บทที่ 2332 - สมบัติของราชันอัลฟ่าแห่งเผ่าราชา เบื้องหลังช่องเปิดนั้นคือหลุมสี่เหลี่ยมที่มีกล่องไม้ขนาดประมาณลูกฟุตบอลวางอยู่ หานเซิ่นดึงกล่องออกมา และรูปปั้นก็กลับคืนสู่สภาพเดิมเหมือนตอนที่เขาเห็นมันครั้งแรก หานเซิ่นกลับไปนั่งลงที่ด้านหน้ารูปปั้น มันไม่มีความรู้สึกเหมือนมีชีวิตเหมือนก่อนหน้านี้อีกต่อไป ดูเหมือนว่ารูปปั้นจะกลายเป็นสิ่งที่มันควรจะเป็นจริงๆ นั่นคือรูปปั้น มันไม่มีความหมายแฝงเร้นในการดำรงอยู่ของมันอีกต่อไป และน้ำเต้าในมือของรูปปั้นก็ไม่ได้เรียกความรู้สึกคุ้นเคยเหมือนแต่ก่อนออกมาอีกแล้ว “รูปปั้นนี้เปิดใช้งานได้เพียงครั้งเดียวจริงๆ” หานเซิ่นมองไปที่กล่องไม้ เขาคิดในใจว่า “นี่คือสิ่งที่ราชันอัลฟ่าแห่งเผ่าราชาทิ้งไว้ มันคงไม่ใช่ของธรรมดาๆ แน่ๆ มันต้องเป็นอาวุธระดับเทพเจ้าหรืออะไรทำนองนั้น” กล่องไม่ได้ล็อคเอาไว้ และเมื่อหานเซิ่นเปิดมันออก เขาก็ต้องตกตะลึง กล่องไม้นั้นบรรจุน้ำเต้าหยกขนาดประมาณฝ่ามือของหานเซิ่นเอาไว้ มันดูเหมือนคริสตัลสีเขียว คริสตัลนั้นดูโปร่งใส แต่หานเซิ่นกลับมองไม่เห็นว่ามีอะไรอยู่ข้างใน “น้ำเต้าหยกนี้ต้องถูกแกะสลักขึ้นมาแน่ๆ มันไม่ใช่สิ่งมีชีวิต บางทีมันอาจจะเป็นขวดที่รูปทรงเหมือนน้ำเต้า?” หานเซิ่นหยิบน้ำเต้าหยกออกมาจากกล่อง แต่น้ำเต้านั้นกลับเป็นเนื้อเดียวกันทั้งหมด เขาไม่พบรูหรือรอยต่อใดๆ เลย เมื่อพิจารณาจากน้ำหนักและความรู้สึก มันดูไม่เหมือนของที่กลวงอยู่ข้างใน แต่มันทำมาจากหยกเนื้อแน่น หานเซิ่นมองไปที่น้ำเต้าสีเขียว และเมื่อเขามองไปที่ก้นของมัน นิ้วมือของเขาก็สั่นสะท้าน ส่วนก้นนั้นแบนราบ และมีคำไม่กี่คำถูกสลักเอาไว้ “สำหรับผู้นำแห่งเซเคร็ดเท่านั้น” หานเซิ่นรู้สึกตกใจอย่างมากหลังจากอ่านคำเหล่านั้น เท่าที่หานเซิ่นรู้ มีเพียงคนเดียวที่เป็น “ผู้นำแห่งเซเคร็ด” และสิ่งนี้มาจากราชันอัลฟ่าแห่งเผ่าราชา มันคงไม่ใช่ของที่ไม่มีชื่อเสียงหรือไม่มีความหมาย “ราชันอัลฟ่าแห่งเผ่าราชาเกี่ยวข้องกับผู้นำแห่งเซเคร็ดงั้นหรือ? มิฉะนั้น ทำไมราชันอัลฟ่าแห่งเผ่าราชาถึงมีสิ่งของที่เป็นของผู้นำแห่งเซเคร็ดได้? บางทีราชันอัลฟ่าอาจจะได้รับมันมาหลังจากที่ผู้นำเซเคร็ดตายไปแล้ว แต่ฉันยังคิดว่าพวกเขามีความเกี่ยวข้องกันอยู่ดี” หานเซิ่นคิดกับตัวเอง หานเซิ่นพลิกน้ำเต้าหยกไปมาในมือเพื่อศึกษามัน แต่เขาบอกไม่ได้ว่ามันทำอะไรได้ “ช่างเถอะ ฉันจะเอามันไปด้วยก่อนก็แล้วกัน” หานเซิ่นเก็บน้ำเต้าหยกไว้ในกระเป๋าเสื้อที่หน้าอก จากนั้นเขาก็หยิบกล่องไม้ขึ้นมาแล้วเดินออกจากหอคอย เขารู้ว่ามีคนจำนวนมากเฝ้าดูหอคอยแห่งนี้อยู่ แต่เขาไม่มีทางเลือกนอกจากต้องออกไป เขาไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้ตลอดไป ในที่สุดเขาก็ต้องหาทางออก แม้ว่าเขาจะผ่านอะไรมามากมาย แต่เมื่อต้องเผชิญกับเรื่องแบบนี้ แม้แต่หานเซิ่นก็ยังรู้สึกประหม่า เขาไม่แน่ใจว่าจะหลีกเลี่ยงการถูกเปิดเผยตัวตนได้หรือไม่ ในเมื่อมีสายตามากมายคอยจับจ้องเขาที่อยู่ในร่างปลอมของป่ายอี้ “ป่ายอี้! เขาคือคนที่...?” เมื่อหานเซิ่นเดินออกมาจากหอคอย เหล่ายอดฝีมือแห่งเผ่าราชาก็ต่างพากันประหลาดใจ ผู้คนระดับสูงหลายคนรู้ว่าป่ายอี้ได้ใช้ทักษะหวนคืนสู่ต้นกำเนิดกับหานเซิ่น คนเดียวที่ไม่รู้ว่าป่ายอี้ในตอนนี้ดูเหมือนหานเซิ่นก็คือคนไม่กี่คนที่ไม่ได้ติดตามข่าวสาร แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเขาคือป่ายอี้ แต่พวกเขาก็ยังคงตกตะลึง แม้แต่ราชาป่ายและอาบิสโบราณก็ยังต้องตกใจอย่างมาก พวกเขาไม่คาดคิดว่าป่ายอี้จะเป็นคนที่ทำความเข้าใจรูปปั้นได้ “นั่นเป็นเหตุการณ์ที่หาได้ยากจริงๆ” ราชาป่ายกล่าวขณะเฝ้ามอง นั่นคือทั้งหมดที่เขาพูด และไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าเขาหมายถึงอะไรจากคำพูดที่กำกวมนั้น อาบิสโบราณมองไปที่หานเซิ่น จากนั้นเขาก็หันกลับมาหาราชาป่าย “ช่างโชคดีเหลือเกิน ยินดีด้วยพะยะค่ะ ฝ่าบาท” “โชคไม่เกี่ยวเลยสักนิด” ราชาป่ายกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา ยอดฝีมือคนอื่นๆ ยิ่งตกใจยิ่งกว่าราชาป่ายเสียอีก เมื่อป่ายเว่ยมองไปที่หานเซิ่น นางก็รู้สึกถึงอารมณ์ที่สับสนวุ่นวาย ใบหน้าของป่ายหลิงซวงเปลี่ยนไปเปลี่ยนมาและกระตุกไม่หยุด เมื่อคุณหนูมิรเรอร์มองไปที่หานเซิ่น นางก็ขมวดคิ้วด้วยความครุ่นคิด ในหมู่เผ่าราชา วันนั้นจะถูกจดจำสำหรับการเปิดเผยที่น่าตกตะลึง องค์ชายสิบหก ป่ายอี้ ได้ครอบครองรูปปั้นของราชันอัลฟ่า มันเหมือนกับปาฏิหาริย์ รูปปั้นของราชันอัลฟ่าตั้งอยู่ที่นั่นมานานหลายพันล้านปี และไม่มีใครสามารถเข้าใจสิ่งที่อยู่ข้างในได้เลย และองค์ชายสิบหก ป่ายอี้ ที่มีชื่อเสียงในทางที่ไม่ดีอยู่แล้ว กลับเป็นคนคว้ามันไปได้ ทุกคนต่างก็ตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตา เมื่อหานเซิ่นขี่กิเลนโลหิตกลับไปยังดาววอเตอร์โซน แม้แต่องค์หญิงหลานไห่ซินก็อดไม่ได้ที่จะจ้องมองเขาจากด้านบนของพระราชวัง หลานไห่ซินไม่เข้าใจว่าป่ายอี้สามารถครอบครองรูปปั้นของราชันอัลฟ่าได้อย่างไร นางพบว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อเหลือเกิน หานเซิ่นกลับไปที่อาคารหลังเล็กของเขา ปิดประตู แล้วเริ่มลูบคลำน้ำเต้าหยก นอกจากคำที่ระบุว่ามันมีไว้สำหรับผู้นำเซเคร็ดเท่านั้นแล้ว ก็ไม่มีอะไรพิเศษเกี่ยวกับมันอีก เขาไม่รู้สึกถึงพลังพิเศษใดๆ ที่อยู่ภายในนั้นเลย แม้จะสำรวจอย่างถี่ถ้วนที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วก็ตาม หานเซิ่นลองมองมันด้วยผีเสื้อเนตรม่วงของเขา และก็ไม่มีอะไรให้เห็น แต่นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าน้ำเต้าหยกนี้ไม่ธรรมดา “น่าเสียดายที่เป่าเอ๋อไปเป็นสายลับอยู่กับหลานไห่ซิน ถ้าเธออยู่ที่นี่ก็คงจะดี น้ำเต้าของรูปปั้นนี้คล้ายกับเป่าเอ๋อมาก บางทีน้ำเต้าหยกนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเธอจริงๆ” หานเซิ่นครุ่นคิด “คุณพ่อ!” ขณะที่หานเซิ่นกำลังตกอยู่ในภวังค์ เป่าเอ๋อก็กระโดดเข้ามาหาเขา พร้อมกับถือห่อของต่างๆ ไว้ในอ้อมแขนเล็กๆ ของเธอ “เป่าเอ๋อ ทำไมลูกถึงกลับมาล่ะ?” หานเซิ่นตกใจ เป่าเอ๋อถืออาหารมามากมาย และของอร่อยเหล่านั้นก็ดูไม่ถูกเลย เสื้อผ้าของเธอก็สวยงามมาก และเห็นได้ชัดว่าพวกมันเป็นไปตามกระแสแฟชั่นของเผ่าไซเรน “หนูคิดถึงคุณพ่อค่ะ!” เป่าเอ๋อกระโดดเข้าใส่หน้าอกของหานเซิ่นและเอาหน้าถูไถกับหน้าของเขา “พ่อก็คิดถึงเป่าเอ๋อเหมือนกัน แต่เป่าเอ๋อ คนของหลานไห่ซินเห็นลูกมาที่นี่หรือเปล่า?” หานเซิ่นหวังว่าเป่าเอ๋อจะได้รับข้อมูลบางอย่างในขณะที่เขาไม่อยู่ “ไม่ต้องห่วงค่ะ ไม่มีใครเห็นหนูหรอก” เป่าเอ๋อยื่นอาหารให้หานเซิ่น “คุณพ่อคงกินแต่อาหารแย่ๆ ตอนที่อยู่คนเดียว ให้หนูเอาของอร่อยๆ ให้คุณพ่อกินนะคะ” “ดีๆ! ลูกน่ารักมาก ลูกเป็นลูกสาวที่ดีที่สุดเท่าที่คุณพ่อคนหนึ่งจะขอได้” หานเซิ่นรับอาหารมาอย่างรื่นเริงและเริ่มกิน ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาจึงส่งน้ำเต้าหยกให้เป่าเอ๋อ “เป่าเอ๋อ ลูกรู้ไหมว่าสิ่งนี้คืออะไร?” เป่าเอ๋อรับน้ำเต้าหยกไปแล้วเขย่ามัน จากนั้นเธอก็พลิกมันคว่ำลง บางสิ่งที่เหมือนน้ำไหลออกมาจากน้ำเต้าหยก หานเซิ่นต้องตกตะลึงอีกครั้ง เขาคิดว่าน้ำเต้าหยกนั้นเป็นของแข็ง เขาไม่รู้เลยว่ามีบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน ของเหลวที่ไหลออกมาจากน้ำเต้าดูเหมือนน้ำ แต่มันไม่ใช่ เมื่อของเหลวออกมา มันไม่ได้ไหลลงสู่พื้น แต่มันลอยอยู่ในอากาศ และดูเหมือนนางฟ้าที่กำลังโบยบิน แทนที่จะแยกออกเป็นหยดๆ นางฟ้าตัวน้อยกลับรวมตัวกันเป็นมวลน้ำเพียงหนึ่งเดียวที่ลอยอยู่ มันดูคล้ายกับตอนที่หานเซิ่นใช้ร่างราชันน้ำปฐมกาล “นี่คืออะไร?” หานเซิ่นตกตะลึงอีกครั้ง “ช่วยคุณพ่ออาบน้ำหน่อย” เป่าเอ๋อสั่งนางฟ้าน้ำขณะที่ถือตัวน้ำเต้าเอาไว้ นางฟ้าน้ำเดินเข้ามาหาหานเซิ่นและเปลื้องผ้าเขาออกจนหมด จากนั้นเธอก็หมุนนิ้ว และมวลน้ำก็โอบล้อมร่างกายของหานเซิ่นเอาไว้ทั้งหมด มันทำให้เขารู้สึกราวกับว่ากำลังแช่อยู่ในน้ำพุธรรมชาติที่แสนสบายตัว