น “ฮั่นเซิน เจ้าคงฝันไปแล้ว พวกเราเป็นคนฆ่าสัตว์กลายพันธุ์เหล่านั้น ถ้าเจ้าอยากได้ซากพวกมัน เจ้าก็ไปล่าเองสิ!” คนหนึ่งตะคอกใส่ฮั่นเซิน “เอาล่ะ ถ้าพวกท่านไม่คืนยีนสัตว์กลายพันธุ์พวกนี้มา ข้าก็พาท่านไปที่บ่อน้ำพุหมอกสีแดงไม่ได้” ฮั่นเซินกล่าว “นี่เป็นคำสั่งจากเหล่าผู้อาวุโสและราชา! เจ้ากล้าขัดคำสั่งเหรอ?!” ไวเคานต์เทโกตะโกน ฮั่นเซินมองเขาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์แล้วพูดว่า “ดาวคราสเป็นของข้า นั่นก็เป็นกฤษฎีกาที่ออกโดยผู้อาวุโสและราชาเช่นกัน พวกท่านจะขัดกฎพวกนี้ได้ แต่ข้าทำไม่ได้เหรอ? ข้าเชื่อว่าเหล่าราชาและราชินีจะสนับสนุนข้าในเรื่องนี้” เหล่าไวเคานต์มีสีหน้าครุ่นคิด เหตุผลของฮั่นเซินนั้นฟังขึ้น และถ้าพวกเขากลับไปโดยที่ไปไม่ถึงบ่อน้ำพุ พวกเขาจะไปอธิบายให้ผู้อาวุโสฟังได้อย่างไรตอนที่กลับบ้าน? “บ่อน้ำพุหมอกสีแดงกำลังจะปะทุในอีกไม่กี่อึดใจนี้แล้ว ถ้าพวกท่านอยากจะเสียเวลาที่นี่แทนที่จะรีบไปที่นั่น นั่นก็เป็นการตัดสินใจของพวกท่าน” ฮั่นเซินกล่าว “ไอ้คนสารเลว!” ไวเคานต์คนหนึ่งโยนซากสัตว์กลายพันธุ์ที่เก็บได้ลงพื้น เหล่าไวเคานต์ไม่อยากพลาดบ่อน้ำพุหมอกสีแดง จึงจำต้องกลืนความไม่พอใจลงคอและทิ้งซากสัตว์กลายพันธุ์ลง ไวเคานต์คนที่ถือซากสัตว์กลายพันธุ์ระดับเอิร์ลลังเลอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมทิ้งของในมือ “พวกเราไปได้หรือยัง?” ซอร์ดโนว์จ้องมองฮั่นเซินด้วยสายตาเย็นชา “ได้เลย พี่ชิง ส่งคนไปเก็บซากพวกนั้นมา” ฮั่นเซินยิ้ม