บทที่ 2049 การชดใช้ “พวกเจ้าไม่ใช่คนจากดาวสกายคลาวด์สินะ?” ชูร่าวัยกลางคนถามฮั่นเซินด้วยน้ำเสียงที่มั่นใจ “พวกเราไม่ใช่ เรามาทำธุระน่ะ” ฮั่นเซินตอบ “พวกเจ้ารับใช้เฉพาะชาวชูร่าอย่างนั้นเหรอ?” “เราก็รับใช้มนุษย์ด้วยเหมือนกัน มันก็แล้วแต่สถานการณ์ แต่ปกติแล้วไม่มีมนุษย์คนไหนกล้าเข้ามาที่นี่หรอก” ชูร่าวัยกลางคนหัวเราะ แล้วพูดต่อว่า “คนที่ทำงานที่นี่เป็นทหารปลดประจำการ พวกเขาเคยผ่านศึกหนักมามาก แค่เพียงการปรากฏตัวของพวกเขาก็น่ากลัวพอที่จะขับไล่มนุษย์ไปได้แล้ว ส่วนใหญ่ที่เดินผ่านประตูเข้ามาก็ฉี่ราดกันหมด นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าเห็นแขกอย่างนาง” “เจ้าเกลียดมนุษย์งั้นเหรอ?” ฮั่นเซินถาม “พวกชูร่าไม่ได้เกลียดมนุษย์หรอก แต่ที่นี่ไม่ใช่สนามรบ อีกอย่าง ด้วยสถานะลูกค้าตัวน้อยของนาง พวกเจ้าจะกินอะไรที่นี่ก็ได้ตามสบาย” ชูร่าตอบอย่างไม่ใส่ใจ “เถ้าแก่ กอล์ตมาอีกแล้ว” พนักงานเสิร์ฟหญิงตะโกนบอกชูร่าวัยกลางคน ใบหน้าของเขาเย็นชาลงทันที และเขาก็รีบเดินไปที่ประตู แต่ก่อนที่จะถึงประตูก็ถูกถีบจนเปิดออก กลุ่มชูร่าในชุดเครื่องแบบพากันเดินเข้ามาข้างใน “กอล์ต! เจ้ามาทำอะไรที่นี่?” ชูร่าวัยกลางคนพูดกับชูร่าที่แต่งตัวคล้ายนายทหารระดับหนึ่ง “มาเก็บภาษี เจ้าควรจ่ายได้แล้ว” นายทหารคนนั้นดูหลงตัวเองอย่างเต็มที่ “ข้าไม่จ่ายอะไรให้พวกเจ้าทั้งนั้น! นี่มันดาวสกายคลาวด์ ไม่ใช่ดาวของพวกชูร่า!” ชูร่าวัยกลางคนตะโกนใส่เขา พวกชูร่าที่กำลังกินอาหารอยู่พากันหัวเราะ ชาวดาวสกายคลาวด์ไม่สนใจพวกทหารอยู่แล้ว “งั้นเหรอ?” นายทหารคนนั้นหัวเราะ เขาถีบเข้าที่ท้องของชูร่าวัยกลางคน ชายคนนั้นกระเด็นไปกระแทกกับหลังเคาน์เตอร์บาร์ ขวดเหล้าที่อยู่บนชั้นร่วงหล่นลงมาใส่หัวเขาจนแตกกระจาย ผู้คนที่อยู่ในร้านเตรียมจะหนี แต่พวกทหารที่อยู่ใกล้กับนายทหารคนนั้นชักปืนออกมาเล็งไปที่ฝูงชนเพื่อควบคุมสถานการณ์ “หยุด! นี่ไม่เกี่ยวกับพวกเจ้า กลับไปทำงานซะ” ชูร่าวัยกลางคนตะโกนบอกลูกน้องของเขา เขายันตัวขึ้นจากหลังเคาน์เตอร์แล้วเดินตรงไปหานายทหาร “กอล์ต ถ้าเจ้าแน่จริงก็ฆ่าข้าซะ” “ข้าไม่ฆ่าเจ้าแค่คนเดียวแน่ เจ้าฆ่าคนในครอบครัวข้า ดังนั้นข้าจะค่อยๆ ฆ่าเจ้าอย่างทรมาน รวมถึงพนักงานของเจ้าทุกคนด้วย” กอล์ตหัวเราะ และเสียงหัวเราะของเขาก็ทำให้ผู้ที่พบเห็นรู้สึกหนาวสั่น “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพวกเขา เข้ามาหาข้านี่!” ชูร่าวัยกลางคนคำราม “พวกมันต้องตายเพราะพวกมันอยู่กับแก! วูด ข้าจะทำให้แกเสียใจที่ฆ่าน้องชายข้า แกไม่ควรคิดจะแตะต้องเชื้อพระวงศ์เลย” กอล์ตขู่ฟ่อพลางจ้องเขม็งไปที่เขา “เสียใจงั้นเหรอ? ข้าจะทำแบบเดิมอีกถ้าข้าทำได้ ข้าไม่มีปัญหาที่จะฆ่าคนทรยศที่หักหลังแม้กระทั่งพวกเดียวกันเอง” วูดกล่าวอย่างเรียบเฉย “งั้นแกก็ควรตายไปกับเขาซะ” กอล์ตดูเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร “ฮ่า! ไอ้หนู เจ้ากำลังขู่ใครอยู่? พวกเราเกือบตายในสนามรบมาแล้ว เราไม่กลัวหรอก เข้ามาฆ่าพวกเราสิ!” พนักงานเสิร์ฟหญิงหัวเราะอย่างขื่นขมก่อนจะคว้าขวดเหล้าขว้างใส่พวกมัน เพล้ง! กอล์ตปัดขวดนั้นทิ้งแล้วยิงใส่นาง แต่วูดเร็วกว่า เขาปัดแขนของกอล์ตทำให้กระสุนพลาดเป้า จากนั้นเขาก็ชกเข้าที่จมูกของศัตรู “ไอ้บัดซบ!” พนักงานเสิร์ฟหญิงวิ่งเข้าใส่ เช่นเดียวกับเพื่อนร่วมงานของนางทุกคน พวกเขาทำงานกันอย่างรู้ใจ หลบหลีกกระสุนจนเข้าใกล้พอที่จะต่อสู้ในระยะประชิด ชาวดาวสกายคลาวด์ล้วนมีความกล้าหาญ เหล่าลูกค้าในร้านต่างเฝ้าดูอยู่เฉยๆ แทนที่จะวิ่งหนี อย่างไรก็ตาม ทหารเหล่านั้นไม่อาจเอาชนะเหล่าทหารผ่านศึกได้ พวกเขาถูกอัดจนน่วมในเวลาอันสั้น วูดขึ้นคร่อมกอล์ตแล้วต่อยหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเลือดอาบ มีทหารบางนายถูกผลักกระเด็นเข้ามาในโซนที่นั่งอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่เกิดขึ้น ลูกค้าก็จะเตะพวกมันออกไปจากโต๊ะให้กลับไปหาพวกพนักงาน สร้างเสียงหัวเราะให้คนรอบข้าง “พวกชูร่าพวกนี้น่าสนใจดีนะ” ฮั่นเซินพูดพลางมองไปทางเจดหมิงเอ๋อร์ เจดหมิงเอ๋อร์รู้ดีว่าการต่อสู้มักเกิดขึ้นระหว่างพวกที่มีระดับต่างกัน แต่การได้เห็นเหตุการณ์แบบนี้ต่อหน้าต่อตาทำให้นางโกรธ ยิ่งไปกว่านั้น มันถูกเห็นโดยมนุษย์ ทำให้นางรู้สึกคลื่นไส้ เพล้ง! มีใครบางคนก้าวขึ้นมาข้างวูดที่กำลังกระหน่ำชกกอล์ตอยู่ ก่อนที่วูดจะทันรู้ตัว เขาก็ลอยละลิ่วขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง ฉากนั้นตกอยู่ในความเงียบงันเมื่อชูร่าเขาทองยืนตระหง่านอยู่เหนือกอล์ต “ท่านอาที่เจ็ด! คนพวกนี้มีความผิดฐานกบฏ ฆ่าพวกมันให้หมดเลย!” กอล์ตลุกขึ้นแล้วชี้ไปที่วูดด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างกุมจมูกที่เลือดไหลไม่หยุด “หุบปาก!” ชูร่าเขาทองตวาดใส่กอล์ต เขามองไปที่วูดแล้วกล่าวอย่างเย็นชาว่า “เจ้ารู้ไหมว่าความผิดฐานลบหลู่ราชวงศ์มีโทษอย่างไร?” “ข้าไม่สนเว้ย! พวกเราเช่าที่นี่กันเองบนดาวสกายคลาวด์ ใครจะไปสนไอ้เรื่องเชื้อพระวงศ์งี่เง่าของพวกเจ้ากัน?” พนักงานเสิร์ฟหญิงพยุงวูดขึ้นพลางตะโกนใส่ชูร่าเขาทอง “พวกเจ้าเป็นชูร่า นั่นหมายความว่าเจ้าต้องปฏิบัติตามกฎของชาวชูร่าไม่ว่าจะไปที่ไหน ตอนนี้พวกเจ้าทำผิดกฎเหล่านั้น ดังนั้นพวกเจ้าต้องตาย” ชูร่าเขาทองกล่าวอย่างใจเย็น “กฎของพวกเจ้ามันเฮงซวย!” พนักงานเสิร์ฟหญิงตะโกน “ข้าเสียใจด้วย แต่พวกเจ้าต้องตาย” ชูร่าเขาทองขยับตัว ปรากฏร่างอยู่ตรงหน้าทั้งคู่ก่อนที่วูดจะทันได้เงยหน้าขึ้นเสียอีก เขาแข็งแกร่งกว่ามากและพวกเขาไม่อาจโต้ตอบได้ พวกเขาดูโกรธแค้นแต่ก็หมดหนทางเช่นกัน กำปั้นของชูร่าเขาทองกำลังจะกระแทกลงบนตัววูด แต่ทันใดนั้นมันก็หยุดชะงัก มีมืออวบอ้วนมือหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้ากำปั้นของชูร่าเขาทอง กำปั้นนั้นหยุดสนิท ชูร่าเขาทองและวูดรู้สึกเบิกตากว้าง เด็กน้อยคนนั้นหยุดหมัดอันทรงพลังได้ด้วยมือเพียงข้างเดียว “เถ้าแก่ นี่คือสิ่งที่ข้าจ่ายสำหรับค่าอาหารกลางวันของเรานะ” เป่าเอ๋อร์ยิ้มใสซื่อให้พวกเขา นางคว้าหมัดของชูร่าเขาทอง แล้วเหวี่ยงเขาออกไปราวกับเขาเป็นเพียงของเล่น ปัง! ปัง! ปัง! ปัง! ร่างของชูร่าเขาทองถูกยกขึ้นลอยในอากาศแล้วฟาดลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เร็วเสียจนร่างของเขากลายเป็นเพียงเงา ร่างกายของเขาดูเหมือนกำลังจะบิดเบี้ยวภายใต้แรงกระแทกนั้น วูดและคนอื่นๆ จ้องมองด้วยความตกตะลึงอ้าปากค้าง สายตาของพวกเขาจับจ้องตาม ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่กำลังเห็น