บทที่ 223: ปีศาจผู้ละโมบ “ฮั่นเซิน ผมหวังว่าคุณจะเริ่มฝึกฝนหมัดหยินหยางได้เลยตอนนี้…” ไป๋อี้ซานกล่าวอย่างเร่งรีบ “ศาสตราจารย์ครับ ผมมีเรื่องอยากจะถาม ทำไมท่านถึงไม่ไปหาผู้วิวัฒนาการหรือผู้ก้าวข้ามมาทดลองฝึกวิชาที่ท่านคิดค้นขึ้นมาล่ะครับ?” ฮั่นเซินเอ่ยถาม “ผมเคยคิดเรื่องนั้นแล้ว แต่หมัดหยินหยางมีพื้นฐานมาจากศาสตร์แห่งไม้บรรทัด ซึ่งศาสตร์นี้มีข้อกำหนดสำหรับผู้ฝึกว่าอายุจะต้องไม่เกิน 20 ปี แม้ว่าผมจะปรับปรุงมันไปมากแล้ว แต่ข้อจำกัดนั้นก็ยังคงอยู่ สำหรับคนที่มีอายุเกิน 20 ปี พวกเขาจะมีความคืบหน้าในการฝึกหมัดหยินหยางช้ามาก ต่อให้ใช้เวลาฝึกถึง 10 ปี ก็อาจจะก้าวหน้าได้น้อยกว่าคนหนุ่มสาวที่ฝึกเพียงไม่กี่เดือนเสียอีก” ไป๋อี้ซานถอนหายใจ “ถ้าอย่างนั้น ผมก็คือตัวเลือกที่เหมาะสมที่สุดในการฝึกหมัดหยินหยางในกลุ่มคนอายุต่ำกว่า 20 ปีใช่ไหมครับ?” “ใช่แล้ว ไม่อย่างนั้นผมคงไม่ทำถึงขนาดต้องโกหกคุณหรอก” ไป๋อี้ซานพยักหน้า “งั้นตอนนี้ผมก็เป็นตัวเลือกเดียวของท่านเลยสิครับ?” ฮั่นเซินถามต่อ “ใช่ มันคงสายเกินไปถ้าผมจะไปหาคนอื่นอีก ผมหวังจริงๆ ว่าคุณจะช่วยผม…” ฮั่นเซินพูดขัดขึ้นก่อนที่เขาจะทันได้พูดจบ “แล้วท่านมีอะไรมาเสนอให้ผมล่ะ?” “อะไรนะ?” ไป๋อี้ซานชะงักไป “ผมหมายถึงค่าตอบแทนครับ ในเมื่อหมัดหยินหยางกำลังจะถูกสั่งแบน นั่นหมายความว่ามันย่อมมีความเสี่ยง และการที่ผมต้องมารับความเสี่ยงแทนท่านแบบนี้ ผมก็ควรจะได้รับค่าตอบแทนที่เหมาะสม ท่านไม่คิดอย่างนั้นเหรอ?” ฮั่นเซินยิ้ม ไป๋อี้ซานลังเล เขาไม่เคยเห็นชายหนุ่มคนไหนเป็นแบบนี้มาก่อน ปกติเขาแทบไม่ต้องเอ่ยปากขอร้องใครด้วยซ้ำ เพราะมีแต่คนพยายามเข้าหาและอ้อนวอนขอเรียนวิชาศิลปะการต่อสู้ใหม่ๆ ที่เขาคิดค้นขึ้นมา “ตกลง ถ้ามันจำเป็น ผมก็ยินดีจะจ่ายให้คุณ คุณต้องการเงินเท่าไหร่ล่ะ?” ไป๋อี้ซานยอมทำทุกอย่างเพื่อให้หมัดหยินหยางยังคงมีตัวตนอยู่ต่อไป “สิทธิ์อนุญาตระดับ S ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ 100 สิทธิ์ครับ” ฮั่นเซินกล่าว ไป๋อี้ซานเบิกตากว้างราวกับมองว่าฮั่นเซินเป็นคนบ้า เขาไม่เคยเห็นคนหนุ่มคนไหนกล้าได้กล้าเสียขนาดนี้มาก่อน หลังจากเงียบไปนาน ไป๋อี้ซานก็จ้องมองฮั่นเซินแล้วถามว่า “ฮั่นเซิน คุณเข้าใจไหมว่าสิทธิ์ระดับ S ของวิหารศักดิ์สิทธิ์หนึ่งร้อยสิทธิ์มันหมายความว่ายังไง?” “ท่านเป็นคนคิดค้นวิชาจีโน่ระดับสูงระดับ S ขึ้นมาตั้งมากมาย แล้วมันจะสำคัญอะไรล่ะครับ? แต่ถ้าท่านคิดว่ามันมากเกินไป 99 สิทธิ์ก็ได้นะ” ฮั่นเซินกล่าว ไป๋อี้ซานยิ้มแห้งๆ “งานวิจัยของผมเป็นเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น และต่อให้ผมสอนวิชาทั้งหมดที่ผมคิดค้นขึ้นมาให้คุณ มันก็ยังเทียบไม่ได้กับหนึ่งร้อยสิทธิ์นั่นเลย นอกจากนี้ หากไม่มีสารละลายจีโน่ที่เหมาะสม คุณก็ต้องแบกรับความเสี่ยงมหาศาลในการฝึกวิชาจีโน่ระดับสูงพวกนั้น” “ถ้าอย่างนั้นก็สอนทุกวิชาที่ท่านคิดค้นมาให้ผม แล้วก็ให้สารละลายจีโน่สำหรับแต่ละวิชามาอย่างละสองสามขวดด้วยสิครับ” ฮั่นเซินต่อรอง ไป๋อี้ซานมองฮั่นเซินแล้วพูดว่า “ผมได้เซ็นสัญญาไม่เปิดเผยข้อมูลกับวิหารศักดิ์สิทธิ์ไว้ ดังนั้นผมไม่มีทางสอนวิชาพวกนั้นให้คุณได้ทั้งหมดหรอก ต่อให้ผมสอนไป สุดท้ายคุณก็จะลงเอยด้วยการติดคุกถ้ามีใครล่วงรู้เข้า อีกอย่าง ผมไม่ได้มีอำนาจควบคุมเรื่องสารละลายจีโน่ ถ้าไม่มีเหตุผลที่สมเหตุสมผลพอ ผมก็ไม่สามารถขอรับขวดพิเศษเพิ่มได้แม้แต่ขวดเดียว” “ในเมื่อท่านไม่มีความจริงใจที่จะเจรจา งั้นก็ลืมเรื่องนี้ไปเถอะครับ ผมมั่นใจว่าท่านคงหาคนอื่นมาฝึกหมัดหยินหยางได้ไม่ยาก ผมไม่คิดว่าตัวเองจะช่วยอะไรได้มากนัก” ฮั่นเซินลุกขึ้นยืนเตรียมตัวจะจากไป เขาได้ตรวจสอบข้อมูลของหมัดหยินหยางมาแล้ว และเข้าใจดีว่าการฝึกฝนมันไม่ได้มีอันตรายอะไร ความเสี่ยงส่วนใหญ่อยู่ที่ตอนนำไปใช้งานจริงมากกว่า “เดี๋ยวก่อน ผมสามารถจ่ายเงินให้คุณได้จำนวนมากเลยนะ” ไป๋อี้ซานรีบบอก “ศาสตราจารย์ครับ ผมไม่ได้ยากจนถึงขนาดต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อแลกกับเงินหรอกครับ” ฮั่นเซินกล่าวเบาๆ “มันไม่มีความเสี่ยงในการฝึกหมัดหยินหยางหรอก และด้วยพรสวรรค์ของคุณ คุณก็ไม่ต้องเสี่ยงอะไรมากตอนที่ใช้มัน…” ไป๋อี้ซานพยายามอธิบาย “ผมเสียใจด้วยครับศาสตราจารย์ ผมเกรงว่าผมคงช่วยท่านไม่ได้” ฮั่นเซินย้ำคำเดิม ไป๋อี้ซานไม่แน่ใจว่าเขาตัดสินใจถูกหรือเปล่าที่เลือกเจ้าหมอนี่ เขาพูดอย่างช่วยไม่ได้ว่า “วิหารศักดิ์สิทธิ์มอบสิทธิ์ระดับ S ให้ผมปีละ 2 สิทธิ์ ผมใช้ไปบ้างแล้วและก็ยกให้คนอื่นไปบ้าง