2153 ถูกกินเสียแล้ว! “มันหายไปได้อย่างไรกัน?” ฮั่นเซินพึมพำด้วยความงุนงง อีกาสุริยันนั้นเป็นเพียงลูกนก แต่ทว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตระดับเทพจากจักรวาลยีน ยีนระดับเทพของมันนั้นเสถียรมากจนฮั่นเซินไม่สามารถดูดซับมันได้ ดังนั้นมันจึงไม่มีประโยชน์อันใดสำหรับสิ่งมีชีวิตในพันธมิตรที่จะขโมยมันไป ยิ่งไปกว่านั้น สถานที่ทั้งหมดนี้เป็นของฮั่นเซิน มีสิ่งมีชีวิตที่น่าสะพรึงกลัวอาศัยอยู่ที่นี่มากมาย ซึ่งพวกมันสามารถยึดครองพันธมิตรทั้งหมดได้หากเขาต้องการ แล้วใครจะกล้าขโมยของจากเขากัน? ฮั่นเซินไม่มีทางจำผิดว่าเอาศพไปไว้ที่ไหน และเขาก็ไม่คิดว่ามันถูกขโมยไปด้วยเช่นกัน เพราะขนาดของมันใหญ่เกินกว่าจะเคลื่อนย้ายได้ง่าย เมื่อตอนที่ฮั่นเซินได้ศพอีกาสุริยันมาครั้งแรก เขาไม่สามารถดูดซับมันได้ ดังนั้นเขาจึงเก็บมันไว้ในคลังสินค้าเพื่อความปลอดภัย ตลอดสองปีที่ผ่านมาเขาไม่ได้เข้าไปดูมันเลยสักครั้ง ด้วยเวลาที่ล่วงเลยไปนานขนาดนี้ เขาจึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันหายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ฮั่นเซินใช้ปราณตงเสวียนเพื่อตรวจสอบบริเวณนั้น แต่ก็ไม่พบร่องรอยของร่างนกตัวนั้นเลย ร่างของมันแข็งแกร่งมาก และตามหลักแล้วมันควรจะทิ้งร่องรอยอะไรไว้บ้าง โชคดีที่คลังสินค้าติดตั้งกล้องเอาไว้ ฮั่นเซินมุ่งหน้าไปยังห้องควบคุมที่เขาสามารถดูดภาพจากกล้องวงจรปิดได้ แต่ทันใดนั้น เป่าเอ๋อก็กระโดดลงจากไหล่ของฮั่นเซินและวิ่งไปยังมุมหนึ่งของคลังสินค้า ฮั่นเซินเข้าใจในทันทีว่าเป่าเอ๋อพบอะไรบางอย่างเข้าแล้ว จึงรีบเดินตามไป เป่าเอ๋อไปหยุดอยู่ที่ลังไม้ลังหนึ่ง เธอกลืนตัวขึ้นไปบนลังแล้วมองลงไปข้างใน ฮั่นเซินจำได้ว่าลังนั้นใช้สำหรับเก็บถังไวน์ที่จีเยี่ยนหรานซื้อมา มันถูกผลิตขึ้นบนดาวเคราะห์ที่เป็นไร่องุ่นชื่อดัง แต่เนื่องจากไวน์ต้องใช้ส่วนผสมหายากที่ผู้ผลิตไม่สามารถหามาได้อีกต่อไป การผลิตไวน์จึงยุติลง จีเยี่ยนหรานนำลังเหล่านั้นมาไว้ที่นี่เพื่อรวบรวมสิ่งที่พอจะหาได้ พวกเขาไม่ได้ดื่มด้วยกันบ่อยนัก ดังนั้นมันจึงถูกเก็บไว้ในที่เก็บของเมื่อไม่จำเป็น ลังที่เปิดทิ้งไว้เป็นหลักฐานว่ามีใครบางคนเคยมาที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีลังอื่นๆ ที่ถูกเปิดทิ้งไว้อีกด้วย “มีการขโมยเกิดขึ้นจริงๆ หรือ?” ฮั่นเซินเดินไปหาเป่าเอ๋อและตรวจสอบลังเหล่านั้น ฮั่นเซินเห็นถังสีดำทรงสูงที่ถูกเปิดออก ไวน์ที่เคยบรรจุอยู่ข้างในถูกสูบออกไปจนหมดสิ้น แต่เมื่อฮั่นเซินมองเข้าไปข้างใน เขาก็เห็นสิ่งที่คาดไม่ถึงที่สุด ไม่เหลือไวน์แม้แต่หยดเดียว แต่ที่ก้นถังมีไข่ขนาดเท่ากำปั้นวางอยู่ เปลือกของมันเป็นสีแดงและดูงดงามมาก ฮั่นเซินใช้ปราณตงเสวียนตรวจสอบสิ่งของนั้น และจากไข่สีแดงเขาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เขารู้ได้ทันทีว่ามันเป็นของนกสีแดงตัวเล็กๆ ที่คอยติดตามเป่าเอ๋ออยู่เสมอ หลังจากครุ่นคิดดู ฮั่นเซินก็ตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้เห็นหรือได้ยินข่าวคราวนกตัวเล็กนั่นมาสองสามปีแล้ว เขาเองก็ยุ่งเกินไป และนกตัวนั้นก็มักจะคอยตามเป่าเอ๋ออยู่แล้ว เขาจึงไม่ได้ใส่ใจมันมากนัก ฮั่นเซินหยิบไข่ออกมาจากถังเปล่า และหลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดอีกครั้ง เขาก็ยืนยันได้ว่ามันมีกลิ่นอายของนกสีแดงตัวเล็กอยู่จริงๆ “ประหลาดนัก ทำไมมันถึงมาอยู่ที่นี่? และทำไมถึงกลายเป็นไข่ไปได้?” ฮั่นเซินสงสัยเกี่ยวกับเรื่องนี้ แล้วจึงหันไปมองเป่าเอ๋อ เป่าเอ๋อส่ายหัว เป็นการบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกัน นกสีแดงตัวเล็กมีประวัติที่แปลกประหลาด เมื่อพวกเขาพบมันครั้งแรก มันอยู่ในสภาวะการจุติของหงส์ ในตอนนั้นมันอยู่ในร่างปลาอาทิตย์ แต่เมื่อมันออกจากน้ำในสระ มันก็กลายร่างเป็นนกสีแดงตัวเล็กๆ มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่แปลกประหลาดอย่างแท้จริง เนื่องจากนกสีแดงตัวเล็กไม่มีพลังโจมตี ฮั่นเซินจึงเลิกสนใจมันไปอย่างรวดเร็ว เขาปล่อยให้เป่าเอ๋อเลี้ยงมันไว้เป็นสัตว์เลี้ยง ตอนนี้เมื่อนกสีแดงตัวเล็กมาที่คลังสินค้า และดูเหมือนว่ามันจะดื่มไวน์จนหมดถังแล้วกลายร่างเป็นไข่ ทุกอย่างดูประหลาดไปหมด ฮั่นเซินนำไข่ที่นกสีแดงตัวเล็กกลายร่างเป็นมันไปที่ห้องรักษาความปลอดภัย เขามีฟุตเทจบันทึกภาพตลอดสามปีให้ตรวจสอบ จึงเริ่มดูภาพเหล่านั้นด้วยความเร็วสูง หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง ฮั่นเซินก็เห็นความเคลื่อนไหวบนจอ เมื่อประมาณสองปีที่แล้ว ไม่นานหลังจากที่เขาเอาศพอีกาสุริยันมาไว้ที่คลังสินค้า นกสีแดงตัวเล็กก็บินเข้ามาและเริ่มกัดกินมัน แม้ว่าฮั่นเซินจะไม่สามารถหลอมรวมศพอีกาสุริยันได้ แต่นกสีแดงตัวเล็กกลับเคี้ยวมันได้อย่างไม่มีปัญหา แต่มันสามารถกินได้เพียงเล็กน้อยในแต่ละครั้ง นกตัวน้อยเป็นเหมือนนกหัวขวาน และหลังจากกัดกินอยู่นานหนึ่งปี ร่างทั้งหมดก็ถูกกินจนหมดสิ้น ในขณะที่มันกินศพอีกาสุริยัน นกสีแดงตัวเล็กก็ผ่านการเปลี่ยนแปลงรูปร่างของมันอย่างต่อเนื่องตลอดทั้งปี ในที่สุดร่างกายของมันก็กลายเป็นผลึกสีแดงที่ลุกโชนด้วยเปลวไฟตลอดเวลา หลังจากที่นกสีแดงตัวเล็กกินศพอีกาสุริยันจนหมด มันก็บินไปยังลังใบหนึ่งและเปิดมันออก จากนั้นก็ดึงฝาถังออก