ตอนนี้ผมเหลืออยู่แค่ 5 สิทธิ์เท่านั้น นั่นคือทั้งหมดที่ผมจะให้คุณได้ ลองเก็บไปคิดดู” “ผมสามารถใช้สิทธิ์พวกนี้ซื้อวิชาจีโน่ระดับสูงที่เกินระดับมนุษย์ทั่วไปได้ไหมครับ?” ฮั่นเซินถามขึ้น “คุณสามารถใช้มันซื้อศิลปะการต่อสู้และวิชาจีโน่ระดับสูงได้ทุกประเภทในหมวด S ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ แต่ถ้าสมรรถภาพร่างกายของคุณต่ำกว่าเกณฑ์ที่กำหนด ต่อให้ซื้อมามันก็แทบจะช่วยอะไรไม่ได้เลย” “ตกลงครับ ถ้าท่านให้สิทธิ์ระดับ S ทั้ง 5 สิทธิ์นั้นแก่ผม ผมจะฝึกหมัดหยินหยางของท่าน” ฮั่นเซินยื่นมือออกไปตรงหน้าไป๋อี้ซาน เนื่องจากวิชาจีโน่ระดับสูงระดับ S หลายวิชามีข้อกำหนดเรื่องระดับสมรรถภาพร่างกาย ทำให้มีเพียงผู้วิวัฒนาการหรือผู้ก้าวข้ามเท่านั้นที่สามารถฝึกได้ สิทธิ์บางประเภทจึงถูกจำกัดไว้เฉพาะบางระดับ แต่สิทธิ์ที่ไป๋อี้ซานเสนอนั้นเป็นสิทธิ์แบบครอบจักรวาลที่ใช้ได้ทุกระดับ ฮั่นเซินพอใจกับค่าตอบแทนนี้มาก เขาตรวจสอบหมัดหยินหยางมาแล้วและรู้ว่ามันไม่มีอันตรายในการฝึก ไป๋อี้ซานรู้สึกดีใจที่เขามีสิทธิ์ระดับ S ติดตัวมาด้วย ไม่อย่างนั้นเจ้าปีศาจผู้ละโมบคนนี้คงไม่มีทางยอมตกลงช่วยเขาแน่ๆ ไป๋อี้ซานไม่เคยเจอคนหนุ่มคนไหนเหมือนฮั่นเซินมาก่อน คนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอต่างก็มีความเคารพนอบน้อมและไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย หลังจากเซ็นสัญญากับฮั่นเซินแล้ว ไป๋อี้ซานก็มอบสิทธิ์ระดับ S ของวิหารศักดิ์สิทธิ์ทั้ง 5 สิทธิ์ให้แก่เขา สิทธิ์ระดับ S แบบครอบจักรวาลเช่นนี้จะมอบให้เฉพาะคนในระดับเดียวกับเขาเท่านั้น ศาสตราจารย์ทั่วไปไม่มีทางได้รับแม้แต่สิทธิ์เดียว เมื่อต้องมอบสิทธิ์ทั้งหมดที่ตัวเองมีให้ฮั่นเซิน ไป๋อี้ซานก็รู้สึกปวดใจอยู่บ้าง แต่โชคดีที่หลังจากได้รับสิทธิ์ไปแล้ว ฮั่นเซินก็ดื่มสารละลายจีโน่ของหมัดหยินหยางต่อหน้าไป๋อี้ซานและเริ่มการฝึกฝนครั้งแรกจนเสร็จสิ้น ทำให้ไป๋อี้ซานรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อย “ถึงเขาจะละโมบ แต่เขาก็รักษาสัญญา ผมหวังว่าเขาจะทำให้หมัดหยินหยางเฉิดฉายขึ้นมาได้ บางทีวันหนึ่งหมัดหยินหยางอาจจะถูกนำมาเผยแพร่ต่อสาธารณะได้อีกครั้ง” ไป๋อี้ซานพยายามปลอบใจตัวเอง