เจ้าตัวเล็กกระโจนลงไปในไวน์แล้วกลายร่างเป็นปลาสีแดงตัวเล็กๆ เปลวไฟที่ห่อหุ้มมันดับลง แต่ความร้อนคงจะระเหยไวน์ข้างในจนหมดสิ้น ภายในเวลาไม่กี่นาที ถังนั้นก็แห้งสนิท จากนั้น นกสีแดงตัวเล็กก็ออกมาจากไข่ มันเข้าไปในถังแต่ละใบและทำเช่นเดียวกัน ทำลายเสบียงไวน์ทั้งหมด หลังจากที่นกสีแดงตัวเล็กไปถึงถังใบสุดท้าย มันก็ไม่ได้โผล่ออกมาอีกเลยจนกระทั่งฮั่นเซินมาถึงและหยิบมันขึ้นมา “บ้าจริง! นี่มันตัวอะไรกันเนี่ย? มันกินอีกาสุริยันเข้าไปแล้ววิวัฒนาการ” ฮั่นเซินมองดูไข่ในมือด้วยความตกตะลึง ฮั่นเซินไม่สามารถหลอมรวมร่างระดับเทพได้ ดังนั้นมันจึงยากที่จะจินตนาการว่านกสีแดงตัวเล็กทำได้อย่างไร “ช่างเถอะ ยังไงฉันก็หลอมรวมศพนั้นไม่ได้อยู่ดี หวังแค่ว่าไม่ว่ามันจะกลายเป็นอะไร มันจะมีประโยชน์บ้างก็พอ” ในท้ายที่สุด ฮั่นเซินตัดสินใจวางไข่สีแดงกลับไว้ที่เดิม ฮั่นเซินไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรสิ่งมีชีวิตนี้ถึงจะฟักตัวออกมาได้สำเร็จ แต่ถ้ามันเลือกสถานที่นั้นด้วยตัวของมันเอง นั่นก็น่าจะเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ฮั่นเซินพักผ่อนอยู่ที่บ้านตลอดสองสามวันถัดมา เขายังไม่ได้กลับไปยังโลกเหล็กในทันที อย่างไรก็ตามเขารู้สึกกังวลเกี่ยวกับหยูย่า โชคไม่ดีที่เขาทำอะไรไม่ได้เลยในตอนนี้ เขาหวังเพียงว่าคนอื่นๆ จะพบกับความปลอดภัยหลังจากหลบหนีออกจากเมืองเหล็กยักษ์นั่นแล้ว ฮั่นเซินอุ้มฮั่นหลิงเอ๋อไว้ในขณะที่เป่าเอ๋อนั่งอยู่ข้างๆ ทั้งสามคนดูหนังและกินขนม ฮั่นหลิงเอ๋อกำลังถือขวดนมที่เธอใช้ดื่ม เหมือนกับที่เป่าเอ๋อเคยทำตอนที่เธอยังเด็กกว่านี้ จีเยี่ยนหรานกลับมาจากบริษัทและงานธุรกิจของเธอ และที่นั่นเธอเห็นฮั่นเซินและเป่าเอ๋อนอนหลับอยู่บนโซฟา ฮั่นหลิงเอ๋อนอนหลับอยู่บนตัวของฮั่นเซินโดยมีจุกนมปลอมอยู่ในปาก มีขนมและของเล่นวางเกลื่อนกลาดไปหมด “เอาจริงดิ? นี่คือวิธีที่คุณเลือกที่จะเป็นพ่อคนเหรอ?” จีเยี่ยนหรานบ่น แต่เธอก็พูดพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส เธอไม่ได้ปลุกพวกเขาขึ้นมาเช่นกัน เธอห่มผ้าห่มให้พวกเขาแล้วจัดเก็บของให้เรียบร้อย สี่วันต่อมา ฮั่นเซินกลับไปที่คลังสินค้าที่เจ้ากินเหล็กอาศัยอยู่ เขาตั้งใจว่าจะพาเจ้ากินเหล็กไปด้วยในตอนนี้ โดยหวังว่าเขาอาจจะเจรจากับอสูรเหล็กได้หากเขาพบกับมันอีกครั้ง เพื่อเป็นการป้องกันไว้ก่อน ฮั่นเซินเรียกปีกมังกรที่หลังและปีกมังกรที่ติดอยู่ที่หูออกมา หากมีอะไรผิดพลาด เขาจะสามารถเทเลพอร์ตหนีไปพร้อมกับเจ้ากินเหล็กและเว้นระยะห่างให้มากพอที่จะหลบหนีกลับไปยังเขตรักษาพันธุ์ได้ การมีชีวิตรอดสำคัญกว่าสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น